“Δημιουργούμε εναλλακτικές και νέους θεσμούς για τους νέους επιχειρηματίες” | 13.03.2019

Παρέμβαση Παναγιώτη Βλάχου στην εκδήλωση του Κινήματος Αλλαγής “Το μέλλον της Επιχειρηματικότητας”, 13.03.2019

Μια δίκαιη κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από τις πολιτικές αναδιανομής αλλά και από τις ευκαιρίες που δίνει σε κάθε πολίτη να παράγει πλούτο. Πολυ περισσότερο, όταν αυτός είναι νέος στην ηλικία, νέος στις ιδέες ή θέλει απλά να κάνει μια νέα αρχή. Με αυτήν τη διαπίστωση και την επιθυμία της Προέδρου μας, δημιουργήσαμε το σχετικό τομέα πολιτικής στο κόμμα μας. Για να μεταφέρουμε και το μήνυμα ότι η ενισχυση των νεοφυών επιχειρήσεων, είναι επένδυση στη γνώση, στην εκπαίδευση, στη συνεργασία και στην κοινωνική κινητικότητα. Για αυτούς που θέλουν και όχι μόνο για αυτούς που έχουν.

Σε πρώτη φάση πρέπει να δούμε το πρόβλημα κατάματα: Στην Ελλάδα η νεοφυής επιχειρηματικότητα δεν αποδίδει, παρά τα ποσά που έχουν επενδυθεί πάνω της και ξεπερνούν τα 250 εκ. Ευρώ, ειδικές θερμοκοιτίδες και αρκετά επιχειρηματικά κεφάλαια. Είναι καθηλωμένο σε μια αναλογία περίπου 4,5 νεοφυών επιχειρήσεων ανά 100.000 κατοίκους το 2017, και να υπολείπεται σημαντικά των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών (Πορτογαλία 10/100.000, Ιρλανδία 34/100.000).

Ως βασικά εμπόδια έχουν καταγραφεί η αδυναμία να βρουν αρχικό κεφάλαιο, η έλλειψη βασικών δεξιοτήτων διοίκησης, η περιορισμένη συνεργασία με εδραιωμένες επιχειρήσεις και πανεπιστήμια, ο φόβος αποτυχίας, το δυσμενές επιχειρηματικό περιβάλλον με έλλειψη κινήτρων, η υψηλή φορολογία εργαζομένων και επιχειρήσεων και οι περίπλοκες διαδικασίες λειτουργούν αποτρεπτικά και δεν επιτρέπουν σε μια νέα ιδέα να ανθίσει και να γίνει ανταγωνιστική. Και για να μην τα φορτώνουμε όλα στα κράτος: ευθύνονται και οι μεγάλες επιχειρήσεις που δεν συνεργάζονται ή “υιοθετούν” startups και η επακόλουθη αδυναμία να κεφαλαιοποιήσουν την ευελιξία, την καινοτομία και τις επιχειρηματικές ευκαιρίες που προσφέρουν.

Δεν θέλω να κουράσω με προτάσεις πολιτικής, αλλά θέλω να σκεφτείτε ότι οι παρεμβάσεις μας αγγίζουν τους εξής στόχους:

  1. Τη διαγενεακή και κοινωνική κινητικότητα. Γι’ αυτό και προτείνουμε για κάθε νέο που θέλει να ξεκινήσει επιχείρηση, την απαλλαγή από την φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές για συνταξιοδότηση για 3 χρόνια, ενώ για τα άλλα δύο προβλέπουμε έκπτωση 50%. Αυτά τα χρόνια θα μπορούν να εξαγορασθούν με σταδιακό τρόπο κατά την διάρκεια του εργασιακού βίου

  2. Την απασχόληση που δεν επιβαρύνει τον εργοδότη, επιδοτώντας την εργασία και όχι την ανεργία: Για κάθε 100 ευρώ που πληρώνει η επιχείρηση για τους νεοπροσληφθέντες εργαζόμενους, απαλλάσσεται από την φορολογία για 150 ευρώ.

  3. Την εναλλακτική χρηματοδότηση μέσα από Ταμεία Συμμετοχών και Ειδικά Αναπτυξιακά Ταμεία κλαδικού/ τομεακού χαρακτήρα (όπως το Equifund), με την συνεργασία διεθνών Ταμείων (Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων) που θα συν-επενδύουν με Ιδιωτικά Κεφάλαια σε κλάδους του μέλλοντος, αλλά και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: την εφαρμογή της συμμετοχικής χρηματοδότησης, που νομοθέτησε με Κανονισμό η Επιτροπή, με εισηγήτρια την Εύα Καΐλή. Που σημαίνει ότι χωρίς μεσάζοντες και τράπεζες μια νέα επιχείρηση μπορεί μέσα από μια ψηφιακή πλατφόρμα να αντλεί κεφάλαια και όλοι να γίνονται μικροεπενδυτές.

Οι προτάσεις αυτές αντανακλούν τη φιλοσοφια του Σχεδίου Ελλάδα αλλά και τις αξίες της κοινωνικής δημοκρατίας, που δεν βάζει απλά αναχώματα στον ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, αλλά δημιουργεί εναλλακτικές και θεσμούς για την πρόοδο όλων.

“Τα ανθρώπινα δικαιώματα δε μπαίνουν στο ζύγι” | Παναγιώτης Βλάχος

“Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ζουν πραγματικά ως σκιες.
Δεν έχουν μια κανονική ζωή όπως εμείς, δεν μπορουν να κάνουν συναλλαγές με το κράτος. Δε μπορούν να πιάσουν μια δουλειά, να σπουδάσουν, να ανοίξουν μια επιχείρηση. Πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουν ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που φαίνονται.”, ανέφερε ο επικεφαλής του Μπροστά και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Ποταμιού, Παναγιώτης Βλάχος στην εκπομπή “Εν Καμίνω” του kontra channel, στις 9.10.2017.

Με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το νομοσχέδιο για τη ρύθμιση της δήλωσης ταυτότητας φύλου τόνισε: “Τα ανθρώπινα δικαιώματα δε μπαίνουν στο ζύγι. Είναι άλλο η πίστη και η θρησκεία και άλλο οι κανόνες που οργανώνουν τη συμβίωση και τις ελευθερίες όλων μας. Ο προοδευτικός χώρος, εξάλλου, έχει ζήσει και στο παρελθόν τι σημαίνει παραπληροφόρηση και υπερβολές, όπως με το θέμα της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες”.

(απο την αρχή μέχρι το 9ο λεπτό)

Ψήφος ενάντια στο σκοτάδι

Τις τελευταίες εβδομάδες, οι συντηρητικοί κάθε χώρου έχουν αποδυθεί σε έναν διαγωνισμό επιστημονικής φαντασίας, στον οποίο το προσωπικό αδιέξοδο μιας μικρής μειοψηφίας ανθρώπων έχει φτάσει να απειλεί την οικογένεια, το έθνος, την πατρίδα, ακόμα και το Άγιο Όρος. Θα ήταν διασκεδαστικό αν δεν ήταν τόσο τραγικό για τα άτομα που γεννήθηκαν να ταλαιπωρούνται και να εξευτελίζονται με την άδεια του κράτους. Η επιπολαιότητα αλλά και ο δογματισμός δυστυχώς δίνουν χώρο σε ακραίες φωνές μέσα στο πολιτικό σύστημα, στην κοινωνία και στην Εκκλησία, να διαστρεβλώνουν και να παραπληροφορούν την κοινή γνώμη.

Η ουσία είναι μία. Με τη νέα ρύθμιση, μια μικρή μερίδα συμπολιτών μας, οι τρανς ή διεμφυλικοί, δηλαδή συνάνθρωποί μας που δεν μπορούν να ταυτιστούν με το φύλο με το οποίο γεννήθηκαν και εξαιτίας αυτού ζουν δυστυχισμένοι και απομονωμένοι, θα μπορούν να αναγνωρίζονται με το φύλο που εκείνοι θεωρούν δικό τους από την ελληνική Πολιτεία. Να αυτοκαθορίζονται και να μη θεωρούνται απόκληροι. Να βρίσκουν δουλειά, να σπουδάζουν, να έχουν ισότιμη θέση μέσα στην κοινωνία.

Σε τέτοιες στιγμές, όπου χάνεται η λογική και το μέτρο, είναι χρέος και αποστολή του προοδευτικού χώρου να λέει την αλήθεια με παρρησία και να στέκεται στο πλευρό κάθε κατατρεγμένης κοινωνικής ομάδας. Το να διώξουμε τη δυστυχία έστω και λίγων συνανθρώπων μας όχι μόνο δεν αποτελεί κοινωνικό κίνδυνο αλλά, αντίθετα, εγγυάται ότι κάνουμε ένα μικρό βήμα προς μια καλύτερη κοινωνία. Καλούμε απόψε στη ψηφοφορία στη Βουλή, τις προοδευτικές δυνάμεις να φανούν αντάξιες της πολιτικής και ιδεολογικής τους κληρονομιάς.

Προς: Καθηγητή Νίκο Αλιβιζάτο, επικεφαλής Ανεξάρτητης Επιτροπής για το Νέο Πολιτικό Φορέα

Αξιότιμε κ. Καθηγητά,

Με βάση το εξαιρετικό κλίμα της συνάντησής μας πριν από ένα μήνα περίπου και εκφράζοντας τις απορίες αρκετών συμπολιτών μας, επιτρέψτε μας να θέσουμε τρία ζητήματα ενόψει της επόμενης συνεδρίασης της Επιτροπής:

  1. Γνωρίζετε ότι η εξ αποστάσεως ψηφοφορία με τη χρήση νέων τεχνολογιών αποτελεί δίκαιο αίτημα και προϋπόθεση ‘ανοίγματος’ της πολιτικής διαδικασίας στη νέα γενιά, σε όσους διαμένουν στο εξωτερικό και στην ευρύτερη κοινωνία. Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν τεχνικά και οικονομικά ενδεχομένως εμπόδια παρότι υπάρχει αντίθετη άποψη (σύστημα ΖΕΥΣ). Εντούτοις μέχρι πρόσφατα, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας ότι υπήρχε κάποια “κόκκινη γραμμή” ως προς τη διαδικασία προηγούμενης ταυτοποίησης του ψηφοφόρου προκειμένου να ψηφίσει εξ αποστάσεως. Από τα δημοσιεύματα του Τύπου, πληροφορούμαστε ότι ακόμη και αυτή η επιλογή παρακάμπτεται, χωρίς επαρκή αιτιολόγηση και οδηγούμαστε στο ύστατο σενάριο της ηλεκτρονικής διασύνδεσης των εκλογικών τμημάτων.
  2. Για λόγους διαφάνειας και λογοδοσίας, καθώς οι ανάδοχες εταιρίες που θα φέρουν εις πέρας τη διαδικασία θα χρηματοδοτηθούν είτε από κρατική χρηματοδότηση είτε από τις εισφορές των ψηφοφόρων, θα ήταν σκόπιμο η Επιτροπή να εκθέσει τα κριτήρια επιλογής τους.
  3. Εφόσον η Επιτροπή καταλήξει ότι χρειάζεται Εκπρόσωπος Τύπου για την καλύτερη επικοινωνία του έργου της και επειδή το πρόσωπο αυτό θα εκπροσωπεί μια σημαντική διαδικασία για την παράταξη, προτείνουμε να είναι μην είναι μέλος κόμματος, συνεργάτης ή προσκείμενος σε κάποιον υποψήφιο. Θα μπορούσε να είναι δημοσιογράφος, κατά προτίμηση της νεότερης γενιάς, χωρίς προηγούμενη συμμετοχή στο διάλογο ή τις διαδικασίες του χώρου, ώστε να συμβολίσει το ‘άνοιγμα’ σε περισσότερες κοινωνικές και πληθυσμιακές ομάδες.

Επιτρέψτε μου τέλος, να εκφράσω εκ μέρος των μελών μας την αμέριστη στήριξη και την εμπιστοσύνη μας στο σπουδαίο και δύσκολο έργο που καλείστε να φέρετε εις πέρας.

Παναγιώτης Βλάχος

Πρόεδρος Δ.Σ. Πολιτικής Κίνησης “ΜΠΡΟΣΤΑ”

Πυρκαγιές ή τα αποκαΐδια της παλαιάς πολιτικής | Παναγιώτης Βλάχος στην ΕΡΤ

Οι πρόσφατες πυρκαγιές δεν είναι παρά τα αποκαϊδια της παλιάς πολιτικής και μιας παλιάς αντίληψης για την εξουσία, που κοιτάζει μόνο να καταλογίσει ευθύνες, κρύβεται σε συναρμοδιότητες και δεν λέει να καταλάβει ότι αυτός που πρέπει να προστατεύεται είναι ο πολίτης και όχι οι βολεμένοι. Αυτό τόνισε το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος και επικεφαλής της συνεργαζόμενης κίνησης “Μπροστά”, Παναγιώτης Βλάχος στο πάνελ της τηλεοπτικής εκπομπής “Μαζί το Σαββατοκύριακο” της ΕΡΤ. Ταυτόχρονα κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εφαρμόζει πολιτικές εχθρικές στη νέα γενιά, οδηγώντας την στην ανεργία, σε κακοπληρωμένες, εποχιακές και ανασφάλιστες θέσεις εργασίας. “Δεν θα κάνετε τα παιδιά της μεσαίας τάξης εποχιακούς σερβιτόρους”, είπε χαρακτηριστικά, απευθυνόμενος στην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αυλωνίτου.

Για τις πρόσφατες δασικές πυρκαγιές ανεφερε:

“Δεν υπάρχουν ούτε δεξιές ούτε αριστερές πυρκαγιές. Ο κ. Καρκατσούλης, ένα από τα επιφανή στελέχη του Ποταμιού, δημοσίευσε μια παρέμβαση προχθές, οπου περιγράφει την ουσία το προβλήματος: Προσπαθούμε να λύσουμε σύγχρονα προβλήματα με ένα κράτος που ανήκει στον 20 αιώνα. Και δεν είναι ζήτημα μικρού ή μεγάλου κράτους, προσλήψεων ή μη, ιδιωτικοποίησης ή κρατικοποίησης, αλλά μπλεγμένων αρμοδιοτήτων και συναρμοδιοτήτων. Έχουμε ένα θεσμικο πλαίσιο για την πολιτικη προστασία που μας πηγαίνει 15-16 χρόνια πίσω, σε άλλες περιόδους, με άλλες ανάγκες και άλλα τεχνολογικά μέσα. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 45 φορείς που συναποφασίζουνγ ια την πρόληψη. Υπάρχουν 16 αρμοδιότητες για την καταστολή. Άλλο επιχειρησιακό σχέδιο το υπουργείο, άλλο η Περιφέρεια, αλλιώς μπαίνει ο δήμος, αλλιώς η Πυροσβεστική.

Τα σύγχρονα κράτη όμως δουλεύουν στην πρόληψη. Δεν προνοούμε για τους απαραίτητους καθαρισμούς, τις ζώνες πυροπροστασίας, την εκπαίδευση των εθελοντών και κάποια στιγμή η τοπική αυτοδιοίκηση να πάρει το μερίδιο που της αναλογει. Υπαρχει λοιπόν ένα ζήτημα συναρμοδιότητας, αλλά και ένα ζήτημα απορρόφησης πόρων. Ήδη απο τα τέλη της δεκαετίας του 90 υπάρχουν πολλά χρήματα από την ΕΕ για την πολιτικη προστασία πουν δεν έχουν αξιοποιηθεί με αποτελσμα να συζητάμε σήμερα αν πετάνε τα ελικόπτερα, αν δουλεουν οι μάνικες και αν καποιες περιοχές ειναι προστατευμένες ή όχι.”

Για τις εξελίξεις στην οικονομία:

“Η αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας είναι ένα θετικό γεγονός και κανείς δε μπορεί να πει το αντίθετο. Είνα λογικό γιατί έκλεισε η δεύτερη αξιολόγηση, δεν υπάρχει πολιτικό ρίσκο, υπάρχει μια αντιπολίτευση που λεει ότι και αυτή θα εφαρμόσει το πρόγραμμα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι κινδυνεύουμε να εφαρμόσουμε το μνημόνιο και να μας μείνει η χώρα στα χέρια. Μπορούμε δηλαδή να συνεχίσουμε να κόβουμε συντάξεις, οι νέοι να δουλεύουν ως σερβιτόροι τα καλοκαίρια και το χειμώνα να είναι άνεργοι και όλα αυτά σε μια χώρα που γερνά.”

Για την κατάσταση στην αγορά εργασίας:

“Η μείωση της ανεργίας που επικαλείται η κυβέρνηση οφείλεται στην εποχιακή απασχόληση. Η ανεργία στην Ελλάδα ειναι διαρθρωτική και μακροχρόνια. Η κυβέρνηση θέλει να οδηγήσει τη γενιά μας να δουλεύουμε ως σερβιτόροι. Η μεσαία τάξη σπούδασε τα παιδιά της εντός και εκτός συνόρων και εσείς τη διαλύετε. Οδηγείτε τα παιδιά να δουλεύουν ως σερβιτόροι, εποχιακοί, μερικής απασχόλησης, κακοπληρωμένοι και συχνά ανασφάλιστοι.

Το σημερινό μίγμα πολιτικής, έτσι όπως το εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση καταδικάζει τη γενιά μου στην ανεργία, στη μιζέρια, στην καταπίεση.

Δείτε τις παρεμβάσεις (από 1.32.55” μέχρι 1.52.00”)

http://webtv.ert.gr/ert1/mazi-to-sk/19avg2017-mazi-to-savvatokyriako/

“Μην αντιγράφετε, κινητοποιηθείτε!”

Το “Μπροστά” της Γαλλίας κέρδισε, διέλυσε τον δικομματισμό και δίνει ελπίδα για μια άλλη Ευρώπη. Εμείς όμως στην Ελλάδα δεν πανηγυρίζουμε.

Γιατί η πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, απογοητευμένη από μια κυβέρνηση ψεμάτων και ανεπανάληπτης λιτότητας, ψάχνει εκπροσώπηση, πρόγραμμα, σχέδιο και νέα πρόσωπα, αλλά βρίσκει κλειστές πόρτες στον διαιρεμένο προοδευτικό χώρο. Θα τις ανοίξουμε επιτέλους ή θα παραδοθούμε στη δήθεν μεταμελημένη Δεξιά και στο συριζαίικο πλιάτσικο στο κράτος;  

Σιγά σιγά οι φωνές γίνονται περισσότερες.  Αλλά δεν αρκεί να μιλάμε μόνο για τις κολώνες του σπιτιού μας και την οργάνωση των μικρών μας κομμάτων, όταν η γειτονιά μας καταρρέει. Τα πολιτικά μας αιτήματα, τα αιτήματα της γενιάς που ζει μέσα σε μόνιμη αβεβαιότητα και ανασφάλεια πρέπει να συναντηθούν και να υπερβούν τα σημερινά κόμματα. Όσοι προτείνουν, διεκδικούν και μάχονται για δουλειές, παιδεία, δικαιοσύνη, προστασία από την αδικία, φωνή σε όσους δεν ακούγονται, βάζουν τα θεμέλια για την πολιτική υπέρβαση στον προοδευτικό χώρο.

Το μάθημα από τη Γαλλία είναι πως χρειάζεται θάρρος και αλήθεια σε κοινωνίες που διαιρούνται και αλλάζουν ραγδαία. Η νίκη Μακρόν δεν μας δίνει μόνο αίσθημα χαράς αλλά και ένα έντονο αίσθημα ευθύνης: “μην αντιγράφετε, αλλά κινητοποιηθείτε!” Χθες όλα τα άλλοθι της αδράνειας ακυρώθηκαν. Αν θέλουμε πραγματικά να πάμε Μπροστά, τώρα ξέρουμε ότι γίνεται.

Η Βουλή γίνεται αρένα μια κακής διαμάχης για τη διαπλοκή | Παναγιωτης Βλάχος στην “Πρώτη Γραμμή” του ΣΚΑΙ

Σε πάνελ της  εκπομπής ‘Πρώτη Γραμμή’ συμμετείχε το πρωί της Πρωτομαγιάς, ο Παναγιώτης Βλάχος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Ποταμιού και επικεφαλής της πολιτικής κίνησης “Μπροστά”. Μιλώντας για την πολιτική αντιπαράθεση που προκάλεσε η επίμαχη τροπολογία διευκόλυνσης αποκρατικοποιήσεων ανέφερε ότι “δεν θέλει πολλή ευφυΐα να καταλάβουμε ότι συγκρούεται μια παλιά με μια νέα διαπλοκή. Πάνε να φτιάξουν νέα τζάκια. Αντί να δούμε πως θα φτιάξουμε κοινωνικές συμμαχίες και να βοηθήσουμε τα 2/3 των Ελλήνων που δε μπορούν να πληρώσουν ασφαλιστικές εισφορές ώστε να έχουν πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας και φροντίδας, πάμε πάλι να διχάσουμε τον κόσμο και να βάλουμε τους δικούς μας επιχειρηματίες από το παράθυρο. Λυπάμαι πάρα πολύ που το Κοινοβούλιο γίνεται η αρένα αυτής της κακής διαμάχης. Και αυτό θα το πληρώσει πολύ ακριβά το πολιτικό σύστημα στις επόμενες εκλογές.”

Συζητώντας για τις μεταρρυθμίσεις και την πορεία της διαπραγμάτευσης, ανέφερε ότι “ζούμε μια πολιτική τραγωδία ανάμεσα σε αυτούς που λένε “τα ίδια έκαναν και οι άλλοι” και αυτούς που υποστηρίζουν ότι “εμείς θα τα κάνουμε καλύτερα, γιατί θα διοικήσουμε καλύτερα”. Μιας και είναι εργατική Πρωτομαγιά και ειναι καλό να μην ξεχνάμε κάποια πράγματα, είναι ευκαιρία να σκεφτούμε αν αυτά τα εφτά χρόνια των “μεταρρυθμίσεων”, όπως θέλουμε να τις ονομάζουμε, βελτιώθηκε η κατάσταση των περισσότερων Ελλήνων. Γιατί κάποτε οι μεταρρυθμίσεις στο δυτικό κόσμο και στο πλαίσιο της ΕΕ ήταν να βάλουν μέσα στο παιχνίδι όσους ήταν έξω από αυτό: τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους δημοσίους υπαλλήλους, τους νέους κλπ. Τώρα ζούμε και με την αριστερή σφραγίδα μια απορρύθμιση, την έξωση των μέσων και αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων από την εργασία, την παιδεία και βασικά κοινωνικά αγαθά.

“Δεν χρωστά κανείς από τη νέα γενιά να δουλεύει για 1.80 με 2 ευρώ την ώρα. Εκεί κρίνονται οι μεταρρυθμίσεις. Ξέρετε ότι μεγαλώνει το χάσμα πρόσβασης στη δημόσια παιδεία και υγεία των παιδιών της μεσαίας και κατώτερης τάξης με τα παιδιά των προνομιούχων οικογενειών; Ποιος από τους δύο απαντά σε αυτά τα προβλήματα;” αναρωτήθηκε με αφορμή την ημέρα της Πρωτομαγιάς και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.

Τέλος, κατέθεσε την πρόταση του Ποταμιού για περισσότερη διαφάνεια και λογοδοσία στη νομοθέτηση αναφέροντας τα εξής: “Για να δείτε πόσο αντιθεσμική νοοτροπία έχουν και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία, υπάρχει το Σύνταγμα, ο Κανονισμός της Βουλής και ο νόμος για την καλή νομοθέτηση που ψήφισε η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ, απαγορεύουν να έρχεται άσχετη τροπολογία σε λιγότερες από τρεις ημερες από τη συζήτηση του νομοσχεδίου. Δεν μπορούμε να νομοθετούμε 18 τροπολογίες και να βάζουμε ουρά ένα νόμο και να λέμε στον ελληνικό λαό “κοίτα να δεις εμείς υπερασπιζόμαστα τα δικά σου συμφέροντα, αλλά φωτογραφίζουμε τον κουμπάρο, το φίλο, το συναπόφοιτο, το συνάδελφο. Εμείς λέμε ότι για να αποφύγουμε όλη αυτή τη σκιαμαχία και τις υποψίες για το ποιοι ευνοούνται, κάθε τροπολογία βουλευτή που γίνεται αποδεκτή από τον υπουργό, να αναρτάται στην ιστοσελίδα της Βουλής και θα κοστολογείται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

Η Ευρώπη ‘μπροστά’ #EU60

Κρίση με αιτίες

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξελίσσεται, αλλά δεν εμπνέει. Οι κατακτήσεις του χθες εγκαταλείφθηκαν και δεν αρκούν για να ενθουσιάσουν όσους σήμερα ζητούν περισσότερες και καλύτερες επιλογές για τη ζωή τους. Η ένταση ανάμεσα σε αυτούς που μπορούν να χαίρονται τα θετικά της ευρωπαϊκής ενοποίησης και σε αυτούς που απειλούνται, είναι η πηγή του προβλήματος.

Η κρίση και η θεσμική αδυναμία δημιούργησαν νέες ασυμμετρίες: οι αποφάσεις λαμβάνονται κυρίως στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στο Eurogroup, όπου η δύναμη των “ισχυρών” είναι δυσανάλογα μεγάλη. Έχουμε μια de facto Ευρώπη και Eυρωζώνη “πολλών ταχυτήτων”, έστω και αν ο προορισμός είναι κοινός. Η δημοκρατία στα κράτη – μέλη υπονομεύθηκε από τη στενή εποπτεία της Τρόικα, ενώ η λιτότητα βάθυνε τις ανισότητες, ‘τιμώρησε’ τη μεσαία τάξη και δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά “χαμένων” της παγκοσμιοποίησης, που προσπαθούν να επιβιώσουν σε περιβάλλον υποαπασχόλησης, με ολοένα και πιο δύσκολη την πρόσβαση σε δημόσια αγαθά. Το μοντέλο ανάπτυξης παραμένει στρεβλό με την έμφαση στην ανταγωνιστικότητα, αντί για την παραγωγικότητα και δημιουργεί περισσότερες ανισορροπίες.  Απ’ όποια μεριά κι αν το δει κανείς, οι πολίτες και κυρίως οι εργαζόμενοι παραμένουν σε απόσταση. Επιπλέον, η κρίση μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου, και άρα αναιρεί τις περισσότερες ευρωπαϊκές πολιτικές με προεξάρχουσα την Πολιτική Συνοχής. “Άσωτοι και τεμπέληδες” Νότιοι απέναντι από “κακούς και ξενέρωτους Βόρειους” είναι τα στερεότυπα που καλλιεργήθηκαν από την πρώτη στιγμή της κρίσης. Έτσι, όταν οι πρόσφυγες ήρθαν στην αυλή μας, το έδαφος ήταν ήδη στρωμένο για τον αντιευρωπαϊσμό και τον εθνικισμό.  

Όσο οι λαοί δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν, να αναγνωρίζουν και να αποφασίζουν τι είναι καλό για τις χώρες τους μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οικοδόμημα θα αφορά ολοένα και λιγότερους, αναφέρει ο φιλόσοφος Χάμπερμας. Άραγε, είναι τυχαίο ότι η νεότερη γενιά, αυτή που έχει ωφεληθεί περισσότερο από την Ε.Ε., είναι ταυτόχρονα και η περισσότερο δύσπιστη; Ότι αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο, είναι οι πιο ευάλωτοι στις σειρήνες των ακραίων εθνικιστών και αυταρχικών πολιτικών; Ότι το Σύμφωνο για την Απασχόληση, η ανοιχτή μέθοδος συντονισμού της Λισαβόνας, η τήρηση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, η συζήτηση για ένα μεγαλύτερο Ευρωπαϊκό προϋπολογισμό ή την ενδυνάμωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν αφορούν ή δεν ενθουσιάζουν τη συντηρητική ηγεσία της ΕΕ;

Η ταχύτητα της Ελλάδας

Έχουμε ξεχάσει πως η ασφάλεια και η ειρήνη, πράγματα καθόλου δεδομένα στην περιοχή μας, ήταν ο πρώτος στόχος της ένταξης της Ελλάδας. Μια ισχυρή Ευρωπαϊκή Ένωση με την Ελλάδα δυνατή στον πυρήνα της είναι παρακαταθήκη ειρήνης. Όμως, αν και βρίσκεται στον πυρήνα της, δηλαδή το Ευρώ, η Ελλάδα είναι ευάλωτη. Η οικονομική κρίση, οι δανειακές ανάγκες, τα κοινωνικά προβλήματα και η εσωστρέφεια μας απομονώνουν. Ταυτόχρονα, έχουμε μια κυβέρνηση που προτιμά να κάνει θόρυβο ενώ στην ουσία αποδέχεται τα πάντα. Χωρίς σχέδιο, χωρίς φαντασία, χωρίς πια πολιτική ταυτότητα.  

Με τη συζήτηση να έχει ανοίξει, η απομάκρυνση από τον πυρήνα είναι ένας ορατός κίνδυνος. Ευθύνες έχουν όλοι, τόσο τα ευρωπαϊκά όργανα για την αναβλητική και σκληρή στάση τους, όσο και οι εθνικές κυβερνήσεις για την απουσία προτάσεων και τη δήθεν αντίσταση. Όμως χωρίς μια άμεση και αποφασιστική αναθεώρηση της δανειακής συμφωνίας, με ελάφρυνση χρέους και εφικτά πλεονάσματα που θα αναδιανέμονται σε επενδύσεις και κοινωνική αλληλεγγύη, η Ελλάδα θα φτωχαίνει, θα γερνά, θα απομακρύνεται από την Ευρώπη. Σε πολιτικούς όρους, αυτό δεν θα αλλάξει χωρίς συμβιβασμούς και εθνικές προτάσεις.  Η νέα αγροτική πολιτική, η ψηφιακή αγορά, το άνοιγμα της εκπαίδευσης στην καινοτομία είναι σταθμοί από τους οποίους η Ελλάδα πρέπει να περάσει, για να αξιοποιήσει κάθε ευκαιρία δημιουργίας και ευημερίας.

Εάν η συζήτηση για το μέλλον της ΕΕ οδηγήσει σε “ομοσπονδία των προθύμων”, τότε η Ελλάδα πρέπει να επιδιώξει τη θέση της σε αυτή, γιατί η Ιστορία μας έχει δείξει πως πάμε μπροστά όταν έχουμε φίλους και συμμάχους, όχι όταν μονάχοι οραματιζόμαστε μεγαλεία. Γι’ αυτό και οι νεότερες γενιές που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν μέσα στην ΕΕ αλλά σήμερα δεν ενθουσιάζονται από αυτήν, έχουν τη μνήμη, τα εργαλεία και τη γνώση να της δώσουν νέα πνοή.

Η προοδευτική Ευρώπη

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελεί ακόμα και σήμερα την πλέον σημαντική ένωση κρατών στην ιστορία της ανθρωπότητας και μια παγκόσμια δύναμη που, σε σύγκριση με τις υπόλοιπες παγκόσμιες δυνάμεις, παραμένει πρωτοπόρος σε όρους ειρήνης, κοινωνικής προστασίας, προστασίας του περιβάλλοντος, ανθρωπιστικής βοήθειας και πολιτισμού.

Η Διακήρυξη της Ρώμης δεν είναι μια γενναία φυγή προς το μέλλον. Αναγνωρίζει όμως ότι η Ευρώπη δε μπορεί να σχεδιάζει την “ολοένα και στενότερη Ένωσή της” χωρίς τη συμμετοχή των κρατών και των λαών. Το όραμα των Σούμαν και Μονέ δεν συγκινεί πλέον την πλειοψηφία των Ευρωπαίων. Μέσα στην πιο δύσκολη υπαρξιακή κρίση της ιστορίας της, η 60χρονη ΕΕ είναι υποχρεωμένη να δημιουργήσει δημοκρατικούς θεσμούς, περισσότερες ευκαιρίες και δυνατότητες για όλους. Να αντιμετωπίσει τη δημογραφική γήρανση και να προετοιμάσει την οικονομία, την εργασία και τα κράτη για την εποχή της αυτοματοποίησης. Χωρίς να παραδοθεί στα συμφέροντα κάθε εθνικού κράτους. Χωρίς να κλείνει άλλο τα μάτια στο χάσμα Βορά – Νότου, Ανατολής και Δύσης. Χωρίς να αμελεί ότι μια χώρα του σκληρού της πυρήνα, η Ελλάδα, βρίσκεται παγιδευμένη σε έναν “αργό θάνατο”.

Η συρρίκνωση της σοσιαλδημοκρατίας και το δέσιμό της στο άρμα του συντηρητικού “μονόδρομου” δεν είναι ο καλύτερος οιωνός ότι η πορεία προς μια ΕΕ διαφόρων ταχυτήτων θα γίνει με αλληλεγγύη και συναντίληψη. Οι προοδευτικές δυνάμεις είναι απαραίτητες και πρέπει να βρουν τρόπους να ανανεωθούν και να συνεργαστούν για μια Ευρώπη που χτίζει ταυτότητα μέσα από κοινούς στόχους, συμβιβασμούς, δικαιώματα, προστασία των αδυνάτων και σεβασμό στο περιβάλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη είναι η κοιτίδα της καινοτομίας και της γνώσης. Εδώ δημιουργήθηκαν οι θεσμοί και οι συνεργασίες που απάντησαν στη βία, στις έριδες, στην φτώχεια, στον αποκλεισμό. Αυτό είναι το όπλο της και στον 21ο αιώνα. Και το χρέος των προοδευτικών είναι να τοποθετήσουν την καινοτομία στην υπηρεσία της οικονομίας, της εκπαίδευσης, του κεφαλαίου, της εργασίας και της δημοκρατίας, ώστε κανένας πολίτης να μη μείνει έξω από τη λήψη αποφάσεων, την δημιουργία, τη συνεργασία για ένα καλύτερο μέλλον. Ήρθε η ώρα να παραγάγουμε πολιτική και όχι άλλα στερεότυπα ή τσιτάτα.

Που να πάει η Ευρώπη;

Το Επιστημονικό Συμβούλιο του Μπροστά εγκαινιάζει το διάλογο για τα επόμενα 60 χρόνια της Ευρώπης.

Περισσότερη διαφάνεια, λογοδοσία και συμμετοχή θεσμών και πολιτών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Για παράδειγμα:

  • Έγκριση του προϋπολογισμού της Ένωσης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (και η εκλογή αντίστοιχου υπουργού Οικονομικών από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, ο οποίος θα συντονίζει και τον προϋπολογισμό της Ένωσης) μπορεί να ανοίξει τις μέχρι τώρα “κλειστές πόρτες”.
  • Κοινοβούλιο της Ευρωζώνης που θα αποτελείται από εν ενεργεία ευρωβουλευτές των χωρών του Ευρώ με αναλογική εκπροσώπηση. Με αυτόν τον τρόπο το Εurogroup ή ο Υπουργός Οικονομικών της Ευρωζώνης θα εισηγούνται τις οικονομικές πολιτικές και τα προγράμματα στήριξης και αυτά θα εγκρίνονται από το κοινοβούλιο.
  • Διεύρυνση και προώθηση της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών όπου 1εκ. υπογραφές ανοίγουν ένα θέμα προς συζήτηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, προτείνουμε:

  • Αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΕ, ώστε να ενισχυθεί ο άτυπος κοινωνικός πυλώνας με περισσότερες συντονισμένες δράσεις για την ανεργία, την φτώχεια, την παροχή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, το ύψος του οποίου θα εξασφαλίζει την δυνατότητα ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης και την δυνατότητα συμμετοχής στην κοινωνία.
  • Σύγκλιση των πολιτικών προστασίας και ανάπτυξης κατά την παιδική ηλικία.
  • Συναπόφαση για ελάχιστο κοινό πλέγμα δημογραφικών πολιτικών
  • Η μεταφορά δικαιωμάτων σύνταξης από χώρα σε χώρα είναι κομβική για να ενισχυθεί η δυνατότητα των εργαζομένων να κινούνται ελεύθερα εντός της ΕΕ.

Στον τομέα της εκπαίδευσης, προτείνουμε:

  • Καθιέρωση κοινού σχολικού μαθήματος Ευρωπαϊκής Ιστορίας που θα έχει ως στόχο την προώθηση της συνειδητοποίησης των κοινών ευρωπαϊκών αξιών και την δημιουργία μιας κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας
  • εισαγωγή στην εκπαίδευση εργαλείων επαγγελματικού προσανατολισμού, αλλά και μαθημάτων τεχνολογικών δεξιοτήτων –  ευρωπαϊκού βεληνεκούς και ενιαίας προτυποποίησης
  • το απολύτως επιτυχημένο παράδειγμα του Erasmus θα πρέπει να ενισχυθεί και να επεκταθεί με συμπερίληψη όχι μόνο της ακαδημαϊκής κοινότητας αλλά και στις υπόλοιπες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Η κινητικότητα των νέων τους δίνει τη δυνατότητα να βιώσουν όχι μόνο τη διαφορετικότητα στην κουλτούρα των ευρωπαϊκών λαών αλλά θα δείξει και τα κοινά σημεία τα οποία μοιραζόμαστε.

Η μετανάστευση έχει πολλές παραμέτρους, ευκαιρίες αλλά και δημιουργεί πιέσεις στη συνοχή της ΕΕ. Σήμερα, η ουσιαστική αποστασιοποίηση των ισχυρών οικονομικά χωρών από τη διαχείριση και ενσωμάτωση των μεταναστευτικών ροών φορτώνει ανενδοίαστα το πρόβλημα στις οικονομικά πιο αδύνατες χώρες του Νότου. Η ΕΕ χρειάζεται να σχεδιάσει κατάλληλες πολιτικές ενίσχυσης και κοινωνικής ένταξης της νόμιμης μετανάστευσης, δημιουργίας κατάλληλων δομών φιλοξενίας και προστασίας των εισερχομένων σε ευρωπαϊκό έδαφος, ελέγχου των συνόρων, καταπολέμησης των κυκλωμάτων παράνομης διακίνησης ατόμων, στήριξης και αποφόρτισης των κρατών – μελών που δέχονται τις πιέσεις και δίκαιης κατανομής των εισερχομένων σε όλες τις χώρες της ΕΕ και τέλος, εκπαίδευσης και ενσωμάτωσης των εισερχομένων στα εκπαιδευτικά συστήματα και στην εργασία (ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα).

Τα δυο χρόνια του μνημονιακού bonus

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα ‘γιορτάσει’ σήμερα δύο χρόνια στην εξουσία. Δύο χρόνια παράταση της μνημονιακής οδύσσειας, δύο χρόνια συστηματικής δίωξης της παραγωγικής Ελλάδας, δύο χρόνια ψεύτικων υποσχέσεων στους αδύναμους.  
 
Όσοι περίμεναν μια ανάσα αξιοπρέπειας και δημοκρατίας, έχουν διαψευστεί. Η κακή Μεταπολίτευση, όχι μόνο δεν τελείωσε αλλά βρήκε στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τους ιδανικούς συνεχιστές της. Αντί αλλαγών, φορολογία μέχρι και στον αέρα. Αντί προοπτικής, μισθοί των 300-400 ευρώ, φτώχεια για τους νέους και όχι μόνο. Αντί για πατριωτισμό, παράδοση των υπουργείων στους διεθνείς οργανισμούς και της δημόσια περιουσία στους δανειστές. Αντί για χρηστή διαχείριση και σεβασμό στους φόρους των πολιτών, κάνουν βόλτες με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο, ενώ επιχειρούν κατάληψη του κράτους και της δικαιοσύνης με τα δικά τους “παιδιά”.  Αντί για κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, καίνε γέφυρες και δημιουργούν εχθρούς. 
 
Υποσχέθηκαν πως θα αλλάξουν την Ευρώπη και τον κόσμο. Εν μέρει το πέτυχαν. Χωρίς πρόγραμμα, με στοχοποιήσεις, ψέματα, διχαστικό λόγο και προπαγάνδα έδωσαν το έναυσμα για την άνοδο ανερμάτιστων πολιτικών προσωπικοτήτων, που απλώνονται σήμερα στο δυτικό κόσμο. Όμως, ο κόσμος που οραματίζονται δεν προστατεύει τους αδύναμους, αλλά τους ίδιους και το σύστημά τους. Και η Ελλάδα γίνεται περισσότερο αδύναμη στα χέρια τους.

Όχι άλλες επιστολές

Οι πολιτικές συνεργασίες δεν γίνονται με επιστολές, με συνεργασίες της στιγμής, με τακτικές στριμώγματος του ‘συγγενή’  ή λογικές ιδιοκτησίας του ‘προοδευτικού χώρου’.  Αντί για κινήσεις εντυπωσιασμού και διαγκωνισμούς για το ποιος θα το πει πρώτος, είναι αναγκαίο, στελέχη από το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΙΔΗΣΟ, την Αριστερά, την Οικολογία, τους φιλελεύθερους, ενεργοί πολίτες και πολιτικές πρωτοβουλίες να βρουν έναν τρόπο να συζητήσουν και να φέρουν στο τραπέζι τις θέσεις τους.

Όσοι τόλμησαν να πάνε κόντρα στο κύμα και έκαναν έργο από θέσεις ευθύνης, ας αφήσουν στην άκρη τους εγωϊσμούς τους, την ασφάλεια της εξέδρας και ας τιμήσουν την διαδρομή τους. Ο διάλογος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, αρκεί να μη μετατρέπεται σε κοστούμι που ράβεται στα μέτρα του ενός.

Η πρόταση του Ποταμιού για μια πρωτοβουλία προγραμματικού διαλόγου, που θα δοκιμάσει στην πράξη πού συμφωνούμε και τι μπορούμε να πράξουμε συλλογικά, μπορεί να γίνει η αρχή μιας γόνιμης διαδικασίας. Αντί να γυρίζουμε γύρω από την ουρά μας και να συζητάμε μεταξύ μας, μια τέτοια πρωτοβουλία μπορεί να φέρει φρέσκιες αντιλήψεις και τολμηρές θέσεις σε έναν πολιτικό χώρο που σταδιακά μπαίνει στο περιθώριο. Είναι και η μόνη του ευκαιρία να βάλει τη γενιά της κρίσης στο παιχνίδι και να απευθυνθεί σε όσους γυρίζουν την πλάτη στην πολιτική. Αν υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος. Αξίζει να τολμήσουμε.