“Μας διχάζουν ξανά στο τέλος της κρίσης” | Παναγιώτης Βλάχος στο Kontra Channel

“Μετά από 8 χρόνια κρίσης βγαίνουμε προς το ξέφωτο φτωχότεροι, πιο απογοητευμένοι, δυστυχισμένοι και ακόμη χειρότερα, βγαίνουμε διχασμένοι. Και την ευθύνη έχει η πολιτική ηγεσία του τόπου, η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση” ανέφερε στη συζήτηση για το σκοπιανό ζήτημα, το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Ποταμιού και της Εκτελεστικής Γραμματείας του Κινήματος Αλλαγής, Παναγιώτης Βλάχος στην εκπομπή “Χώρα Εν Καμίνω” του Kontra Channel, την Τετάρτη 6 Ιουνίου.

Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση, για δικούς της λόγους η καθεμία, από τη μια διχάζουν τον ελληνικό λαό σε μια περίοδο που προσπαθεί να κρατηθεί από την εθνική του ταυτότητα και από την άλλη, με τους χειρισμούς τους αρνούνται ουσιαστικά σε μια γειτονική χώρα την ευρωπαϊκή ταυτότητα. “Μια κουλτούρα εθνικής αυτοπεποίθησης και πατριωτισμού είναι να είμαστε οι πρωταγωνιστές στην περιοχή, που θα “σύρουμε” αυτές τις χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα τους δώσουμε προοπτική, οικονομική ανάπτυξη και θα βοηθήσουμε και τη βόρεια Ελλάδα να αναπτυχθεί πιο γρήγορα. Αυτή είναι η εθνική μας στρατηγική, χωρίς βέβαια να υπάρχουν αναφορές σε αλυτρωτισμούς, να μη γυρίσουμε πίσω σε φαντασιακές κοινωνίες και χαμένες πατρίδες. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν”, υπογράμμισε, για να επισημάνει ότι “οι νέες γενιές στα δυτικά Βαλκάνια πρέπει να χτίσουμε μια Ευρώπη αλληλεγγύης και συνεργασίας. Τα δυτικά Βαλκάνια έχουν την προοπτική να μείνουν έξω από τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας και να γίνουν η καρδιά της νέας Ευρώπης που ανατέλλει”

“Δυστυχώς”, όπως ανέφερε, “και στην κοινωνία και στη Βουλή, υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα ενημέρωσης και πληροφόρησης. Είμαστε κόμμα αντιπολίτευσης και δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης. Δεν είναι σοβαρά πράγματα να μη μιλάνε οι πολιτικοί αρχηγοί μεταξύ τους”.

Στην ερώτηση του Πάνου Παναγιωτόπουλου για ‘διαφορετικές απόψεις’ μέσα στο Κίνημα Αλλαγής, τόνισε ότι αυτές λύνονται στα όργανα, με εξαντλητικό δημοκρατικό διάλογο. “Έχουμε κοινή στάση στο εθνικό μας ζήτημα. Η εθνική μας γραμμή είναι η Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995, την οποία χάραξε ο Ανδρέας Παπανδρέου και τον οποίο δεν ανέφεραν οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ απόψε. Όσο για τα υπόλοιπα, είμαστε ένα νέο κόμμα, που φτιάχνεται με πάρα πολλές δυσκολίες. Δεν είναι εύκολο τέσσερα κόμματα, κινήσεις πολιτών, προσωπικότητες να κάτσουν και να ομονοήσουν από την πρώτη μέρα, εξού και τις διαφορές μας τις λύνουμε δημοκρατικά στα κομματικά όργανα. Ανεβαίνουμε διαρκώς και οι επόμενες εκλογές, θα είναι εκλογές για τρεις”, είπε χαρακτηριστικά.

Δείτε την εκπομπή

Nα ξεκινήσουμε να συνθέτουμε την εθνική μας αφήγηση, τα θέλω μας, το σχέδιο μας για την Ελλάδα του μέλλοντος | της Ντίνας Σπυροπούλου

“Σαν Ελλάδα δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να περιγράψουμε το μέλλον μας, με ένα σχέδιο, μία στρατηγική, ένα όραμα, που θα αντανακλά τα θέλω μας (αλλά και τα μπορώ μας), αλλά προτιμάμε να μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν και οριακά να επιβιώνουμε στο παρόν είναι άμεσα συνδεδεμένο με την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας”. Την επισήμανση αυτή κάνει μιλώντας στο mononews.gr η Γεωπόνος-Επιστήμονας Τροφίμων με ειδίκευση στην Μικροβιολογία Τροφίμων Κωνσταντίνα Σπυροπούλου η οποία δίνει την δική της ερμηνεία για το πως μπορούμε να ξαναχτίσουμε το Brand Name Ελλάδα. Η συνέντευξη έχει ως εξής.

Με ποιό τρόπο μπορούμε να ξαναχτίσουμε το Brand name Ελλάδα;

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα θα είναι καλό να δούμε τι σημαίνει Brand name. Σύμφωνα με την Αμερικάνικο Σύνδεσμο Μάρκετινγκ το «brand» είναι: ένα όνομα, ένας όρος, ένα σχέδιο, ένα σύμβολο ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό το οποίο ταυτίζεται με το προϊόν ή την υπηρεσία ενός οργανισμού ή ενός ανθρώπου και το διαφοροποιεί από τα άλλα τις αγοράς. Άρα το brand μίας χώρας, είναι το σύνολο των χαρακτηριστικών αυτών που την διαφοροποιούν από τις υπόλοιπες χώρες. Η διαφορά με το brand των προϊόντων είναι ότι το brand μίας χώρας δεν χτίζεται με επικοινωνιακές εκστρατείες και δημόσιες σχέσεις. Το brand μίας χώρας αφορά την ιστορία της, το παρόν της αλλά κυρίως το μέλλον της.

Το γεγονός, ότι, σαν Ελλάδα δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να περιγράψουμε το μέλλον μας, με ένα σχέδιο, μία στρατηγική, ένα όραμα, που θα αντανακλά τα θέλω μας (αλλά και τα μπορώ μας), αλλά προτιμάμε να μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν και οριακά να επιβιώνουμε στο παρόν είναι άμεσα συνδεδεμένο με την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Η Ελλάδα, με ευθύνη, κυρίως, των ηγεσιών της, δεν έχει όραμα για το που θέλει να πάει, τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, και αυτό αντανακλάται και στο ότι τελικά δεν μπορεί να χτίσει το brand της.

Για να ξαναχτίσουμε λοιπόν το brand name «Ελλάδα» θα πρέπει, καταρχήν να ξεκινήσουμε να συνθέτουμε την εθνική μας αφήγηση, τα θέλω μας, το σχέδιο μας για την Ελλάδα του μέλλοντος.

Ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να πρωταγωνιστήσουν στη μάχη για να πάρει η Ελλάδα τη θέση που της αξίζει στο Ευρωπαϊκό στερέωμα;

Οι «νέοι» δημιουργικοί άνθρωποι. Όχι οι νέοι σε ηλικία αλλά οι νέοι σε μυαλό. Αυτοί που έχουν μάθει να εργάζονται σκληρά, να μην τους χαρίζεται τίποτα. Αυτοί που θέλουν να θέτουν νέους στόχους, να μην ικανοποιούνται με τα δεδομένα και να απαιτούν το παραπάνω, το καλύτερο το άριστο. Μόνο αυτοί μπορούν να υπηρετήσουν ένα σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση στην οποία βρίσκεται.

Ποια είναι τα πιο σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχει η Ελλάδα για να αναδιατάξει τη διεθνή της εικόνα;

Ελάχιστα πράγματα έχουν μείνει όρθια τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ρημάζει και αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός για εμάς που δεν μένουμε μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά έχουμε και την εικόνα της επαρχίας. Και μην γελιέστε. Η όποια ανάταξη της χώρας θα έρθει κυρίως από εκεί. Γιατί αυτό που έχει απομείνει και δεν είναι συνδεδεμένο με το άρρωστο κεντρικό κράτος είναι ένας μικρός παραγωγικός ιστός που συνδέεται με την γεωργία και κτηνοτροφία, την παραγωγή, τον τουρισμό, την ναυτιλία. Αυτά όμως δεν μπορούν να λειτουργήσουν μόνα τους, και δεν μπορούν να οδηγήσουν την Ελλάδα σε μία διαφορετική διεθνή εικόνα, αν πρώτα δεν λυθούν τα βαθιά θεσμικά θέματα. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κυρίως θεσμική και αφορά και το πολιτικό σύστημα μας. Από εκεί λοιπόν πρέπει να ξεκινήσουν όλα.

Πώς μπορεί η Ελλάδα να πείσει όλους όσους έχουν μεταναστεύσει τα τελευταία χρόνια να επιστρέψουν στη χώρα τους;

Αν η χώρα δεν παρουσιάσει ένα νέο πρόσωπο, ένα νέο σχέδιο κανείς δεν θα επιστρέψει. Αντίθετα όλο και περισσότεροι νέοι θα φεύγουν από μία χώρα που τους απογοητεύει και τους αδικεί. Ο μόνος εφικτός τρόπος να επιστρέψουν είναι μόνο αν η ατζέντα της διαγενεακής ισότητας γίνει ατζέντα εξουσίας. Δεν γίνεται ο πρωθυπουργός της χώρας να μοιράζει 617 εκατ. Ευρώ στους συνταξιούχους και όχι σε μέτρα που αφορούν τους νέους ανθρώπους. Παντού ακούς μία ρητορική ότι οι νέοι άνθρωποι πρέπει να ζουν με την σύνταξη του παππού και της γιαγιάς, το χαρτζιλίκι των γονιών, τα 300 ευρώ και μαύρα. Και ακόμα και αν σαν νέοι επιστήμονες τολμήσουν να ξεκινήσουν βιβλία για να ασκήσουν το επάγγελμα τους, θα πρέπει να πληρώσουν 7.000ευρώ ασφαλιστικές εισφορές ακόμα και με μηδέν εισόδημα. Και δεν πειράζει, αν δεν τα δώσουν τώρα θα τα δώσουν αργότερα και με τόκο. Έτσι δεν γυρίζουν οι νέοι άνθρωποι πίσω. Έτσι όλο και περισσότεροι θα φύγουν. Και θα μείνει η Ελλάδα μία χώρα συνταξιούχων.

Πώς μπορεί να σπάσει ο κύκλος της απαισιοδοξίας και της απογοήτευσης;

Δεν πιστεύω στις φράσεις τύπου: «Πρώτα από όλα, χρειάζεται, να πιστέψουμε στον εαυτό μας» που συχνά- πυκνά διαβάζουμε σε τέτοιου τύπου ερωτήσεις. Μου φαίνονται κενές και ανούσιες. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ψυχολογικό. Είναι θεσμικό, πολιτικό οικονομικό. Για να προχωρήσουμε Μπροστά ως χώρα θα πρέπει να δουλέψουμε σκληρά και με σχέδιο. Αυτό μας λείπει κυρίως. Το σχέδιο όπου θα δείξει την φυγή της χώρας προς τα μπροστά και θα υπηρετηθεί από ανθρώπους που έχουν μάθει και να δουλεύουν σκληρά αλλά και να μην συμβιβάζονται με τα κατεστημένα. Τότε και μόνο τότε θα σπάσει ο κύκλος της αισιοδοξίας και της απογοήτευσης.

Δημοσιεύθηκε στο mononews.gr

Ο Παναγιώτης Βλάχος απαντά στις 10 ερωτήσεις: «Ξαναζούμε μια Ελλάδα που παλεύει με τις αντιθέσεις της»

Ο Παναγιώτης Βλάχος δεν είναι από τους συμβατικούς ανθρώπους στην ελληνική πολιτική σκηνή. Και αυτό γιατί, πέραν των ζητημάτων επικαιρότητας που μας αφορούν όλους, ασχολείται με ζητήματα που στην Ελλάδα είναι είτε άγνωστα είτε εντελώς εκτός της δημόσιας σφαίρας. Επικεφαλής της κίνησης «Μπροστά» και μέλος στο Πολιτικό Συμβούλιο του Ποταμιού, ανήκει στη γενιά εκείνη που έχει βγει τα τελευταία χρόνια μπροστά και αντιλαμβάνεται την πολιτική διαφορετικά.

 Στον Γιώργο Ευγενίδη

Είναι μια αδιαμφισβήτη ανάγκη πως η πολιτική σκηνή πρέπει να ανανεωθεί. Πώς, με ποιους όρους και με ποια πρόσωπα όμως; Αυτό είναι ένα από τα βασικά διακυβεύματα σήμερα, παράλληλα με όλες τις άλλες προκλήσεις με τις οποίες η χώρα και το πολιτικό σύστημα έρχονται αντιμέτωποι. Διότι, δεν μιλάμε μόνο για το επίπεδο των προσώπων, αλλά για τους όρους διεξαγωγής της πολιτικής διαδικασίας. Ο Παναγιώτης Βλάχος ανήκει σε αυτή την κατηγορία και αναπτύσσει μια έντονη δυναμική το τελευταίο διάστημα στον πολύπαθο χώρο της Κεντροαριστεράς, χωρίς όμως τις παραδοσιακές πομφόλυγες. Αντιθέτως, διαβάζοντας τη συνέντευξή του αντιλαμβάνεται κανείς πως μπορεί και συμπυκνώνει σε λίγες φράσεις πολυδιάστατα πολιτικά ζητήματα, κάτι αν μη τι άλλο σπάνιο.

Και η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα χρειαζόμαστε νέους ανθρώπους. Γιατί, όπως διαπιστώνει και ο ίδιος στην κατακλείδα του, εμπνεόμενος από τις περιπέτειες του Καζαντζάκη για το Νομπέλ, «ξαναζούμε μια Ελλάδα που παλεύει με τις αντιθέσεις της, μετέωρη ανάμεσα στην προσκόλληση στην παράδοση και την θελκτικότητα του μοντερνισμού».

Η συνέντευξη:

 -Η κατάσταση αναταραχής, στην οποία εισέρχεται η Τουρκία, τι μπορεί να σημαίνει για εμάς και ιδίως γιατη συμφωνία για το προσφυγικό;

-Ειναι χρήσιμο να θυμόμαστε ότι είμαστε μια ευρωπαϊκή χώρα, που σέβεται τη δημοκρατία, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, τη διάκριση των εξουσιών. Η Τουρκία διαπραγματεύεται την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την προϋπόθεση ότι θα σέβεται τα παραπάνω. Ταυτόχρονα δεσμεύεται και από τη συμφωνία για τους πρόσφυγες. Όταν λοιπόν απευθυνόμαστε στην Τουρκία, εκπροσωπούμε και την ΕΕ.  Όχι μια μπανανία, της οποίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί υπόσχονται στον Ερντογάν ότι θα εκδώσουν τους στρατιωτικούς που ζητούν άσυλο μόλις σε 15 μέρες, αψηφώντας το διεθνές δίκαιο και βασικά ατομικά δικαιώματα. Αν οι στρατιωτικοί έπαιρναν τα ηνία, οι πρώτες ημέρες θα ήταν χαοτικές για τα ελληνικά νησιά, την ελληνικη επικράτεια και την Ευρώπη. Από την άλλη, ένας ισχυρότερος Ερντογάν που κατασκευάζει εχθρούς και περιφρονεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο, είναι απρόβλεπτος και αναξιόπιστος συνομιλητής. Ευρώπη και ΗΠΑ χρειάζεται να είναι ενωμένες και αποφασιστικές απέναντί του.

– Σύμφωνα με κάποιες αναλύσεις που κάνουν στο Μαξίμου, ο εκλογικός νόμος θα μπορούσε να είναι ηδιαιρετική τομή για τα στρατόπεδα της επόμενης μέρας. Είναι όντως έτσι;

-Θα μπορούσε, μόνο αν ήταν μια έντιμη πολιτική πρόταση που θα έβαζε στο στόχο το πραγματικό πρόβλημα του πολιτικού συστήματος: το σταυρό προτίμησης, δηλαδή τη μιντιοκρατία και το πολιτικό χρήμα. Χωρίς «σπάσιμο» των περιφερειών, με πλαφόν εισόδου 3% και αδιαφορία για άλλα εξίσου σημαντικά ζητήματα (ασυμβίβαστα, κατάργηση προνομίων, διαφάνεια στη χρηματοδότηση κομμάτων-βουλευτών) η πρόταση είναι καθαρά καιροσκοπική. Κάθε κυβέρνηση που χάνει στις δημοσκοπήσεις, φιλοδοξεί να στερήσει από την επόμενη τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση. Άρα η μόνη διαιρετική τομή που βλέπω είναι ανάμεσα σε αυτούς που προτείνουν ένα πολιτικό σύστημα δίκαιο, ανοιχτό και διάφανο και σε αυτούς που θέλουν να συντηρούν το ρουσφέτι, την αδιαφάνεια και το συγκεντρωτισμό. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ανήκουν στους δεύτερους.

Στη διάρκεια της πολιτικής σου δράσης έχεις επιμείνει στην έννοια της διαγενεακής δικαιοσύνης και τηςαλληλεγγύης μεταξύ των γενεών. Τώρα που ο δυτικός κόσμος βλέπει τα αποτελέσματα της γήρανσης  καιτης οικονομικής επιβράδυνσης, θεωρείς ότι το ζήτημα έχει γίνει κατανοητό σε όλες του τις διαστάσειςστην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο;

-Ενώ οι αναπτυσσόμενες χώρες του Νότιου ημισφαιρίου ζουν μια περίοδο ανάπτυξης και φιλελευθεροποίησης, οι ανεπτυγμένες χώρες του Βορρά ζουν το τέλος του μεταπολεμικού καπιταλισμού: ανισότητες με βάση το εισόδημα, το φύλο, την εθνικότητα αλλά και τις γενιές δείχνουν οτι οι παραδοσιακοί μηχανισμοί αναδιανομής και πρόνοιας δυσλειτουργούν. Οι προοδευτικοί είναι στριμωγμένοι και αναζητούν εναλλακτικές. Η διαγενεακή ατζέντα ειναι μια μεγάλη ευκαιρία να ξαναγράψουμε το κοινωνικό συμβόλαιο, προσαρμόζοντας τη νομοθεσία, την εργασία, την κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση στις δημογραφικές και κοινωνικές εξελίξεις του 21ου αιώνα, συμφιλιώνοντας τους baby boomers με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Πριν δέκα χρόνια οι G700 και σήμερα το “Μπροστά” με το Ποτάμι είναι οι μόνες συλλογικότητες που προσπαθούν να αναδείξουν το ζήτημα στην Ελλάδα, ενώ στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στη δυτική Ευρώπη, έχει ανοίξει η σχετική συζήτηση και υιοθετούνται και σχετικές πολιτικές. Η αλήθεια είναι ότι αν συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι το θέμα δεν μας αφορά ή είναι κάτι μετα-μοντέρνο, θα καταλήξουμε μια κοινωνία συνταξιούχων, ανέργων, πολλών φτωχών και λίγων πλουσίων, εργατών χαμηλής ειδίκευσης και χείριστων κοινωνικών υπηρεσιών.

Είμαι βέβαιος ότι έχεις πολλούς φίλους και γνωστούς που έφυγαν από την Ελλάδα για να ζήσουν και να εργαστούν στο εξωτερικό. Εσύ, παρά το γεγονός ότι έχεις κάνει σπουδές σε Ελλάδα, Αγγλία κι Αμερική, παραμένεις εδώ. Γιατί;

-Δεν υπάρχει κανόνας. Ειναι μια προσωπική επιλογή βασισμένη στις ανάγκες και στις προτεραιότητές του καθενός. Μπήκα και μπαίνω συχνά στον πειρασμό, αλλά προσπαθώ να πετύχω κάτι δύσκολο: να ζω στην Ελλάδα και να δουλεύω, όσο μπορώ και στο εξωτερικό. Δεύτερον, αυτό που λέω και στους φίλους μου είναι ότι οι κοινωνικοί επιστήμονες χρειάζονται στους δύσκολους καιρούς, όταν όλα ξαναχτίζονται. Τρίτον, με ενδιαφέρει η πολιτική και από μακριά δεν μπορείς να συμμετέχεις ενεργά. Και τέταρτον, έχω μεγαλώσει σε μια από τις ομορφότερες αλλά και φτωχότερες περιοχές της Ελλάδας (Ευρυτανία) και έχω δει και χειρότερα από αυτά που μερικοί περιγράφουν ως “ανθρωπιστική κρίση”. Βέβαια όταν μιλάω στο skype με φίλους ή πρώην συμφοιτητές που ζουν στο εξωτερικό και μου λένε πόσα χρήματα βγάζουν, με πιάνει απελπισία. Αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα.

-Ποιο θα έλεγες ότι είναι το αποτύπωμα του Μπροστάτου οποίου ηγείσαι; Γιατί επιλεξατε νασυμπορευθείτε με το Ποτάμι;

-Αν και μια μικρή σε μέγεθος συλλογικότητα, καταφέραμε να βάλουμε στη δημόσια συζήτηση τη σημασία της αλληλεγγύης των γενεών και τη βελτίωση της θέσης των νεότερων στη σημερινή Ελλάδα. Μιλάμε διαρκώς για τη σημασία της ανοιχτής κοινωνίας, των ανοιχτών θεσμών, της αναζήτησης εναλλακτικών στη λιτότητα. Έχουμε θέσεις και προτάσεις. Ξεκινήσαμε μια πολιτική προσπάθεια χωρίς να μας πατρονάρει κανένας πολιτικός ή επιχειρηματίας. Στηρίξαμε ενεργά τη συνεργασία του προοδευτικού χώρου είτε μέσα από την “Ελιά” είτε μέσα από τους “58” και σήμερα μέσα από το “Ποτάμι”. Με το τελευταίο μας συνδέει μια κοινή αντίληψη για τη δημοκρατία, τους θεσμούς, τα κοινωνικά δικαιώματα. Το Ποτάμι μας αγκάλιασε, έδωσε τη δυνατότητα σε δεκάδες μέλη μας να είναι υποψήφιοι στις εκλογές και να αναλάβουν ευθύνες σε κομματικά όργανα και τομείς πολιτικής. Έκανε πράξη δηλαδή την αλληλεγγύη των γενεών, δίνοντας φωνή σε μια νεότερη γενιά, τη γενιά της κρίσης. Και το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι μέσα στο Ποτάμι υπάρχουν και άλλοι “μπροστάρηδες”, κάθε ηλικίας, που κοσμούν την πολιτική ζωή και το Κοινοβούλιο με την αξιοσύνη και την εντιμότητά τους.

-Υπάρχουν κάποιοι που λένε πως η κοινή κάθοδος ΠοταμιούΔημοκρατικής Συμπαράταξης είναι ante portas. Έχει βάση αυτό το σενάριο;

-Πριν μήνες είχα πει ότι η κεντροαριστερά, όπως την ξέραμε, έχει πεθάνει. Εννοούσα ότι αν ο στόχος μας είναι να ξαναμαζευτεί το ΠΑΣΟΚ και όλοι οι πρωταγωνιστές των προηγούμενων δεκαετιών για φτιάξουν το «καινούργιο», δεν έχουμε καμία τύχη, ούτε θα μας ακούσει κανείς. Η σημερινή εικόνα 5-6 κομμάτων, μιας ντουζίνας κινήσεων και κεντροαριστερών παντός καιρού με μέσο όρο ηλικίας τα 60 δεν είναι αρκετή για να ξυπνήσει τον κόσμο. Βλέπω λοιπόν ως μονόδρομο την ανοιχτή εκλογή ενός ηγέτη, με ανοιχτούς εκλογικούς καταλόγους, για έναν μεγαλύτερο φορέα της μεσαίας τάξης, ως τη μοναδική ευκαιρία να συγκρουστούν ατζέντες, να μπουν και άλλοι στο παιχνίδι και να αποφασίσει επιτέλους ο λαός, αντί να περιμένουμε τον απο μηχανής θεό. Σε αυτό το μεγαλύτερο κόμμα, για κάποιο διάστημα, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ θα είναι μέρη του, οχι τα αποκλειστικά συστατικά του. Είναι αυτονόητο ότι δεν μιλάμε για συνομοσπονδία, αλλά για νέο κομμα, άρα αυτοδιάλυση, ιδρυτικό συνέδριο, νέα όργανα, νέο όνομα και μια δέσμευση ότι όλοι θα σεβαστούν το αποτέλεσμα.

-Στην εκλογή Προέδρου σε ένα νέο φορέα στο χώρο του Κέντρου, δε θα πρέπει να υπάρχει ένας υποψήφιοςτης γενιάς σου;

-Το εύχομαι και πιστεύω ότι δεν θα είναι ένας, αλλά περισσότεροι. Σήμερα όλο και περισσότερα προοδευτικά κόμματα δίνουν τη σκυτάλη στους 40άρηδες γιατί αντιλαμβάνονται ότι σε έναν κόσμο που αλλάζει, αλλάζει και η πολιτική εκπροσώπηση. Κάθε γενιά πρέπει να αποφασίζει για το παρόν της και να προνοεί για το μέλλον της επόμενης. Ο κύκλος της γενιάς της μεταπολίτευσης κλείνει και πρέπει να κλείσει γιατί αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Ρόλοι υπάρχουν για όλους, αλλά όχι για πάντα. Δεν μπορούμε να έχουμε τους ίδιους πρωταγωνιστές με το ’80 και το ’90. Δεν μπορούμε να έχουμε παρκαδόρους μικροσυμφερόντων, που διώχνουν τη νέα γενιά από τη χώρα, αντί για τολμηρούς ριζοσπάστες που θα φέρουν δουλειές. Δεν μπορούμε άλλους υπουργούς-εργολάβους, βουλευτές της τροπολογίας, δημόσιους λειτουργούς-σχολιαστές. Δεν υποστηρίζω ότι η ηλικία ειναι το μοναδικό κριτήριο – ίσα ίσα που ξέρετε και ξέρω και αρκετούς νεογέροντες στην πολιτική. Όσο όμως δεν αλλάζουμε μυαλά και γενιά, όσο προσπαθεί η πλειοψηφία των κομμάτων να κρατά στον πάγκο τους νεότερους, θα κοιτάμε το μέλλον με τα κυάλια από τη μικρή και στενάχωρη βαλκανική μας γωνιά.

-Μήπως το βασικότερο πρόβλημα των σχημάτων της σοσιαλδημοκρατίας και των κεντρώωνφιλελεύθερων ήταν ότι έχασαν την επαφή τους με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας;

-Ισχύει. Τα περισσότερα προοδευτικά κόμματα πιάστηκαν στον ύπνο απο την χρηματοπιστωτική κρίση, αποδέχθηκαν τη λιτότητα ως αναγκαίο κακό και ο λόγος τους θυμίζει τεχνοκρατική αργκό διεθνούς οργανισμού. Αποξενώθηκαν από τους νέους και μετά από τα μεσαία και κατώτερα στρώματα, που αισθάνονται χαμένα, φοβισμένα και με λιγότερα χρήματα στην τσέπη. Βέβαια δεν είναι όλα τα προοδευτικά κόμματα ίδια. Έχουμε την κορπορατιστική σοσιαλδημοκρατία του Βορά, τους σοσιαλιστές του Νότου, τους πρ. κομμουνιστές της Ανατολικής Ευρώπης που αναβαπτίστηκαν μέσα από τα κατ’ όνομα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Δεν υπάρχει ενιαία σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη, υπάρχει όμως ένας ζουρλομανδύας που τους αφορά όλους και λέγεται “δεν υπάρχει εναλλακτική” απέναντι στην παντοκρατορία του χρηματοπιστωτικού τομέα και της επιφανειακής ανάπτυξης που αυτός υπόσχεται. Όμως δεν τελείωσε η ιστορία. Θα σας πω κάτι αιρετικό. Ο 21ος αιώνας ανήκει στην Αριστερά. Προφανώς όχι στην Αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ ή στους σοσιαλιστές του τζετ σετ και της σαμπάνιας, αλλά σε μια Αριστερά πραγματικά προοδευτική, κοσμοπολίτικη και μεταρρυθμιστική. Όταν ο καπιταλισμός έφυγε από τις ράγες του και αιματοκύλισε την Ευρώπη, η μεγαλύτερη επανάσταση του 20ου αιώνα, ο κεϋνσιανισμός έσωσε τον καπιταλισμό από τον εαυτό του. Οδήγησε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε ένα ‘restart” συμφιλίωσης, ευκαιριών και σχετικής ισότητας, που κράτησε περίπου 40 χρόνια. Η έξαρση των άκρων που ζούμε, ο φόβος και η διαίρεση ανάμεσα σε ‘εμάς’ και στους «αλλους», οφείλονται στην απουσία μιας τέτοιας σύγχρονης αριστεράς ή σοσιαλδημοκρατίας. Μπορεί αυτός ο νέος προοδευτισμός να μην χρησιμοποιεί τη μαρξιστική διάλεκτο, αλλά τα αιτήματά του, που σήμερα βρίσκονται στα σπάργανα θα γίνουν mainstream: ισότητα, ανάπτυξη, παιδεία, ειρήνη, ασφάλεια, συμμετοχή, ανοικτότητα είναι η πρώτη ύλη μιας σημαντικής κοινωνικής και οικονομικής διόρθωσης που θα ζήσουμε τις επόμενες δεκαετίες. Το μεσοδιάστημα είναι που μας φοβίζει.

-Έχεις κάποιο κόλλημα με αμερικανική τηλεοπτική σειρα;

-Η αλήθεια είναι ότι αρνούμαι να εθιστώ σε ο,τιδήποτε τηλεοπτικό, γιατί μέσα μου νιώθω διαρκώς τύψεις ότι δεν διαβάζω αρκετά, αγοράζω συνέχεια βιβλία που σκονίζονται στα ράφια και ανοίγω διαρκώς tabs στον explorer μου, που παραμένουν αδιάβαστα. Παρ’ όλ’ αυτά δεν θα πρωτοτυπήσω αν δηλώσω θαυμαστής της Κλερ Αντεργουντ. Ναι, ξεκίνησα να βλέπω το House of Cards ανάποδα, από τον 4ο κυκλο εξαιτίας της. Και ναι, ο 21ος αιώνας ανήκει στο γυναικείο φύλο.

Το τελευταίο βιβλίο που διαβάσες και σου άρεσε; Κατά προτίμηση μη πολιτικό.. 

 -Διαβάζω και μου αρέσει το “Χαμένο Νομπέλ” του Κώστα Αρκουδέα (εκδ. Καστανιώτη). Αναφέρεται στην περίοδο, κατά την οποία ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης προσπαθεί να κερδίσει το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Απέναντί του λυσσομανάει η ντόπια συντηρητική νομενκλατούρα, η Εκκλησία, η εσωστρεφής πνευματική ελίτ, πολιτικάντηδες της εποχής. Παράλληλα με τον Καζαντζάκη σκιαγραφούνται σπουδαίοι λογοτέχνες και πρόσωπα της περιόδου, όπως ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Παλαμάς, ο Καμύ, ο Χέμινγουέη. Ξαναζούμε μια Ελλάδα που παλεύει με τις αντιθέσεις της, μετέωρη ανάμεσα στην προσκόλληση στην παράδοση και την θελκτικότητα του μοντερνισμού.

Παναγιώτης Βλάχος στο thecaller.gr: Η κεντροαριστερά πέθανε, η μεσαία τάξη θα γεννήσει το νέο προοδευτικό φορέα

Στο debate της Κεντροαριστεράς του thecaller.gr συμμετέχει ο Παναγιώτης Βλάχος, επικεφαλής κίνησης “Μπροστά”, ο οποίος επισημαίνει ότι υπάρχει ένας πολιτικός χώρος που συρρικνώνεται γιατί αδυνατεί να μιλήσει σε όσους κάποτε τον ψήφιζαν ή θα μπορούσαν να τον ψηφίζουν.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Παπαγεωργίου

1) Ποιες θα πρέπει να είναι κατά τη γνώμη σας οι εξελίξεις για το μέλλον της Κεντροαριστεράς; Πως τάσσεστε στην πρόταση της Φώφης Γεννηματά;

Υπάρχει άραγε ‘κεντροαριστερά;” Μάλλον υπάρχει ένας πολιτικός χώρος που συρρικνώνεται γιατί αδυνατεί να μιλήσει σε όσους κάποτε τον ψήφιζαν ή θα μπορούσαν να τον ψηφίζουν. Αδυνατεί να μπει στα σπίτια, στους χώρους εργασίας, στα καφέ, στα δωμάτια και στις οθόνες των ανέργων. Δεν έχει πάθος, δεν έχει νέους πρωταγωνιστές, δεν έχει παλμό. Είναι κλειστός, γεμάτος βεβαιότητες. Η κοινωνική του πλειοψηφία του βρίσκεται στο ΣΥΡΙΖΑ, λοξοκοιτά προς τη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη ή απέχει από την κάλπη. Γιατί μασάμε τα λόγια μας; Η κεντροαριστερά έχει καταντήσει ένα σύντομο πολιτικό ανέκδοτο που μυρίζει ναφθαλίνη. Ας την κηδέψουμε και ας κοιτάξουμε μπροστά.

Η πρόταση της κ. Γεννηματά την τιμά, στο βαθμό που την πιστεύει. Όμως, αν πίσω από αυτήν ελλοχεύει η επανασύνδεση του πάλαι ποτέ πολυσυλλεκτικού ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα με συμφωνίες κορυφής, τότε αυτή θα αφορά μόνο οπαδούς. Αν έχει νόημα μια τέτοια προσπάθεια, αυτή δεν θα ξεκινήσει από πάνω, αλλά από κάτω, αφού βρούμε τι πιστεύουμε και που απευθυνόμαστε.

Χρειάζεται δηλαδή μια ανοιχτή, γενναία πρωτοβουλία για έναν πανελλήνιο προγραμματικό διάλογο, μέσα στους επόμενους μήνες, όπου σε κάθε περιφερειακή ενότητα και κάθε δήμο, θα συζητηθούν αυτά που μας ενώνουν, αλλά και μας χωρίζουν. Την πρωτοβουλία μπορούν να την ενθαρρύνουν η Συμπαράταξη και το Ποτάμι, αλλά χωρίς να την καπελώνουν. Όσα αξιόλογα παλαιά και νεότερα στελέχη κάθονται στην εξέδρα, έχουν μια ευκαιρία να οργανώσουν και να εγγυηθούν αυτή την επιστροφή στην κοινωνία. Πολίτες, στελέχη, κινήσεις, δήμαρχοι, εκπρόσωποι επαγγελματικών και κοινωνικών ομάδων, κομματικές οργανώσεις που αισθάνονται την ανάγκη να ανοίξουν τις πόρτες στην ανανέωση θα πάρουν τη σκυτάλη. Ας βρούμε λοιπόν πρώτα ποια είναι η σχέση αυτού του χώρου με την κοινωνία. Έχει να της πει κάτι; Μπορεί να εκφράσει αυτούς που λέει ότι θέλει να εκπροσωπήσει; Αν ο διάλογος ευδοκιμήσει, πχ μέχρι τον Απρίλιο, τότε θα βρεθούν και τα πρόσωπα και ο τρόπος για έναν κοινό φορέα και εκλογή ηγεσίας. Την ανύπαρκτη ενέργεια του χώρου μπορεί να την αναπληρώσει μόνο η συμμετοχή των ανθρώπων, οι προτάσεις και η αλλαγή γενιάς.

2) Ποιους θα πρέπει να περιλαμβάνει η νέα Κεντροαριστερά; Μπορείτε να μου αναφέρετε πρόσωπα και παρατάξεις;

Η πρώτη ύλη της αναγέννησης που συζητάμε είναι η μεσαία τάξη: οι νέοι που θέλουν ανοιχτά πανεπιστήμια για να σπουδάζουν ενώ ταυτόχρονα εργάζονται για να μην επιβαρύνουν τους γονείς τους. Οι άνεργοι που ξέρουν ότι δουλειές θα έρθουν από τις επιχειρήσεις, όχι από το κράτος. Οι ηλικιωμένοι που κρατάνε τη φτώχεια έξω από την πόρτα της οικογένειας, με τη σύνταξή τους. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που στηρίζουν τα δημόσια ταμεια με τις εισφορές τους. Οι επιχειρηματίες που ψάχνονται, εξάγουν, σέβονται τους εργαζόμενούς τους, δεν ρυπαίνουν το περιβάλλον. Όσοι στέκονται στις ουρές και πληρώνουν αγόγγυστα, χρόνια τώρα, φόρους και εισφορές. Αυτοί που από το υστέρημά τους δίνουν για το φτωχό, τον αδύναμο, τον πρόσφυγα. Αυτοί που οργανώνονται σε οργανισμούς και άτυπα δίκτυα για να φτάσουν εκεί που δεν φτάνει πια το φτωχό κράτος.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν ‘τα παίρνουν’, αλλά βάζουν πλατη για να κρατηθούν όρθιες οι κοινωνικές υπηρεσίες. Όσοι αγανάκτισαν, κρυφά ή φανέρα, αλλά αναγνωρίζουν τι σημαίνει Ευρώπη, παρά τα αρνητικά της. Οι πολιτικοί που δεν δίστασαν στα δύσκολα και συγκρούστηκαν για το δημόσιο συμφέρον. Καθένας που διψά για συμμετοχή, γιατί νιώθει ότι η φωνή του δεν ακούγεται και δεν λαμβάνεται υπόψιν.

Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, θα συναντηθούμε συζητώντας. Άρα θέλουμε μια ατζέντα, όχι μόνο για το ποιοί είμαστε, αλλά για το ποιοι θέλουμε να γίνουμε, συμφιλιώνοντας τις ιδέες με τις προτάσεις, την πολιτική με τις πολιτικές. Μόνο έτσι οι συκοφαντημένες μεταρρυθμίσεις θα αναβαπτιστούν σε δίκαιες αλλαγές.

Εδώ λοιπόν ξεκινά και η ευθύνη των νεότερων να βγούμε από το καβούκι της σιγουράτζας και του σχολιασμού και να πάρουμε πρωτοβουλίες. Εμείς ζούμε την κρίση στο πετσί μας, οι δικές μας ζωές θα χειροτερέψουν από κακές πολιτικές. Πριν δύο χρόνια, με πρωτοβουλία του “Μπροστά” και άλλων κινήσεων, δημιουργήσαμε το Προοδευτικό Φόρουμ, ως πλατφόρμα εκκόλαψης προοδευτικών ιδεών και πολιτικής συγκατοίκησης. Επίσης υπάρχει η οικογένεια των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, οι ευρωβουλευτές, νεολαίες, ακτιβιστές, επιστημονικοί φορείς. Ας φτιάξουμε το δικό μας πλαίσιο διαλόγου, ας μιλήσουμε καθαρά για τα προβλήματά μας και ας υποκινήσουμε και εμείς τη συνεννόηση και τον διάλογο που αναφέραμε πιο πανω.

3) Ο κ. Θεοδωράκης προσκάλεσε συγκεκριμένα πρωην στελέχη του ΠΑΣΟΚ στο Ποταμι. Θεωρείτε οτι το Ποταμι πρεπει να παίξει κύριο ρολο σε αυτο το εγχείρημα;

Μια τέτοια προσπάθεια θέλει τη γενναία συμμετοχή του Ποταμιού. Στο Ποτάμι συγκεντρώνονται τα καλύτερα μυαλά του χώρου, υπάρχει ακόμη ενέργεια, επεξεργασμένες προτάσεις, φρέσκια αισθητική. Το Ποτάμι είναι που άνοιξε τις πόρτες του με γενναιοδωρία και αγκάλιασε και τη δικη μας προσπάθεια, μας έδωσε βήμα να αναπτύξουμε τις θέσεις μας, χωρίς να κοιτάμε πίσω μας για μαχαιρώματα και σκιες. Θέλει όμως λίγο χρόνο να φτιάξει δομές, όργανα, να πατήσει γερά στα πόδια του μετά από αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.

Επίσης, είναι κατανοητό να έχει αναστολές για μια συνεργασία από πάνω προς τα κάτω, έτσι όπως την περιγράφει η κ. Γεννηματά, και μάλιστα, χωρίς να έχει προηγηθεί το συνέδριό του. Είναι λοιπόν ευκαιρία – και είμαι βέβαιος ότι ο Σταύρος Θεοδωράκης ως ανοιχτόμυαλος ηγέτης θα το πράξει- να συζητήσουμε ανοιχτά κάθε σενάριο και τα μέλη του κόμματος να αποφασίσουν για την επιθυμητή κατεύθυνση. Ας κρατήσουμε το θετικό, ότι κάθε πλευρά πιστεύει ότι μόνη της, έτσι όπως είναι σήμερα, δεν μπορεί να προχωρήσει μακριά. Αργά ή γρήγορα ο τρόπος θα βρεθεί. Για αυτό και ειναι ιδιαίτερα θετική η πρωτοβουλία σας να συνθέσετε απόψεις στο αφιέρωμά σας. Μακάρι να βάλετε το δικό σας λιθαράκι σε κάτι δημιουργικό και ελπιδοφόρο.

4) Πως θα πρέπει να οριοθετηθεί αυτή η νέα Κεντροαριστερά απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και την Νέα Δημοκρατία; Τι πιστεύετε για τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Με τις τολμηρές θέσεις της, την υπεράσπιση των μεσαίων στρωμάτων, τα νέα πρόσωπα και τη ριζική αποκοπή της από την παρασιτική, πελατειακή λογική. Στόχος μιας προοδευτικής παράταξης είναι να συνθέτει και να κυβερνά, όχι να γίνεται συμπλήρωμα ή ουρά και να διορίζει στελέχη σε ένα χρεοκοπημένο κράτος. Η φιλοδοξία ενός δήθεν ‘τρίτου πόλου’ είναι ηττοπαθής και ασύμβατη με τις ιδρυτικές διακηρύξεις και του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Άρα ούτε ουρά του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε συμπλήρωμα της ΝΔ.

Όσο για τους ηγέτες του νέου δικομματισμού, ο κ. Μητσοτάκης έχει μια δύσκολη αποστολή: καλείται να εκσυγχρονίσει ένα φθαρμένο προϊόν, κρατώντας ταυτόχρονα ισορροπίες στο εσωτερικό του. Για το καλό του πολιτικού συστήματος και της χώρας μας, είναι αναγκαία μια κεντροδεξιά παράταξη που θα μοιάζει περισσότερο με ευρωπαϊκό χριστιανοδημοκρατικό κομμα, παρά με ένα μπλε ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω ότι θα τα καταφέρει γιατί είναι ένας ικανός πολιτικός, αρκεί να μην δειλιάσει μπροστά στα ‘πρέπει’ και στα ‘θέλω’ των οπισθοδρομικών φωνών που υπάρχουν μέσα στην ελληνική δεξιά.

Ο κ. Τσίπρας συμβολίζει την κοινωνική και πολιτική μας κρίση. Αποδεικνύεται ικανός συνεχιστής της σκοτεινής μεταπολίτευσης, παρότι ανήκει στη γενιά μας. Η στροφή του προς τη μετριοπάθεια είναι ταυτισμένη με την πολιτική επιβίωση του, αλλά γίνεται τόσο τυχοδιωκτικά και άκομψα που αποξενώνει όσους τον στήριξαν. Εξού και η τραγικότητα που εκπέμπει ως ηγέτης ενός κόμματος που καταπατά καθημερινά τις αξίες και το πρόγραμμά του, ακόμα και μέσα στα μικρά περιθώρια που έχει να διοικήσει δίκαια, Παρακολουθώντας την ομιλία του για τον ένα χρόνο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, έψαχνα μάταια να δω νέους στις κερκίδες – και προφανώς δεν αναφέρομαι στον κρατικοδίαιτο ράπερ με τη Μερσεντές.

5) Αρκετοί πρώην σύντροφοι σας, βρίσκονται πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτούς θα έπρεπε να απευθυνθεί η νέα Κεντροαριστερά;

Ζούμε μια κοινωνική διαίρεση. Ακόμη και αν αφήσουμε πίσω το σχήμα μνημονιο-αντιμνημόνιο, οι ανισότητες και οι αδικίες δεν θα εξαφανιστούν απο την ελληνική κοινωνία. Τα μεσοστρώματα χρειάζονται πολιτική εκπροσώπηση, θεσμούς, προστασία, δουλειές, ορίζοντα. Η τυχοδιωκτική Αριστερά δεν μπορεί να τα καταφέρει, η πολυσυλλεκτική Δεξιά έχει αλλεργία στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Η ευκαιρία υπάρχει για τους προοδευτικούς για να εκφράσουν την υπόσχεση της επόμενης ημέρας, αρκεί να έχουν τη δική τους ατζέντα.

Πολλοί φίλοι μου, όπως και δικοί σας, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, προσδοκώντας ανανέωση και δίκαιο επιμερισμό των βαρών. Τώρα απογοητεύονται, μαζί με χιλιάδες άλλους μεγαλύτερους και νέους, Έστω και έτσι, νέα προσπάθεια στραμμένη στις ανάγκες της μεσαίας τάξης και των μη προνομιουχων δεν νοείται χωρίς τη σημερινή, έστω και εφήμερη, κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τα στελέχη, πρώην ‘σύντροφοι’ που έγιναν σε μια νύχτα αριστεροί, ο τρόπος και κυρίως, το ήθος, με το οποίο ασκούν δημόσια εξουσία μιλούν από μόνα τους. Αργά ή γρήγορα θα θερίσουν θύελλες, γιατί οι χαριστικές ρυθμίσεις και τα ρουσφέτια για λίγους, προκαλούν τους πολλούς που υποφέρουν.

πηγή

Mitsotakis gives rise to liberal hopes but analysts advise caution

The recent election of Kyriakos Mitsotakis as leader of New Democracy has inspired hope among liberal voters anticipating a paradigm shift in Greek politics. It has also sparked concern among smaller centrist parties which are wary of losing their monopoly over liberal ideas.

None of this is likely to happen, analysts say.

The 47-year-old Mitsotakis, a former administrative reform minister, defeated Evangelos Meimarakis, a party veteran from the populist right faction of ND, in a runoff vote that was open to all party members on January 10. He is the scion of a political dynasty but this has often worked to his disadvantage. A US-educated ex-banker, Mitsotakis is commonly described as a free market reformist and diehard enemy of statism. His political enemies prefer to dub him “neoliberal.”

Pragmatism

Despite these credentials, analysts are skeptical of Mitsotakis’s willingness, let alone his ability, to steer the conservative opposition into a more liberal direction.

One reason is that renewing New Democracy and making it electable are not necessarily compatible tasks. Mitsotakis’s effort to balance between these two strategic objectives, analysts say, will to a large degree determine his party’s nascent identity.

“Although rejuvenating the party in terms of political personnel and policies may allow plenty of room for liberal ideas, bringing it back to power requires unity and compromise,” said Lamprini Rori, a political scientist at Bournemouth University and leading member of Brosta, a progressive political think tank.

Mitsotakis will be expected to cooperate with officials who belong to the party’s conservative faction and who supported him during the campaign – like Adonis Georgiadis, a hardline nationalist who endorsed Mitsotakis after being knocked out in the first round in December. At the same time, many of the MPs who displayed their liberal credentials by, for example, recently voting in favor of the cohabitation pact for same sex couples – former ministers Olga Kefaloyianni, Nikos Dendias, even his sister Dora Bakoyiannis – kept their distance from the new leader during his campaign.

Climbing back to power following two electoral defeats at the hands of SYRIZA (four if you count the European Parliament elections in 2014 and the bailout referendum last year) will also require an overture to voters both to the left and right of New Democracy.

“If ND wants to become a serious contender, it will have to appeal to the center while repatriating voters from Independent Greeks and Golden Dawn,” Rori noted in reference to the ND splinter group founded by Panos Kammenos which is the junior partner in the coalition government, and the neo-fascist party.

“In other words, seeking ideological purity on the basis of a solid liberal credo would be politically damaging for New Democracy,” she said.

Tension between free market ideology and traditional conservatism has always been present inside New Democracy’s political religion since its establishment by the late Constantine Karamanlis in 1974.

“Their coexistence has always been considered a given. One cannot easily show the others the door or leave the party for that reason,” said Iannis Konstantinidis, a political expert at the University of Macedonia and head researcher at the ProRata polling company, suggesting that a ND breakup is not in the cards.

The parliamentary vote on the cohabitation pact exposed the limits of social tolerance inside the conservative party. Only 19 MPs – including Mitsotakis – supported the law, 29 voted against and 27 abstained.

Ideological tension naturally cuts across ND’s grassroots supporters. According to so far unpublished data collected by ProRata ahead of the January 10 ballot, 29 percent of voters described New Democracy as a “liberal party,” while 17 percent said it was a “conservative party.”

“In the eyes of the public, New Democracy is neither a clear-cut liberal nor a clear-cut conservative party,” said Konstantinidis.

“The new leader will as a result find it hard to choose one direction over the other,” he said.

Impact

All that should trigger caution against overestimating the impact of Mitsotakis’s election on the liberal parties of the political center.

Potami – which, despite its underwhelming performance in the September 2015 elections, remains the largest and most successful liberal party in recent Greek history – is on standby.

“New Democracy is weighed down by conservative elements; we will only be able to work with them if [Mitsotakis] does away with them,” Potami leader Stavros Theodorakis said this week.

“We would work with the devil in order to change the country, let alone with anyone who shares reformist ideas. For the time being, we have unanimously decided not to join forces with any of the worn-down parties,” he said.

Potami has planned a national congress in February to decide its next steps. During a radio interview earlier this week, Spyros Lykoudis, a left-wing reformist MP, suggested that the magnitude of Mitsotakis’s impact will depend on whether Potami will choose to identify itself as a centrist liberal party or a left-of-center alternative.

Meanwhile, the leader of the pro-business Drasi party, which joined the Potami ticket in the January polls, sounds keener about the prospect of working with New Democracy.

“We are willing to help build something liberal in this country. The election of Mitsotakis is a catalyst in this direction,” said Theodoros Skylakakis, who has previously collaborated with Bakoyannis.

“Mitsotakis’s social and, to a lesser extent, economic liberalism will surely squeeze centrist parties, including the politically damaged Potami party,” Konstantinidis said.

“However, given that the leader of a typical catch-all party will seek to bring together all the different tendencies within it, policy similarities between Mitsotakis and Potami will decrease,” he said.

Ironically, the ascension of Mitsotakis to the helm of ND appears to pose less of a threat to Potami’s singularity than had he not been elected. A beaten Mitsotakis, perhaps joined by other officials from ND’s liberal faction, would have been more tempted to form a center-right, liberal party.

“Mitsotakis’s victory in the leadership race essentially traps liberalism within the walls of New Democracy and, in such conditions, it may lose its impact as it is unlikely to be more dominant than conservatism,” Konstantinidis said.

Relevance

For their part, the country’s smaller liberal parties will have to decide whether they will go it alone or merge with one of their bigger albeit adulterated relatives. Cooperating with one of the mainstream parties could prove self-destructive in the long term as future voters would be tempted to side with the stronger partner in a coalition.

Before making up their mind, they would be advised to first answer a more existential question: How relevant is a full-fledged liberal party in a political environment dominated by populism and under an electoral law that punishes small parties?

“Sure, there are issues where liberals could gain issue ownership like the separation between Church and state, the scrapping of permanent jobs in the public sector, or the protection of individual rights,” Rori said.

“But we may have to accept that these issues are not salient enough in the mind of the average voter.”

πηγή

Παναγιώτης Βλάχος: «Μπροστά με το Ποτάμι σημαίνει μέλλον, προοπτική και όραμα»

συνέντευξη στον Αιμίλιο ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ

«Η οικονομία έχει γυρίσει πίσω στο 2012», επισημαίνει στη συνέντευξή του στο EMEAgr ο υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του Ποταμιού, Παναγιώτης Βλάχος, προσθέτοντας ότι πλέον δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.

«Μπροστά με το Ποτάμι σημαίνει μέλλον, προοπτική και όραμα»,αναφέρει, προσδιορίζοντας το Ποτάμι ως ένα «μη-κόμμα, σύνθεση ιδεών, προσώπων και θέσεων που θέλει την πρόοδο».

Για τη συμφωνία, ο κ. Βλάχος σχολιάζει ότι «είναι αντι-αναπτυξιακή και εξαιτίας των αδύναμων θεσμών μας και της προβληματικής κατάστασης των επιχειρήσεών μας, είναι πιθανό να μας κρατήσει σε μια κατάσταση-ζόμπι, αν το πολιτικό μας σύστημα συνεχίσει να συμπεριφέρεται όπως παλαιότερα».

Τέλος, μιλά για τα κίνητρα που πρέπει να δοθούν στους νέους επιχειρηματίες και στις startup επιχειρήσεις, ούτως ώστε να αποτελέσουν μοχλό ανάπτυξης.

EMEAgr: Με ποιους συμμάχους και με ποιους όρους μπορεί το Ποτάμι να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, όπως όλα δείχνουν ότι θα σχηματιστεί;

Π. Βλάχος: Η ακυβερνησία και οι αλλεπάλληλες εκλογές έχουν γυρίσει την οικονομία πίσω στο 2012, δηλαδή στην αρχή ενός τρίτου κύκλου ύφεσης. Αυτοί που φέρνουν τα Μνημόνια σήμερα δηλώνουν έτοιμοι να τα αναδιαπραγματευτούν ή ακόμη χειρότερα, να τα καταψηφίσουν – το ακούσαμε και αυτό!

Το Ποτάμι δεν είναι παρακολούθημα οποιασδήποτε πλειοψηφίας. Συνεργαζόμαστε μόνο αν δεσμευτούμε όλοι ότι θα συγκρουστούμε με την κακοδιοίκηση, τη διαφθορά, την αντιαναπτυξιακή νομοθεσία, τις συντεχνίες και θα φέρουμε δουλειές στη χώρα. Μια κοινωνική πλειοψηφία του 51%, που θα εκπροσωπείται και μέσα στη Βουλή είναι προϋπόθεση ώστε η επόμενη κυβέρνηση να αντέξει και να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη.

Μην ξεχνάμε ότι παραμένουμε κοντά στη θύρα εξόδου.

EMEAgr: Τι εκπροσωπεί τελικά πολιτικά και σε ποιους απευθύνεται το Ποτάμι;

Π. Βλάχος: Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι σύνθετες. Δεν είναι απλά «λαός», δεν είναι μάζα, αλλά κοινωνικές ομάδες που συνυπάρχουμε. Ο καθένας μας είναι πολίτης με ιδιαίτερες και συχνά αντιφατικές ανάγκες. Είμαστε ένα σύνολο αναγκών, αξιών αλλά και ικανοτήτων, που δεν μπορούν να εκφραστούν από τα παλιά μαζικά και μονοδιάστατα κόμματα. Τι πάει να πει «μνημονιακός» ή «αντιμνημονιακός»;

Το Ποτάμι είναι μια σύνθεση ιδεών, θέσεων και προσώπων που επιθυμεί την κοινωνική και οικονομική πρόοδο. Θέλει μια ανοιχτή οικονομία για να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και μια ανοιχτή κοινωνία ίσων ευκαιριών. Δεν έχει κόμπλεξ με τα ατομικά δικαιώματα ή την επιχειρηματικότητα. Και το κυριότερο, επιζητά τη ριζοσπαστική αλλαγή του κράτους, την πηγή της κακοδαιμονίας μας. Άρα απευθύνεται σε όσους θέλουν την αλλαγή, την δικαιοσύνη, έχουν ανάγκη από ένα ικανό κράτος, δημόσια δωρεάν αγαθά, θέλουν να δημιουργούν και να ρισκάρουν, να ευημερούν μέσα και έξω από τα σύνορα. Είναι μάλλον ένα κίνημα πολιτών, ένα μη-κόμμα, αν μου επιτρέπετε τον όρο.

EMEAgr: Η λέξη «Μπροστά» κυριάρχησε στην καμπάνια όλων των κομμάτων. Εσείς, εκπροσωπείτε την κίνηση που είχε… ανακαλύψει τη λέξη νωρίτερα. Πώς οραματίζεστε το περιεχόμενό της και πώς μπορεί, πραγματικά, να προχωρήσει η Ελλάδα μπροστά;

Π. Βλάχος: Πράγματι, όταν ξεκινήσαμε το 2012 την προσπάθειά μας, είχαμε σκεφτεί ότι κάποια στιγμή το σύνθημα θα το αξιοποιούσε η κεντρική πολιτική σκηνή. Φυσικά, όπως γίνεται τις περισσότερες φορές, αυτοί που έχουν ανάγκη τα υπερβατικά συνθήματα, είναι αυτοί που θέλουν να κρυφτούν από το παρελθόν τους, όπως π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ.

Για εμάς «μπροστά», σημαίνει μέλλον, προοπτική, ορίζοντας, ανάσες πραγματικής, όχι δανεικής αξιοπρέπειας. Σημαίνει ότι δεν θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία που γερνά ηλικιακά αλλά και οικονομικά, πνευματικά. Κλείνεται στον εαυτό της και φοβάται, αντιδρά και δεν θέλει να χτίσει. Το κόστος αυτό το πληρώνουν οι νεότεροι, αφού είναι τα δυναμικά κύτταρα της κοινωνίας. Επωμίζονται ένα υπέρογκο δημόσιο χρέος, ένα άδικο ασφαλιστικό σύστημα, μια διαλυμένη αγορά εργασίας, ανεργία, δημόσιες υπηρεσίες που δεν ταιριάζουν σε μια ευρωπαϊκή χώρα και ένα φυσικό περιβάλλον αφημένο πραγματικά στην καλή θέληση κινήσεων πολιτών και οργανώσεων.

Εμείς μπήκαμε στην πολιτική για να φωτίσουμε αυτήν την αδικία και να φωνάξουμε, με τις λιγοστές μας δυνάμεις ότι θέλουμε δουλειές, δικαιοσύνη και παιδεία για να πάρουμε τη χώρα στα χέρια μας.

EMEAgr: Σε ποια σημεία μας «δυναστεύει» η συμφωνία και σε ποια θα μπορούσαμε να πετύχουμε βελτιώσεις; Ποιες είναι οι μεταρρυθμίσεις, τις οποίες θα πρέπει να τολμήσουμε, ακόμη και πέρα από το Μνημόνιο;

Π. Βλάχος: Η συμφωνία είναι αντι-αναπτυξιακή και εξαιτίας των αδύναμων θεσμών μας και της προβληματικής κατάστασης των επιχειρήσεών μας, είναι πιθανό να μας κρατήσει σε μια κατάσταση-ζόμπι, αν το πολιτικό μας σύστημα συνεχίσει να συμπεριφέρεται όπως παλαιότερα.

Για παράδειγμα οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι χρειάζονται επενδύσεις και θέσεις εργασίας για να εξισορροπηθούν. Για να μη μειωθούν και άλλο οι συντάξεις, χρειάζεται αλλαγή του ασφαλιστικού προς όφελος της νέας γενιάς και ένα σύνολο πολιτικών για την κοινωνική προστασία, όπως π.χ. το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Όμως η διαφορά του 3ου Μνημονίου με τα υπόλοιπα, είναι ότι δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην οικοδόμηση θεσμών, δηλαδή στις μεταρρυθμίσεις του ευρύτερου Δημοσίου. Για παράδειγμα, προβλέπεται η αυτονομία των φορολογικών και τελωνειακών αρχών, αλλά και ένα σύστημα ελέγχου των δαπανών του Δημοσίου. Έχουμε ένα κράτος που δεν γνωρίζει τι εισπράττει και τι ξοδεύει, που σνομπάρει τις νέες τεχνολογίες, δεν ελέγχεται και δεν λογοδοτεί για την ποιότητα των υπηρεσιών του.

Εμείς όμως χρειάζεται να πάμε πιο μακριά και να δώσουμε εργαλεία στους δημοσίους υπαλλήλους να κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τις καθυστερήσεις με τη μίζα και την προστασία συντεχνιών, να ελέγξουμε τη ροή των συναλλαγών και να μεταφέρουμε ανθρώπους και πόρους, εκεί που υπάρχουν ανάγκες, όπως π.χ. στα σχολεία και στα νοσοκομεία.

EMEAgr: Πώς μπορεί να αναταχθεί η οικονομία, να επιστρέψει στην ανάπτυξη και να ενισχυθούν η υγιής επιχειρηματικότητα και οι επενδύσεις, μετά την περιπέτεια των capital controls;

Π. Βλάχος: Η εξίσωση προϋποθέτει σταθερότητα, ένα κλίμα ασφάλειας, έναν ορίζοντα που θα επιτρέπει στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις να κάνουν σχέδια. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τη συμμετοχή ιδιωτών είναι το δεύτερο βήμα και θα ακολουθήσει η οριστική επίλυση του ζητήματος του χρέους, με σαφές χρονοδιάγραμμα αναδιάρθρωσης.

Σημαντική είναι η δημιουργία ενός αξιόπιστου και ανεξάρτητου οργανισμού εξυπηρέτησης των κόκκινων δανείων, για να μη ζήσουμε νέες επικίνδυνες «φούσκες».

Μετά πιάνουμε δουλειά με μεταρρυθμίσεις, με έμφαση στους άνεργους και στις επιχειρήσεις που παράγουν και εξάγουν, ώστε σύντομα οι τράπεζες να χρηματοδοτήσουν και πάλι επενδύσεις. Κοιτάξτε, δεν είναι εύκολο.Χρειαζόμαστε 80 – 100 δισ. ιδιωτικά κεφάλαια για να ξαναφέρουμε την οικονομία στην κατάσταση του 2008 και μάλιστα, σε νέες, υγιείς βάσεις χωρίς κλειστές αγορές και ειδικά προνόμια. Για αυτό και αν αρχίσουμε πάλι το κρυφτό με το ποιος είναι μνημονιακός και αντιμνημονιακός, θα μπούμε οριστικά σε τροχιά αναπτυσσόμενης χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

EMEAgrΠρέπει να δοθεί βάρος στην καινοτομία και τη νεανική επιχειρηματικότητα και ποια κίνητρα θα μπορούσαν να δοθούν προς αυτήν την κατεύθυνση;

Π. Βλάχος: Άκουσα τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, σε μια εκδήλωση νεολαίας, να υπόσχεται Υπουργείο Νέας Γενιάς. Λες και η λύση στα προβλήματα των νεότερων είναι άλλη μια γραφειοκρατική δομή για να διορίζονται κομματικές νεολαίες. Οι νέοι δεν θέλουν υπουργείο. Θέλουν δουλειές, δημόσιο χώρο, παιδεία, πολιτισμό, να φύγει αυτό το σύννεφο μιζέριας από πάνω μας. Αν το κράτος έκανε τη δουλειά του δεν θα θέλαμε ούτε γραμματείες νέας γενιάς, αλλά κανόνες που θα εξασφαλίζουν τη δικαιοσύνη ανάμεσα στις γενιές. Εμείς λέμε ότι κάθε φορά που η Βουλή νομοθετεί, χρειάζεται να γνωρίζουμε ακριβώς τι θα κοστίσει η ρύθμιση και τι βάρος συνεπάγεται για τη νεότερη γενιά.

Θέλουμε να δώσουμε κίνητρα στις επιχειρήσεις να προσλάβουν νέους άνεργους είτε επιδοτώντας τις ασφαλιστικές εισφορές είτε με φορο-ελαφρύνσεις. Να μην πληρώνουν φόροι οι νέοι που επιχειρούν τα πρώτα τρία χρόνια της προσπάθειάς τους. Δεν έγινε και τίποτα αν αποτύχουν – θα είμαστε δίπλα να τους βοηθήσουμε να ξαναπροσπαθήσουν. Και θα συγκρουστούμε μέχρι τέλους για ένα ασφαλιστικό σύστημα που δεν θα παίρνει τον ιδρώτα όσων έχουμε την «πολυτέλεια» να δουλεύουμε για να πληρώνει πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και ταμεία χωρίς πάτο.

Τέλος, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί έχουμε τόσο διαφορετικά επενδυτικά καθεστώτα στη χώρα. Θα μπορούσαμε να βάλουμε κοινούς κανόνες στο ΕΣΠΑ, στον αναπτυξιακό νόμο, στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και στα ΣΔΙΤ και να ενθαρρύνουμε κάθε νέα επένδυση να προσλαμβάνει νέους άνεργους.

Αυτές είναι μερικές από τις τομές που το Μπροστά και το Ποτάμι υπερασπίζονται και πιστέψτε με κ. Περδικάρη, δεν κοστίζουν τίποτα.

πηγή

Εκλογές 2015: Τέσσερις γυναίκες ρίχνονται στη μάχη της κάλπης και σε καλούν να ψηφίσεις

Είναι νέες, έξυπνες, με όρεξη για δουλειά και ζητούν τη ψήφο μας. Κρας τεστ με τρεις ερωτήσεις για 4 γυναίκες της πολιτικής. Η Λίλα Βόγλη, η Αναστασία Γιάμαλη, η Νανά Βρυώνη και Νατάσα Παπαδοπούλου απαντούν


Τέσσερις νέες γυναίκες, έξυπνες, φιλόδοξες και δραστήριες, μας αποδεικνύουν πως και στην πολιτική το λεγόμενο “ασθενές” φύλο, μόνο ασθενές δεν είναι. Γεμάτες όρεξη για δουλειά και όραμα, ρίχνονται στη μάχη της κάλπης για ένα καλύτερο αύριο τούτης της χώρας.

Ο λόγος για την Αναστασία Γιάμαλη, δημοσιογράφο, υποψήφια Βουλευτή στην Β’ Αθήνας με τον ΣΥΡΙΖΑ, την Νατάσα Παπαδοπούλου, μαθηματικό, υποψήφια Βουλευτή της ΝΔ στο Ν. Κιλκίς, την Λίλα Βόγλη, Σύμβουλο Επικοινωνίας και συνιδιοκτήτρια της εταιρείας beat special events &services, υποψήφια Βουλευτή με το ΠΟΤΑΜΙ στη Β’Αθηνών και την Νανά Βρυώνη, δικηγόρο, υποψήφια Βουλευτή Β’ Αθήνας με το ΠΑΣΟΚ.

Το ΝEWS 247 έφερε “αντιμέτωπες” τις 4 υποψήφιες, θέτοντας σε αυτές τρεις καίριες ερωτήσεις, σε ένα άλλου τύπου “debate”.

*Γιατί μια νέα γυναίκα αποφασίζει να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική, ειδικά σήμερα στην Ελλάδα και ποιο μήνυμα θα έστελνε σε έναν νέο που σκέφτεται να μην ψηφίσει και να απέχει;

Αναστασία Γιάμαλη: Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα όχι μόνο οι νέες γυναίκες αλλά όλος ο κόσμος δείχνει ένα ενδιαφέρον για την πολιτική και αυτό έχει να κάνει με την κρίση, την ματαίωση των βεβαιοτήτων και την ακύρωση των εκπροσωπήσεων. Θυμάστε ότι πριν από τα Μνημόνια η ενασχόληση με την πολιτική θεωρείτο γραφική, μόνο οι άνθρωποι της Αριστεράς είχαν μια συνεπή και συνεχή ενασχόληση με τα κοινά, οι υπόλοιποι ήταν στον καναπέ και έβλεπαν fame story και Ολυμπιακούς. Όπως λέμε στον ΣΥΡΙΖΑ οι άνθρωποι στρέφονται στην αριστερά στα δύσκολα.

Σε ότι αφορά την αποχή, πάντα στις εκλογές επιχειρείται να σερβιριστεί η αντί εκλογική συμπεριφορά ως τιμωρία προς το πολιτικό σύστημα, είναι ακριβώς το αντίθετο. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι στις πλούσιες αστικές περιοχές πάντα η αποχή  είναι ελάχιστη. Το μήνυμα το οποίο τεχνηέντως προσπαθούν να περάσουν  στον απλό κόσμο είναι να τους αφήσουμε να ψηφίζουν για εμάς και να αποφασίζουν για εμάς.

Νατάσα Παπαδοπούλου: Η γυναίκα σήμερα  παλεύει το ίδιο με τον άντρα για την βελτίωση των συνθηκών της καθημερινότητας. Η δε Νέα γυναίκα, όπως και η Νέα γενιά που εκπροσωπώ, είναι γεμάτη παραγωγικές ιδέες που μπορούν και πρέπει να υλοποιηθούν ως απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει ένα αύριο με προοπτική. Αδίκως η Νέα γενιά έχει ταυτιστεί με την απαξίωση. Η μόνη απαξίωση που δείχνουμε είναι απέναντι στη μικροπολιτική και τις ανειλικρινείς συμπεριφορές. Γεγονός που ώθησε εμένα, καθώς και άλλους συνομηλίκους μου να ασχοληθούμε με αυτό που καλούμε πολιτική, με στόχο να δώσουμε διαφορετική διάσταση στην έννοια αυτή. Άλλωστε όταν κάτι θέλεις να αλλάξει ασχολείσαι με αυτό. Συνεπώς δεν έχουμε περιθώρια για μη συμμετοχή και αποχή από την κάλπη. Χωρίς λαϊκίστικες φανφάρες και ξεπερασμένες τακτικές οφείλουμε ως Νέα γενιά να ψηφίσουμε και να επιλέξουμε για το μέλλον μας.

Λίλα Βόγλη: Η πολιτική είναι η ζωή μας. Ο τρόπος λειτουργίας ενός κράτους, οι θεσμοί, η νομοθεσία καθορίζουν απολύτως την καθημερινότητά μας. Μου είναι πολύ δύσκολο να καταλάβω την apolitique στάση κάποιων.

Στην ουσία αποφάσισα να ασχοληθώ ακόμη πιο ενεργά με τη ζωή μας και να διεκδικήσω να υλοποιηθεί το όραμα της γενιάς μου για τη χώρα μας. Ειδικά τώρα που είμαστε σε μία μεταβατική περίοδο και πρέπει να αποφασίσουμε μεταξύ της διάσωσης ή του τέλους, νιώθω την ανάγκη να είμαι παρούσα με όλες μου τις δυνάμεις.

Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει ένας επικίνδυνος παραλογισμός στο δημόσιο λόγο. Μία ρητορική που εμφατικά αναφέρεται σε αόρατους εχθρούς, διεθνείς συνωμοσίες και διάφορες μεθοδεύσεις με στόχο πάντα τη χώρα μας. Αυτές οι αντιλήψεις είναι πολύ επικίνδυνες. Εδραιώνουν μέσα μας τον φόβο και την αδυναμία και μας καθιστούν άβουλους, αδύναμους και κατευθυνόμενους. Δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά. Είμαστε πολύ ισχυροί, εξαιρετικά νοήμονες και έχουμε όλες τις δυνατότητες να διαμορφώσουμε τις συνθήκες ζωής που μας αξίζουν. Αυτό θα έλεγα σε έναν νέο άνθρωπο που προβληματίζεται για το αν θα ψηφίσει. Θα του έλεγα ότι η κρίση του και η ψήφος του είναι η δύναμή του και δεν πρέπει να τα παραχωρήσει σε κανέναν.

Θα του έλεγα να είναι υπέρμαχος της δράσης και όχι της αντίδρασης. Θα του έλεγα ότι με τη συμμετοχή του στις εκλογές η φωνή του αποκτά δύναμη και ισχύ ενώ με την αποχή επιτρέπει σε άλλους να αποφασίζουν για εκείνον.

Νανά Βρυώνη: Η γυναίκα έχει εδραιώσει εδώ και πολλές δεκαετίες τον πολλαπλό και πολύτιμο  ρόλο της στην ελληνική κοινωνία, αφού μπορεί ταυτόχρονα να είναι και μητέρα και σύζυγος και σωστή και επιτυχημένη επαγγελματίας, αλλά και να συμμετέχει στα κοινά και μάλιστα από θέσεις ευθύνης .

Η απόφασή μου να ασχοληθώ με την πολιτική και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μια απόφαση που  έλαβα τώρα, αφού από το Πανεπιστήμιο με ενδιέφεραν τα κοινά και συμμετείχα ενεργά σε αυτά και μετά την αποφοίτησή μου έως σήμερα μέσα και από το χώρο δουλειάς μου, τη Δικηγορία, με γνώμονα πάντα την προσφορά.

Πόσο μάλλον τώρα, λοιπόν, μετά από όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης , θεωρώ επιβεβλημένη τη συμμετοχή της νέας γενιάς στα κοινά, στην πολιτική, γιατί ο τόπος μας έχει ανάγκη την ελπίδα και εμείς οι νέοι μπορούμε να την αναγεννήσουμε την ελπίδα και να επανεκκινήσουμε τη μηχανή της Χώρας μας.

Έτσι, λοιπόν, στους νέους συμπολίτες μας που σκέφτονται να απέχουν από τις εκλογές της Κυριακής, θα χρησιμοποιούσα μια φράση του Μαρξ ‘’Η αδιαφορία σου είναι ένα ισχυρό όπλο στα χέρια της προνομιούχας τάξης που ξέρει να το χρησιμοποιεί έξυπνα’’ .

Κανείς δεν πρέπει να απέχει, όταν πρόκειται για το μέλλον μας.

*Ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες στην Παιδεία, ώστε να αποτελέσει στο μέλλον μια από τις κινητήριες δυνάμεις, που θα μας βγάλουν από την κρίση;

Αναστασία Γιάμαλη: Δεν θέλω να είμαι πεζή και κυνική αλλά αν η εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει δέκα μεγάλα προβλήματα τα πέντε πρώτα είναι η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση. Το ποσοστό του ΑΕΠ που διατίθεται στην Ελλάδα για την Παιδεία ήταν πάντα κάτω απο τον κοινοτικό μέσο όρο και στα χρόνια της κρίσης φτάσαμε σε ακραίες καταστάσεις: απολύθηκαν οι διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου της Αθήνας με αποτέλεσμα το ίδρυμα να μην μπορεί να λειτουργήσει μέχρι που η κυβέρνηση της Αριστεράς τους επαναπροσέλαβε, υπήρξαν χρονιές που τα παιδιά στα σχολεία έκαναν μάθημα με φωτοτυπίες επειδή δεν υπήρχαν βιβλία, καθηγητές παίρνουν σύνταξη και δεν διορίζονται καινούργιοι. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ετοίμασε ένα νομοσχέδιο για την Παιδεία το οποίο δεν πρόφτασε να συζητηθεί λόγω των εκλογών αλλά και αυτό ακόμη δεν θα μπορούσε να ισοφαρίσει τα δυο προβλήματα που προανέφερα, είναι όμως χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το αστικό πολιτικό μπλοκ έχει επιλέξει ως κύριο άξονα επίθεσης στην Αριστερά τα θέματα της εκπαίδευσης και μάλιστα  με ιδεολογικούς όρους. Προβλέπω ότι θα είναι μια από τις μεγάλες συγκρούσεις της επόμενης περιόδου…

Νατάσα Παπαδοπούλου: Το θέμα της Παιδείας δε χρήζει προσέγγισης πλαισιωμένης με επίκληση στο συναίσθημα. Είναι ωραία τα ευχολόγια, αλλά αυτό που χρειάζεται είναι ορθολογιστική προσέγγιση παράλληλα με την ολοκληρωμένη και πολύπλευρη προσφορά γνώσης. Μέσα απο την Παιδεία είναι που μπορεί μια κοινωνία να επιτύχει την εξέλιξη και την ανάπτυξη για την οποία όλοι κάνουμε λόγο. Το πρώτο πράγμα που θεωρώ αναγκαίο είναι η άμεση σύνδεση των πανεπιστημίων με την αγορά εργασίας. Σύνδεση απαραίτητη  για να περιορισθεί το φαινόμενο του brain drain που παρατηρείται εδώ και αρκετό καιρό στην Ελλάδα. Να σταματήσει το επιστημονικό δυναμικό της χώρας, που ταυτόχρονα αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι του νεανικού πληθυσμού, να φεύγει . Να σταματήσει να παίρνει τη βαλίτσα των δυνατοτήτων του, γιατί εξαναγκάζεται σε αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό, λόγω περιορισμένων εργασιακών δυνατοτήτων και ερευνητικών δραστηριοτήτων σε εγχώριο επίπεδο.

Λίλα Βόγλη: Η Παιδεία είναι η βάση μας. Είναι όλα όσα φέρουμε και μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή. Θα ήθελα να έχουν τη δυνατότητα τα παιδιά να αναπτύσσουν την κρίση τους, να έχουν ποικίλα ερεθίσματα τέχνης να λαμβάνουν από νωρίς περιβαλλοντική εκπαίδευση και να αντιλαμβάνονται την αξία της γνώσης. Θα ήθελα να υπάρχει στα σχολεία μας εξωστρέφεια και να καλλιεργηθεί  στο μυαλό των παιδιών η αποδοχή του διαφορετικού. Ένα ζευγάρι αγαπημένων μου φίλων, λόγω της κρίσης πήγαν στη Νέα Ζηλανδία. Τα παιδιά τους πηγαίνουν στο δημοτικό. Την 25η Μαρτίου ζήτησε η δασκάλα από τη μητέρα των παιδιών να της εξηγήσει το εθιμοτυπικό της Εθνικής μας γιορτής και να μαγειρέψει μπακαλιάρο για τα παιδιά της τάξης. Η δασκάλα στο σχολείο της Νέας Ζηλανδίας τιμώντας τους δύο Έλληνες  μαθητές γιόρτασε την 25η Μαρτίου και εξήγησε σε όλη την τάξη τι σημαίνει αυτή η μέρα για την Ελλάδα. Τα παιδιά κράτησαν την Ελληνική σημαία, έμαθαν την ιστορία μας και έφαγαν ψάρι. Αυτό το σχολείο αυτή την παιδεία και αυτόν τον πολιτισμό θα ήθελα για τη χώρα μας!

Νανά Βρυώνη: Νομίζω ότι δύο είναι οι βασικές τομές πρέπει να γίνουν στην Παιδεία, οι οποίες θα λειτουργήσουν ενισχυτικά στην προσπάθειά μας να βγούμε από την κρίση.

Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι νέοι σήμερα; Η ανεργία.

Γι’ αυτό, λοιπόν, α. πρέπει το μάθημα του επαγγελματικού προσανατολισμού στα σχολεία να γίνει βασικός πυλώνας της εκπαίδευσης των μαθητών, όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε πρακτικό, ώστε να γνωρίζουν και στην πράξη πώς ασκείται το κάθε επάγγελμα, τι προοπτικές έχει στην ελληνική αγορά εργασίας και τι ποσοστά απορρόφησης.

Β. Επιβεβλημένη είναι η διασύνδεση της Παιδείας με την αγορά εργασίας. Πρωταρχικό ρόλο σε αυτό πρέπει να διαδραματίσει το Πανεπιστήμιο, το οποίο θα λειτουργεί  ως κέντρο διασύνδεσης με τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα τόσο για την πρακτική εκπαίδευση όσο και για την κάλυψη θέσεων εργασίας, ώστε το ίδιο το Πανεπιστήμιο να μην παράγει άνεργους  επιστήμονες, αλλά καταρτισμένους επαγγελματίες-επιστήμονες.

*Πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να επιστρέψει στην Ανάπτυξη, όχι μόνο την οικονομική, αλλά και την κοινωνική και την ηθική, μέσα στην επόμενη 10ετία;

Αναστασία Γιάμαλη: Μια τόσο γενική ερώτηση εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να απαντηθεί με απαρίθμηση αυτών τα οποία χρειάζεται να γίνουν αλλά θα μπορούσα να συνοψίσω ότι χρειάζεται μια ηθική επανάσταση της κοινωνίας η οποία δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει από τη νέα γενιά και εδώ έχουμε το πρόβλημα της αθρόας μετανάστευσης των νέων από την Ελλάδα με την επιβαρυντική συνθήκη ότι η Ελλάδα είναι από τις χώρες της ΕΕ με τα πιο αρνητικά δημογραφικά χαρακτηριστικά. Η ελληνική κοινωνία λοιπόν είναι μια κοινωνία η οποία γερνάει ηλικιακά πράγμα το οποίο σημαίνει ότι μοιραία γίνεται πιο συντηρητική και πιο φοβική. Συνεπώς το πρώτο πράγμα είναι να αντιστρέψουμε την διαρροή εγκεφάλων (brain drain ), το δεύτερο είναι να εκπονήσουμε ένα σχέδιο, μια αφήγηση για το πως θέλουμε να είναι η χώρα μας μετά από 10 χρόνια, ένα σχέδιο που να περιγράφει και τον ρόλο που διεκδικούμε στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας αλλά και τους στόχους τους οποίους πρέπει να έχουμε για τα επιμέρους διότι δεν μπορεί το σχέδιο μας να είναι το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο στο οποίο μας υποχρεώνει η συμφωνία με τους δανειστές.

Νατάσα Παπαδοπούλου: Το πλαίσιο Ανάπτυξης δεν μπορεί να είναι στοχευμένο μόνο σε οικονομική βάση, μιας και αναμφίβολα επηρεάζεται από ηθικο-κοινωνικούς παράγοντες. Η Ανάπτυξη είναι συνυφασμένη με την νοοτροπία κάθε κοινωνίας. Και η νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας είναι που χρειάζεται πρώτη αλλαγή. Συνειδητή αλλαγή. Να κατανοήσουμε πως αν δεν προχωρήσουμε πρώτα ο καθένας σε αυτοκριτική, ώστε να αλλάξουμε τα κακώς δικά μας κείμενα, η αλλαγή της κοινωνίας συνολικά δεν θα έρθει σε καμία επόμενη δεκαετία. Να χωνέψουμε  πως η Ανάπτυξη σε κάθε επίπεδο προϋποθέτει αλλαγή, όσο επίπονο και αν αυτό φαντάζει για εμάς. Το δικό μας Μπροστά είναι που θα πάει την Ελλάδα Μπροστά.

Λίλα Βόγλη: Αρκεί να το αποφασίσουμε! Αν επιλέξουμε να δούμε τις μεγάλες προοπτικές που έχει η χώρα μας απαλλαγμένοι από ιδεοληψίες και εμμονές που μας κρατάνε στάσιμους μπορούμε να ζούμε σε μία εντελώς διαφορετική Ελλάδα σε 10 χρόνια.

Η κρίση είναι μία περίοδος μεταβατική, μία εκπαιδευτική διαδικασία που μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη για το μέλλον μας. Χρειαζόμαστε ένα νέο αξιακό σύστημα εντελώς διαφορετικό από αυτό που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες. Μία σημαντική αρχή σε αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσαν να αποτελέσουν :

Η επιβράβευση της προσπάθειας, της αριστείας και της προόδου.

Η απόλυτη και καθολική τήρηση των νόμων.

Η προστασία του δημοσίου συμφέροντος γιατί μας αφορά όλους.

Η περιθωριοποίηση «ακτιβιστικών» συμπεριφορών που μάχονται  για να συντηρήσουν μία σειρά στρεβλώσεων που  ωφελούν μόνο τους ίδιους και βλάπτουν το σύνολο.

Αν αλλάξουμε τον τρόπου που σκεφτόμαστε, αλλάζει αυτομάτως και ο τρόπος που λειτουργούμε άρα και ο τρόπος που ζούμε. Είναι η ώρα για την προσωπική και τη συλλογική μας υπέρβαση!

Νανά Βρυώνη: Βιώσαμε όλοι την κρίση τα τελευταία χρόνια, κρίση, εκτός από οικονομική,  αξιών και αρχών που περιέβαλε ακόμα και τη δημόσια ζωή του τόπου μας.

Θεωρώ πως η κοινωνική και ηθική κρίση είναι συνεπακόλουθα της οικονομικής κρίσης που έπληξε κάθε σπίτι, κάθε οικογένεια.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι η οικονομική ανάπτυξη που μπορεί να επέλθει σταδιακά μέσα από την απορρόφηση και εκμετάλλευση των προγραμμάτων ΕΣΠΑ που μας εξασφαλίζει η παραμονή της Χώρας μας στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, νέες ευκαιρίες, που σε συνδυασμό με ένα σταθερό, απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα θα δώσει νέα κίνητρα για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την προσέλκυση νέων επενδύσεων στη Χώρα μας.

Όσο, λοιπόν, ταχύτερα, επανέλθουμε στην κανονικότητα της ζωής μας και κάθε οικογένεια πάψει να μετρά άνεργους και θύματα της κρίσης, τόσο ταχύτερα θα επανέλθει το αξιακό και ηθικό πλεονέκτημα στον τόπο μας.

Είναι θέμα τιμής και για εμάς τους νέους που ασχολούμαστε με την πολιτική να μετατρέψουμε το πρόσημο της δημοσίας ζωής και του δημόσιου λόγου από αρνητικό σε θετικό, ώστε οι εκπρόσωποί μας να αντανακλούν το ήθος και τις αξίες με τις οποίες μας εφοδίασαν οι οικογένειές μας και ακολουθούμε πιστά στη ζωή μας.

πηγή

Η «Κίνηση Μπροστά» στις εκλογές

Μιλήσαμε με τον επικεφαλής της Κίνησης Παναγιώτη Βλάχο

Νέοι, αξιόλογοι, εργατικοί, πεισμωμένοι. Η «γενιά της Ευρώπης», παρεμβαίνει στα κοινά με άρθρα και δράσεις. Σε αυτές τις εκλογές ενώνουν τις δυνάμεις τους με το Ποτάμι.

Η Κίνηση «Μπροστά», δημιουργήθηκε από φίλους; Ποιος είχε την ιδέα; Πώς εξελίχθηκε και πού στοχεύει;
Ξεκινήσαμε ως μια μικρή ομάδα, που συναντιόταν τακτικά και συζητούσε τις εξελίξεις. Μετέπειτα κάποιοι από εμάς εργάστηκαν ως σύμβουλοι ή γενικοί γραμματείς στη Βουλή και στην κυβέρνηση. Θυμωμένοι με την απροθυμία του πολιτικού προσωπικού να αναλάβει το κόστος των λαθών του, τον Φεβρουάριο του 2012 περίπου 30 άτομα βγήκαμε στο διαδίκτυο με μια πολιτική διακήρυξη και καλέσαμε τη γενιά μας, τη «γενιά της Ευρώπης», να μιλήσει. Θυμάμαι ήταν το απόγευμα που ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, αρκετοί βουλευτές απειλούσαν ότι δεν θα ψηφίσουν, το σινέ Αττικόν στη Σταδίου πνιγόταν στις φλόγες και όλο το μάρμαρο της πλατείας Συντάγματος είχε μετατραπεί σε εμπόλεμο υλικό. Το κείμενο έγινε viral μέσα σε λίγες ώρες. Αποφασίσαμε να καλέσουμε όσους το υπέγραψαν και μας ενθάρρυναν να οργανωθούμε. Έκτοτε αποκτήσαμε νομική μορφή, διοίκηση, στηριζόμαστε μόνο σε εισφορές μελών και στο διαδίκτυο. Βάλαμε στόχο να φέρουμε μπροστά μια νέα «φουρνιά» προοδευτικών ιδεών και προσώπων στην πολιτική και να διατηρήσουμε ακηδεμόνευτη την πρωτοβουλία μας. Αυτό στην Ελλάδα κοστίζει, αλλά τα καταφέραμε και είμαι περήφανος για αυτό.

Με ποιον τρόπο παρεμβαίνετε (εσύ προσωπικά και ως Κίνηση) μέχρι σήμερα στα κοινά; 

Στα λόγια, με δημόσιες τοποθετήσεις, αρθρογραφία, εκδηλώσεις, σεμινάρια, συνεργασίες με ερευνητικά ιδρύματα και αντίστοιχες κινήσεις πολιτών, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στην πράξη, μέλη μας θήτευσαν ή θητεύουν σε γενικές γραμματείες και δημόσιους φορείς, ΜΚΟ και επιχειρήσεις κάνοντας πραγματικά θαύματα, από τη μείωση του εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες έως συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, από καινοτόμο επιχειρηματικότητα μέχρι κοινωνική πολιτική για τον Δήμο της Αθήνας. Το αποκορύφωμα της προσπάθειάς μας ήταν το Προοδευτικό Φόρουμ στο Γκάζι τον Γενάρη του 2014, όπου μαζί με άλλες κινήσεις πολιτών φέραμε στο ίδιο τραπέζι όλα τα προοδευτικά κόμματα, ακαδημαϊκούς, επιχειρηματίες, ακτιβιστές για να συνθέσουμε ένα εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Σήμερα, εκτός από εμένα που βρίσκομαι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, άλλοι πέντε πολιτεύονται για πρώτη φορά στην Α΄Αθήνας (Β. Καραμητσάνης, Γ. Μητσός), στη Β΄ Αθήνας (Λ. Βόγλη) στην Α΄Πειραιά (Ν. Κωνσταντινίδης) και στα Δωδεκάνησα (Τ. Γρύλλης).

Έχεις συνεργαστεί με πολιτικά κόμματα, την ελληνική κυβέρνηση (2009-2011), το Κοινοβούλιο, το Ευρωκοινοβούλιο και τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων &Βιομηχανιών. Ποια είναι τα συμπεράσματα;
Η αίσθησή μου είναι ότι υπάρχει γνώση, γνωρίζουμε την κατεύθυνση, αλλά δεν θέλουμε να συντονιστούμε. Υπάρχουν λίγοι ηγέτες σε θέσεις-κλειδιά, στην πολιτική, στις επιχειρήσεις, στην κοινωνία, που αναλαμβάνουν την ευθύνη για συγκρούσεις και συνθέσεις. Ως γνωστόν, αν δεν συγκρουστείς δεν αφήνεις τίποτε πίσω σου, δεν διεκδικείς και καταλήγεις μικροδιαχειριστής, τροχονόμος συμφερόντων. Το δεύτερο είναι ότι δεν συνεργαζόμαστε και ο καθένας θέλει το δικό του μαγαζί, από τα υπουργεία μέχρι τους επιχειρηματικούς συνδέσμους. Τρίτον, ενώ υπάρχουν άξιοι δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργοί, το σύστημα δεν τους αξιοποιεί, δεν τους ενθαρρύνει και δεν τους ανταμείβει ηθικά. Τέταρτον, οι δομές στο Δημόσιο παραμένουν προσωποκεντρικές. Ένας καλός υπουργός μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλά αν φύγει, το σύστημα πέφτει πάλι στην αδράνεια. Άρα λείπει η συνέχεια. Επίσης, ο συνδυασμός διαδοχικών λαθών και ανικανότητας οδηγεί στις θεωρίες συνωμοσίας είτε αυτό είναι κράτος είτε αγορά. Τέλος, υπάρχει σοβαρό έλλειμμα καλλιέργειας σε ανθρώπους με ισχύ. Η μικροπολιτική είναι μια διαδεδομένη ασθένεια, που γίνεται αφορμή για να μη δουλεύει κανείς με σύστημα και το αναγκαίο ρίσκο που απαιτούν οι αλλαγές.

Ενώσατε τις δυνάμεις σας με το Ποτάμι; Τι «βλέπετε» στο κίνημα αυτό; Και γιατί αποφασίσατε να ενεργοποιηθείτε τώρα που η πολιτική και τα κόμματα έχουν τόσο απαξιωθεί;
Το Ποτάμι είχε εξαρχής μια ειλικρινή σχέση μαζί μας. Μας είπε «ελάτε και πείτε αυτά που πιστεύετε, ακόμη και αν δεν συμφωνούμε σε όλα, πάρτε ένα βήμα να σας ακούσουν περισσότεροι». Για εμάς που θέλουμε να φέρουμε στο φως ζητήματα όπως η επισφάλεια της γενιάς μας, η αδιαφάνεια και το έλλειμμα λογοδοσίας στο πολιτικό σύστημα, το Ποτάμι είναι ένα κόμμα που τα υπερασπίζεται, χωρίς βαρίδια και σκιές. Κάποιοι από εμάς βαρέθηκαν να είναι σχολιαστές και θέλησαν να στείλουν ένα μήνυμα ότι οι εκλογές δεν είναι χαβαλές. Χρειαζόμαστε αντίβαρα στη μοιρολατρία και στον κατήφορο του δημόσιου λόγου.

Τι εισπράττεις από γνωστούς, φίλους, συνεργάτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Απογοήτευση, θυμό, προσδοκία, αδιαφορία;
Ξεκάθαρη απογοήτευση, ανακύκλωση της απαισιοδοξίας, κενά βλέμματα όταν μιλάς για το μέλλον. Όσοι έμειναν εδώ το παλεύουν, αλλά δεν είναι εύκολο. Οι σχέσεις δοκιμάζονται, όταν δεν υπάρχει ορίζοντας και ζεις διαρκώς στην ανασφάλεια. Προσωπικά με «διαλύει» ψυχολογικά ότι ενώ χρειάζεται να κάνουμε άλματα μπροστά, παραδινόμαστε εύκολα στο παρελθόν, σε μύθους, βολικές αλήθειες, συνθήματα, λαϊκισμό. Υπάρχουν και αρκετές εξαιρέσεις βέβαια, αλλά δεν τις βλέπω να αντέχουν για πολύ. Όσοι έφυγαν ή μένουν έξω ζουν εξίσου με το σαράκι να δουν τη χώρα μας να οργανώνεται και να αξιοποιεί τα ταλέντα και τον πλούτο της. Για αυτό και ένας από τους στόχους του «Μπροστά» είναι να δώσει φωνή και στη διασπορά των νεότερων να ασχοληθεί ενεργά με τη δημόσια ζωή στην Ελλάδα.

Το κύριο πρόβλημα των νέων είναι η ανεργία αλλά και η έλλειψη προοπτικής. Έχετε κάποια πρόταση σαν «Κίνηση Μπροστά» για την ανεργία;
Σε κάθε χώρα υπάρχει μια κυρίαρχη γενιά, που διαχειρίζεται τους πόρους και τις ευκαιρίες και μια νεότερη γενιά, που παίρνει τη σκυτάλη και το μερίδιό της για να ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη. Αυτή η ισορροπία, στην περίπτωση της Ελλάδας ήταν προβληματική και πριν την κρίση – θυμάστε τη συζήτηση για τη «γενιά των 700 ευρώ». Μετά την εξαετία της κρίσης και της ύφεσης, η αδικία είναι ολοφάνερη και τη βλέπουμε στα ποσοστά ανεργίας, στην κατάσταση του ασφαλιστικού, στην παρακμή της παιδείας και της δημόσιας υγείας, ακόμη και στο πολιτικό σύστημα. Είναι ξεκάθαρο ότι θέλουμε νέους θεσμούς, παραγωγή, παιδεία και δουλειές. Η αντιμετώπιση της ανεργίας είναι μέρος μιας μεγάλης προσπάθειας, που δεν λύνεται μόνο με τα χρυσωμένα χάπια των επιδομάτων και τον παρωχημένο ΟΑΕΔ. Περιλαμβάνει τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, την ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας που βασίζεται στη γνώση, την αντιμετώπιση της μαύρης εργασίας, επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών, ώστε να προσλαμβάνουν νέους άνεργους, αλλά και ειδικές φορο-απαλλαγές σε όσους επενδυτές δημιουργούν πραγματικές θέσεις εργασίας. Αν την επόμενη μέρα των εκλογών σοβαρευτούμε, σε 2 χρόνια θα δούμε αποτελέσματα.

Έχετε πει (σαν Κίνηση) «Βγαίνουμε Μπροστά γιατί προσπαθούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που ασκείται η πολιτική στην Ελλάδα: με ιδέες, προτάσεις, νέα πρόσωπα, συνεργασίες και μια διαφορετική πολιτική αισθητική». Τι συγκεκριμένο προτείνετε για να αλλάξει η πολιτική αισθητική;
Η πολιτική αισθητική αφορά κυρίως στο δημόσιο λόγο και διάλογο, στο σεβασμό της διαφορετικότητας, στην πολιτισμένη αντιμετώπιση του πολιτικού αντιπάλου, στην αντιπαράθεση με επιχειρήματα. Δυστυχώς, είδαμε να ξεθάβονται τσεκούρια από τον εμφύλιο, να έχουμε «δωσίλογους» και «γερμανοτσολιάδες», πατριώτες και απάτριδες, να μπαίνει στη Βουλή το καφενείο, η νύχτα, η κερκίδα, το τηλεσκουπίδι, ο υπόκοσμος. Με αυτό το πολιτικό προσωπικό φτάσαμε στη θύρα εξόδου από την Ευρώπη και ένα βήμα πριν τον εθνικό διχασμό. Τώρα, ας σκεφτούμε ότι δεν έμεινε τίποτε να γκρεμίσουμε. Μπορούμε να διαφωνούμε για τα υλικά ή τη μέθοδο, αλλά ας συμφωνήσουμε ότι η Ελλάδα είναι το κοινό μας σπίτι και θέλει ριζική ανακαίνιση, αλλιώς θα πέσει και θα μας πλακώσει όλους.

πηγή

Η Ελληνική Επανάσταση του 2021

Σε μία επταετία θα απέχουμε 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 – Πόσο διαφορετική θα είναι η Ελλάδα τότε;

Το «2021» δεν είναι εκείνο που θα λέγαµε στρογγυλός αριθµός. Οπότε κάποιος παρατηρητής ίσως απορήσει σχετικά µε τον λόγο για τον οποίο τείνει να χαρακτηρίζεται ως σηµαντική χρονολογία. Στο πεδίο της πραγµατικής ζωής και έχοντας το βλέµµα στη συµπλήρωση 200 ετών από την εκδήλωση της Ελληνικής Επανάστασης, στο Ιδρυµα Αγγελου και Λητώς Κατακουζηνού διοργανώνονται από την αρχιτεκτονική εταιρεία CFCOMPANY οµιλίες µε θέµα την εικόνα της Αθήνας τα επόµενα χρόνια. Η πρώτη εισήγηση, εκείνη του δηµοσιογράφου Δηµήτρη Ρηγόπουλου, είχε ακριβώς ως θέµα την Αθήνα του 2021. Το – σωτήριον ή όχι – έτος 2021 τείνει ολοένα και πιο συχνά να αντιµετωπίζεται ως ορόσηµο.
Επιπλέον, την περασμένη άνοιξη οι ελληνικές Αρχές συνέταξαν το αναπτυξιακό σχέδιο «Ελλάδα 2021» προκειμένου να κατατεθεί στο Euroworking Group της 5ης Μαΐου. Το σχέδιο καθορίζει τις κατευθύνσεις της ελληνικής οικονομίας για την επόμενη επταετία. Το συγκεκριμένο σχέδιο προβλέπει μείωση φορολογίας τόσο για τα κέρδη των επιχειρήσεων όσο και για τα φυσικά πρόσωπα και για την ενέργεια, αλλαγές στο πτωχευτικό δίκαιο καθώς και ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Επομένως, η περιέργεια για το όχι και τόσο μακρινό μέλλον μπορεί να συνοψιστεί σε ένα ερώτημα: Πώς θα είναι η Ελλάδα του 2021; Ασφαλή απάντηση θα μπορούσαν να δώσουν μονάχα οι αστρολόγοι και οι χαρτορίχτρες. Ωστόσο, ακόμη και οι ορθολογιστές διαθέτουν κάποια (επισφαλή) στοιχεία στα χέρια τους.
Σύμφωνα με τις κάθε λογής σχεδιάσεις και υποθέτοντας ότι τα χρονοδιαγράμματα θα τηρηθούν ευλαβικά, μπορεί κανείς με κάποια ασφάλεια να προβεί σε μερικά συμπεράσματα για την εικόνα της Αθήνας, η οποία θα μετρά 187 χρόνια ως πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Θα έχει ολοκληρωθεί το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος με τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Φάληρο, η οδός Πανεπιστημίου θα είναι πεζόδρομος, ενώ η πόλη ενδέχεται να διαθέτει ένα σύγχρονο μητροπολιτικό πάρκο έκτασης 2.000.000 τετραγωνικών μέτρων στο Ελληνικό. Το μετρό θα έχει επεκταθεί ως τον Πειραιά και πιθανόν να βρισκόμαστε κοντά στην ολοκλήρωση της γραμμής 4 (άλσος Βεΐκου – Γουδή)∙ το μετρό της Θεσσαλονίκης θα λειτουργεί ήδη επί τρία χρόνια και θα επεκτείνεται. Αν πιστέψει κάποιος τα όσα ειπώθηκαν πριν από λίγες ημέρες στο Μόναχο, στη συνέλευση του δικτύου ευρωπαϊκών πόλεων Eurocities με θέμα τις ευρωπαϊκές πόλεις του 2020, και στο οποίο συμμετείχε και ο σημερινός δήμαρχος της Αθήνας, Γιώργος Καμίνης, τα κυρίαρχα θέματα συζήτησης στο κοντινό μέλλον θα έχουν σχέση με την ενεργειακή και περιβαλλοντική αναβάθμιση.
«Το 2021 η Ελλάδα θα είναι μια γερασμένη χώρα» σημειώνει ο πολιτικός επιστήμονας και υπεύθυνος στρατηγικής στην ιστοσελίδα vouliwatch.gr, Παναγιώτης Βλάχος. «Περίπου ένας στους τρεις πολίτες θα είναι άνω των 65 ετών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις δημόσιες δαπάνες για κοινωνική ασφάλιση και υπηρεσίες υγείας. Η γενιά που γεννήθηκε περιφερειακά της αυγής της νέας χιλιετίας θα έχει μπει για τα καλά στην αγορά εργασίας και μαζί με τη “γενιά της κρίσης” θα σηκώνει και αυτή το άδικο διαγενεακό βάρος των συντάξεων και των δημοσίων υπηρεσιών» καταλήγει.
Αναζητώντας µια πιο συνολική εικόνα για τη χώρα, θα χρειαστεί κάποιος να ανατρέξει στην έκθεση γήρανσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία δηµοσιεύτηκε το προηγούµενο διάστηµα. Ως το 2020, ο πληθυσµός της χώρας αναµένεται να έχει µειωθεί στα 10,7 εκατοµµύρια. Το 22,1% εξ αυτών αναµένεται να έχουν ηλικία άνω των 65 ετών, ενώ, σύµφωνα µε τις ίδιες προβολές των τάσεων, το 7,1% του συνολικού πληθυσµού της χώρας πρόκειται να είναι άνω των 80 ετών. Το ποσοστό ανάπτυξης του ΑΕΠ τοποθετείται στο 0,1%, ενώ η εργατική δύναµη στις ηλικίες από 20 έως 64 αναµένεται να µειωθεί και να αριθµεί περί τους 4.858.000 εργαζόµενους. Το ποσοστό ανεργίας στις ίδιες ηλικίες αναµένεται να έχει υποχωρήσει σε σχέση µε τα σηµερινά επίπεδα. Ωστόσο, δεν θα πάψει να είναι εξαιρετικά υψηλό, καθώς τοποθετείται στο 22,1% από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών.
Ωστόσο, η επέτειος του 2021 αφήνει πολλά περιθώρια σε συνειρμούς και σε αντιπαραβολές με την περίοδο από την έναρξη της Επανάστασης ως την ίδρυση και την αναγνώριση του ελληνικού κράτους το 1830. Ο δημοσιογράφος, επικεφαλής του πολιτιστικού ρεπορτάζ στο ημερήσιο φύλλο της «Καθημερινής» και ένας εκ των ομιλητών στο Ιδρυμα Κατακουζηνού, Δημήτρης Ρηγόπουλος, σκιαγραφεί τις αντιστοιχίες μεταξύ των προκλήσεων τότε και τώρα. «Στον δρόμο για ένα συμβολικό ορόσημο όπως το 2021 η μεγαλύτερη πρόκληση για την Ελλάδα και τους Ελληνες είναι οι αναγκαίες τομές στα θέματα της διακυβέρνησης: ο εμπλουτισμός, δηλαδή, του “μείγματος” που βρίσκεται σε υπεύθυνες θέσεις και λαμβάνει αποφάσεις» αναφέρει και συνεχίζει: «Για να απομακρυνθούμε  – με ποιοτικούς όρους και όχι με βάση τον χρόνο – από τις “αμαρτωλές” παραδόσεις που μας κληροδότησε η εποχή την οποία θα γιορτάσει η χώρα σε επτά χρόνια από σήμερα – δεν αναφέρομαι μόνο στην περίοδο της Τουρκοκρατίας αλλά και στο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε και έκανε τα πρώτα του βήματα το νέο ελληνικό κράτος -, οφείλουμε να προετοιμάσουμε τις διοικητικές δομές μας για μια διαφορετική “επανάσταση”. Αναφέρομαι στην ενσωμάτωση περισσότερων “διαμεσολαβητών” ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στην κοινωνία, έτσι ώστε η πρώτη να μην καθίσταται ανεξέλεγκτη και η δεύτερη να διεκδικεί με μεγαλύτερη υπευθυνότητα πραγματικό μερίδιο στην άσκηση πολιτικής. Για να μη μιλάω στον αέρα. Εχω στο μυαλό μου μοντέλα διακυβέρνησης με ισχυρή παρουσία από την κοινωνία των πολιτών και τον κόσμο της “αγοράς”. Ολα αυτά προϋποθέτουν φυσικά θεσμικές δικλίδες ασφαλείας από την πλευρά του κράτους και μια πιο γενναιόδωρη συμμετοχή μη πολιτικών (δηλαδή πολλών από εμάς) στο λεγόμενο “καμίνι της πολιτικής”».
Τα παραπάνω σχόλια περί διακυβέρνησης έρχονται και «εφαρµόζουν» επάνω σε µια διαρκή συζήτηση περί αναγκαίας συνταγµατικής αναθεώρησης. Η Νέα Δηµοκρατία παρουσίασε τις προτάσεις της για το θέµα, ενώ και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών, συνταγµατολόγος και πρόεδρος του ΠαΣοΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, έχει κάνει σχετικές αναφορές. Μία ακόµη ενδιαφέρουσα επέτειος, «καθ’ οδόν» προς το 2021, είναι το 2018, όταν συµπληρώνονται 175 χρόνια από την 3η Σεπτεµβρίου 1843 και την κατάρτιση του πρώτου ελληνικού Συντάγµατος. Είναι εποµένως το θεσµικό «φρεσκάρισµα» ανάµεσα στις προκλήσεις του επόµενου διαστήµατος;
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η θέσπιση κανόνων, αλλά η αποτυχία της τήρησής τους» σημειώνει ο νομικός Βασίλης Σωτηρόπουλος. «Αυτό ισχύει και για το Σύνταγμα, το οποίο μπορεί να παραβιαστεί αγρίως με έναν νόμο που ψηφίζεται σε μια νύχτα, αλλά η κήρυξη της αντισυνταγματικότητάς του από τα δικαστήρια μπορεί να καθυστερήσει μία δεκαετία. Χρειαζόμαστε ένα δικαστήριο στο οποίο θα μπορεί να στρέφεται απευθείας κάθε θιγόμενος πολίτης εναντίον αντισυνταγματικών νόμων, το οποίο θα μπορεί με την απόφασή του να καταργεί αμετάκλητα την παραβατική νομοθεσία. Διατηρώντας, παράλληλα, την παραδοσιακή αρμοδιότητα κάθε δικαστηρίου της χώρας να ελέγχει “παρεμπιπτόντως”, όπως λέμε οι νομικοί, τη συνταγματικότητα των νόμων που καλείται να εφαρμόσει, η επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος θα πρέπει να προχωρήσει στο τολμηρό βήμα της θέσπισης ατομικής συνταγματικής προσφυγής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο νομοθέτης θα καταστεί πιο υπεύθυνος, γιατί θα γνωρίζει εξ αρχής ότι αυτό που σχεδιάζει να ψηφίσει μπορεί άμεσα να ακυρωθεί. Σε θεσμικό επίπεδο, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη καινοτομία που μπορεί να μας προσφέρει ένα σύγχρονο, αποφασιστικό και προοδευτικό αναθεωρητικό διάβημα».
Είναι σαφές ότι ο ρόλος του Διαδικτύου κάθε άλλο παρά πρόκειται να περιοριστεί σε έναν κόσμο όπου οι «ψηφιακοί αυτόχθονες» θα έχουν ολοένα και μεγαλύτερο λόγο. Ως το 2020 υπολογίζεται ότι οι χρήστες του Internet παγκοσμίως θα έχουν φτάσει τα 5 δισεκατομμύρια, δηλαδή θα έχουν υπερδιπλασιαστεί σε σχέση με το σήμερα. Η ροή της πληροφορίας στο Διαδίκτυο θα μετράται στις αστρονομικές μονάδες των exabytes – ίσως και των zettabytes – ενώ ολοένα και περισσότερες υπηρεσίες θα βρίσκονται «αναρτημένες» στο Cloud.
Κατά τη διάρκεια µιας περιόδου όπως η σηµερινή, οπότε οι µεταρρυθµίσεις και η καινοτοµία παρουσιάζονται ως Fata Morgana, οι προκλήσεις για τη δηµόσια διοίκηση αναδεικνύονται ολοένα και πιο συχνά στον δηµόσιο διάλογο. Ο Παναγιώτης Βλάχος διακινδυνεύει µια πρόβλεψη «στον δρόµο» για το 2021: «Η εξοικείωση των νεότερων µε την ψηφιακή πραγµατικότητα θα συναντηθεί µε την ανάγκη διευκόλυνσης των αναγκών των γηραιότερων. Νέες δηµόσιες και ιδιωτικές εφαρµογές µπορούν να κάνουν την επαφή όλων µε το Δηµόσιο πιο εύκολη, ώστε να αποφεύγονται η ταλαιπωρία και οι χάρτινες συναλλαγές. Το κύριο σηµείο επαφής των πολιτών µε το Δηµόσιο θα είναι το Διαδίκτυο και όχι οι ουρές στα γκισέ. Η εύκολη αξιολόγηση των υπηρεσιών από τους πολίτες αλλά και τους εργαζόµενους θα είναι µια εµπεδωµένη νοοτροπία που θα αλλάζει τη σχέση µας µε τα δηµόσια αγαθά. Ταυτόχρονα, θα γαλουχεί µια γενιά πολιτών µε διαφορετικά κριτήρια και απαιτήσεις από τους δηµόσιους λειτουργούς της. Το 2021 θα έχει ήδη ξεκινήσει η πιο χρήσιµη “επανάσταση” για τη νέα Ελλάδα: οι Ελληνες θα συµφιλιωθούν µε το Δηµόσιο, ως “πελάτες” αλλά και ως συνδιαµορφωτές των υπηρεσιών του».
Τέλος, υπάρχει ο «πολυπολικός» κόσµος που αναδύεται, µέσα στον οποίο θα ανθήσει ή θα µαραζώσει η Ελλάδα του 2021. Καθώς χώρες όπως η Ινδία, η Κολοµβία, η Νιγηρία και η γειτονική Τουρκία αναλαµβάνουν ολοένα και µεγαλύτερο ρόλο στη διανοµή των πόρων και – κυρίως από την πλευρά της Ασίας, της οποίας το ΑΕΠ αναµένεται να ξεπεράσει εκείνο της Δύσης – αναδύεται µια νεόκοπη µεσαία τάξη, πολλοί µιλούν για επανάσταση, ασφαλώς µε πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνη του 1821. Φαινόµενα όπως η Αραβική Ανοιξη ή, στον αντίποδα, η επέλαση των τζιχαντιστών, επαναφέρουν στο προσκήνιο τα άµορφα δίκτυα και τα κινήµατα σε µια απολύτως απρόβλεπτη µορφή τους. Ψηφιακά νοµίσµατα όπως το Bitcoin προστίθενται για να κάνουν την κατανοµή του πλούτου ακόµη πιο σύνθετη. Ακόµη, η ανισότητα και η συγκέντρωση των πόρων στο διαβόητο 1% πρόκειται να αυξήσει την επιρροή των προσώπων έναντι εκείνης των κρατών, διαµορφώνοντας έναν βαθιά ανησυχητικό κόσµο.
Κάθε πρόβλεψη για το πού θα βρίσκεται η Ελλάδα 200 χρόνια µετά την Επανάσταση που οδήγησε στην ανεξαρτησία της είναι καταδικασµένη σε έναν βαθµό να πέσει στο κενό. Το µόνο που µπορεί να κάνει κάποιος είναι να αναγνωρίσει τις προκλήσεις λαµβάνοντας υπόψη την ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να δηµιουργούν, να αναζητούν την ταυτότητά τους, να προσαρµόζονται στις εξωτερικές συνθήκες. Η τέχνη θα εξακολουθήσει να αποτυπώνει τις υπαρξιακές αγωνίες, λειτουργώντας ως ένα στιγµιότυπο των προβληµατισµών στο συλλογικό υποσυνείδητο. Ο Μποµπ Ντίλαν έχει τοποθετηθεί µε τον πλέον διαυγή τρόπο επί του θέµατος: «Δεν πιστεύω ότι το ανθρώπινο µυαλό µπορεί να κατανοήσει το παρελθόν και το µέλλον. Είναι και τα δύο ψευδαισθήσεις που µπορούν να σε κατευθύνουν να πιστέψεις ότι συµβαίνει κάποιου είδους αλλαγή».

Γαβριήλ Σακελλαρίδης: Η ομορφιά εξαρτάται από την ευημερία

Τα οξυµένα προβλήµατα της Αθήνας είναι αυτά που ορίζουν αναπόφευκτα τις προκλήσεις τού αύριο. Η ανθρωπιστική κρίση είναι παρούσα στην πόλη. Για να γίνει µια πόλη όµορφη και αξιοβίωτη είναι απαραίτητο να διασφαλίζει την ευηµερία των πολιτών της. Από την άλλη, η ποιότητα ζωής στην πόλη είναι ένα επίδικο. Οι τελευταίοι ελεύθεροι χώροι στην Αθήνα είναι κρίσιµο να αποδοθούν στους πολίτες και να µη θυσιαστούν και αυτοί στο όνοµα µιας «ανάπτυξης» που µετριέται µε βάση την ποσότητα του τσιµέντου στην πόλη. Η βιώσιµη κινητικότητα, το πράσινο, τα απελευθερωµένα πεζοδρόµια από τα τραπεζοκαθίσµατα είναι στοιχεία και πολιτισµού.

Οµως οι προκλήσεις δεν καθορίζονται µόνο από τα προβλήµατα, αλλά και από τις δυνατότητες. Η Αθήνα καλείται να χτίσει µια ταυτότητα ως πόλη λαµβάνοντας υπόψη και το κέντρο και τις γειτονιές της. Η σύγχρονη πολιτιστική δηµιουργία και έκφραση, η Ιστορία της και τα αξιοθέατά της είναι βασικά συστατικά µιας τέτοιας – υπό αναζήτηση – ταυτότητας.

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι επικεφαλής της αντιπολίτευσης στον Δήµο της Αθήνας, µέλος του ΣΥΡΙΖΑ

Κώστας Μπακογιάννης: Από εμάς εξαρτάται αν ο 18χρονος του 2012 θα είναι αγανακτισμένος

Το 2021 θα ψηφίζουν άνθρωποι που έχουν γεννηθεί το 2003. Αυτοί που δεν θα έχουν πληρώσει και δεν θα έχουν πληρωθεί σε δραχµές. Αυτοί που θα ανήκουν στην πιο ευρωπαϊκή γενιά που έχει περάσει ποτέ από τη χώρα µας. Το 2021, βέβαια, υποθέτω πως όλοι θα µιλάνε για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Καλύτερα, όµως, θα ήταν να µιλάµε για µια θεσµική επανάσταση που θέλω να πιστεύω ότι θα έχει συντελεστεί. Οταν ο πολίτης θα έρθει όσο το δυνατόν πιο κοντά στη λήψη αποφάσεων. Δεν χρειάζεται να εφεύρουµε τον τροχό. Η Ευρώπη µάς δείχνει τον δρόµο. Γιατί το 2021 ο πολίτης πρέπει να βλέπει τους φόρους του να µετουσιώνονται σε έργα και υπηρεσίες. Γιατί το 2021 πρέπει εµείς να επιλέγουµε και να αξιολογούµε τον δάσκαλο του παιδιού µας και όχι ένα γραφείο στην Αθήνα.

Γιατί το 2021 οι τοπικές κοινωνίες θα πρέπει να είναι οι ίδιες υπεύθυνες για τη στελέχωση του νοσοκοµείου τους. Στον αιώνα του αδίστακτου ανταγωνισµού, της ανηλεούς ταχύτητας και του µεταγραφειοκρατικού κράτους, η ελευθερία διασφαλίζεται µόνο εάν η πολιτεία εµπιστευτεί τους πολίτες της. Αν αφήσουµε πίσω µας το συγκεντρωτικό και αρτηριοσκληρωτικό κρατικό µοντέλο και περάσουµε σε ένα νέο πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης όπου θα απελευθερώνονται από κάτω προς τα πάνω όλες οι παραγωγικές και δηµιουργικές δυνάµεις, µε σεβασµό στην ατοµική ελευθερία και έµφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό είναι το στοίχηµα. Από εµάς εξαρτάται αν ο 18χρονος του 2021 θα είναι και αυτός αγανακτισµένος ή µέρος µιας κοινωνίας που τον προστατεύει, τον εµπιστεύεται, τον υπολογίζει.

Ο Κώστας Μπακογιάννης είναι περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας
*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

πηγή

H γενιά της Μεταπολίτευσης δεν συναισθάνεται το ιστορικό της καθήκον | Συνέντευξη Newsmail 15.03.2014

Μιλήσατε στη Συνδιάσκεψη της «Ελιάς» το προηγούμενο Σάββατο για τη «χαμένη γενιά» της Ευρώπης και της Ελλάδας. Γιατί επιλέξατε αυτό το θέμα; 
Στη συνδιάσκεψη εκπροσώπησα την πολιτική κοινότητα «Μπροστά». Ένας από τους στόχους μας είναι να αναδεικνύουμε διαρκώς το ζήτημα της αλληλεγγύης ανάμεσα στις γενιές και όχι να συζητάμε αφηρημένα για το ‘χώρο’ και την ‘προοδευτική παράταξη’. Παράταξη σημαίνει ιδέες και προτάσεις, όχι απλά προτροπές ή νουθεσίες. 
Δυστυχώς, παρά το ευνοϊκό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώσαμε, τις σπουδές, τη σχετική ευμάρεια της μεσαίας τάξης, τα ταξίδια και τις παραστάσεις των περισσότερων νέων σε μια ειρηνική περίοδο για τη χώρα,  το τίμημα που πληρώνουν όσοι γεννήθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90 είναι μεγάλο και βασίζεται σε μια σειρά από «διαγενεακές ανισότητες», όταν συγκρινόμαστε με τους γονείς μας. Αυτό δεν είναι βέβαια μόνο ελληνικό φαινόμενο. Αφορά στο δυτικό κόσμο και τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Η μεγάλη ήττα του ευρωπαΪκού οράματος σήμερα, είναι ότι η γενιά που γέννησε η Ενωμένη Ευρώπη, η γενιά του Erasmus είναι αυτή που γυρνά την πλάτη. Γυρνά την πλάτη στην Ευρώπη γιατί ζει μια σειρά από αδικίες και ανισότητες, αλλά και γιατί τα ταλέντα και οι δεξιότητες που έχει δεν φτάνουν στους παραδοσιακούς θεσμούς διακυβέρνησης.
Τι εννοείτε «διαγενεακές ανισότητες»; 
Ότι η κυρίαρχη γενιά, η γενιά των γονιών μας, είναι σε καλύτερη θέση από τη δική μας και δεν προνοεί για το αναγκαίο «μέρισμα» πόρων και ευκαιριών. Το ίδιο θα συμβεί και στις μεταβιβάσεις από εμάς στα παιδιά μας αν συνεχίσουμε έτσι. Σκεφτείτε το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα. Η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών την τελευταία τριετία μεταφέρει πόρους από τους εργαζόμενους στους συνταξιούχους, καθώς το σύστημά μας ειναι διανεμητικό. Όμως οι συνταξιούχοι αυξάνονται και οι εργαζόμενοι μειώνονται.  Η γενιά των γονιών μας (baby boomers) βγαίνει στη σύνταξη, έχει χάσει το 30% περίπου των εισοδημάτων της και εμείς παλεύουμε με την ανεργία. Αν είστε νέος επιχειρηματίας ή έχετε την τύχη να εργάζεστε ασφαλισμένος, τα κόστη που πληρώνετε για τις συντάξεις των γονιών σας είναι αποτρεπτικά για να πληρώνεστε νόμιμα ή να αποδίδετε εισφορές, πχ στον ΟΑΕΕ. Άρα τι γίνεται; Ανασφάλιστη, επισφαλής εργασία των 300 ευρώ, περίπου 3 εκατομμύρια Έλληνες εκτός ασφαλιστικών ταμείων, η μαύρη οικονομία διογκώνεται με συνέπεια το κράτος να αποστραγγίζει τις ίδιες ομάδες φορολογουμένων και η αλυσίδα της αδικίας συμπαρασύρει και άλλους τομείς δημόσιας πολιτικής. Το έργο που ξέραμε συνεχίζεται, αλλά με θλιβερούς πρωταγωνιστές τους νέους. 
Εκτός από την εργασία και την κοινωνική ασφάλιση, μιλήσατε και για άλλες ανισότητες, για παράδειγμα στην πολιτική συμμετοχή. 
Περίπου το 1/5 των ψηφοφόρων στις εκλογές του 2012 ήταν άνω των 70 ετών. Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για την πολιτική εκπροσώπηση, για το κοινωνικό συμβόλαιο, για την ποιότητα της δημοκρατίας, για τη νομοθεσία. Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο ποσοτικό και θα αδικούσαμε την πραγματικότητα αν βάζαμε στο στόχαστρο τις μεγαλύτερες γενιές. Κάθε άλλο. Ζητούμενο είναι η αλληλεγγύη, όχι η απόρριψη ή απομόνωση μιας γενιάς εις βάρος της άλλης. Όμως αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι μοναδικό. Η γενιά της μεταπολίτευσης, αυτή που μας χάρισε πολλά, δεν συναισθάνεται το ιστορικό της καθήκον. Στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία, στην πολιτική, στο δημόσιο λόγο στο επιχειρείν, στα κλειστά επαγγέλματα, στη διάρθρωση της οικονομίας και της παραγωγής, η νεότητα δεν είναι καλοδεχούμενη. Και όταν δεν βρίσκει κλειστές πόρτες, έρχεται αντιμέτωπη με έναν επικίνδυνο οπορτουνισμό: «να βγουν μπροστά οι νέοι» ακούμε συνέχεια ενόψει ευρωεκλογών, σε μια απόπειρα της παλαιάς πολιτικής να χρησιμοποιήσει νέα πρόσωπα – και όχι απαραίτητα νέες ιδέες – ως αναλώσιμους στρατιώτες πρώτης γραμμής σε μια προκάτ μάχη. 
Εσείς, ως «Μπροστά» στηρίζετε το εγχείρημα της «Ελιάς». Γιατί δεν θα ορίσετε υποψηφίους για το ευρωψηφοδέλτιο; 
Από το 2012 που υπάρχουμε, προσπαθούμε με τις περιορισμένες μας δυνατότητες να ξαναβρούμε το νήμα της προοδευτικής ατζέντας και να φέρουμε στο φως νέες ιδέες και πρόσωπα. Δεν μας πείθει ούτε η λογική ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» ούτε ότι η κεντροαριστερά στην Ελλάδα πρέπει να πέσει δήθεν μαχόμενη για την κυβερνητική σταθερότητα. Διοργανώσαμε το «Προοδευτικό Φόρουμ» τον περασμένο Γενάρη σε μια απόπειρα να βρεθεί ο προοδευτικός χώρος και να συζητήσει προγραμματικά, με θέσεις και όχι να ξοδεύουμε διαρκώς τη φαιά μας ουσία για πρόσωπα και συμμαχίες. Και αυτές παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά για να είναι στέρεες, ειλικρινείς και να μακροημερεύσουν, χρειάζονται από κάτω αξίες, ιδέες και πρόσωπα που θα τις υποστηρίζουν. Η σημερινή «Ελιά» είναι μικρότερη από αυτή που θα ελπίζαμε, όταν η πρωτοβουλία των 58 ξεκίνησε την προσπάθειά της. Στηρίζουμε πολιτικά το εγχείρημα, αλλά οι Ευρωεκλογές δεν είναι το τέλος της πορείας. Θέλουμε κάτι ευρύτερο και σε ιδέες και σε πρόσωπα. Και φυσικά, το πλαίσιο του σταυρού προτίμησης δεν βοηθά την είσοδο μη αναγνωρίσιμων προσώπων και ειδικά νέων, που δεν έχουν τις οικονομικές δυνατότητες να κάνουν καμπάνια σε ολόκληρη την επικράτεια. Ας είμαστε ειλικρινείς σε αυτό. 
Οι ευρωεκλογές του Μαΐου θεωρούνται ιδιαίτερα κρίσιμες. Εσείς πως αντιλαμβάνεστε την κρισιμότητά τους για την Ελλάδα και την Ευρώπη; 
Η τραπεζική κριση και η κρίση δημοσίου χρέους στην Ελλάδα ειναι το σημείο τομής για τη νέα Ευρώπη, για τη νέα θεσμική και οικονομική της ταυτότητα για την επόμενη δεκαετία. Κάθε περίοδος που ακολουθεί μια μεγάλη κρίση στην Ευρώπη, δημιουργεί προϋποθέσεις επιταχυνσης της ολοκλήρωσης. Όμως αυτή τη φορά φαίνεται ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά, γιατί το σημείο αφετηρίας είναι μια άδικη και επικίνδυνη λιτότητα. Τα αποτελέσματά της θυμίζουν τα αποτελέσματα της επιβολής του Κανόνα του Χρυσού, που οδηγεί σε απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων, φτώχεια, εξτρεμισμό και ανισότητα. Η ανισότητα, το παραδέχονται πλέον ακόμη και ερευνητές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, βλάπτει σοβαρά την πρόσβαση της μεσαίας τάξης στις υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης και σε περιόδους ύφεσης εμποδίζει την αναγκαία συναίνεση για να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Σας θυμίζει μήπως την κατάσταση στην Ελλάδα; 
Είναι λυπηρό, αλλά το ευρώ, κορυφαίο επίτευγμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, κινδυνεύει σήμερα να γίνει παράγοντας διάλυσης της Ευρώπης. Το διακύβευμα λοιπόν για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για την Ελλάδα, είναι να μη ξεμείνουμε από υπερασπιστές της Ευρώπης, απο θεσμική φαντασία και κοινωνική ενσυναίσθηση. Φιλελεύθεροι, αριστεροί και προοδευτικοί θα ήταν χρήσιμο να εγκαταλείψουν το λαϊκισμό ή τη διαίρεση και να εργαστούν από κοινού για έναν ισχυρό οικονομικό και κοινωνικό πυλώνα που να περιορίζει και να καταπολεμά μακροοικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Αυτή η συνεργατική προσέγγιση είναι η προϋπόθεση για να απελευθερωθεί ο πλούτος γνώσεων και ταλέντου που υπάρχει και στις περιφερειακές χώρες, όπως η Ελλάδα και να φέρει τη νέα γενιά στην πρωτοπορία της νέας οικονομίας που αξιοποιεί την καινοτομία και τη δικτύωση. 
Αυτός ο δρόμος περνά μέσα από την οικονομική και κοινωνική ένωση της Ευρώπης. Απαιτεί γενναιότητα, μεταβιβάσεις πόρων και εθνικής κυριαρχίας, περισσότερη εκπαίδευση και κατάρτιση, προνοιακές πολιτικές για τους αδύναμους, μεταρρυθμίσεις που θα στηρίζονται από πλατιές κοινωνικές συμμαχίες και φυσικά, εμπνευσμένες ηγεσίες.