Το χρέος της… ανάπτυξης | Π. Βλάχος

Το πρόβλημα της υπερχρέωσης δεν είναι μόνο ελληνικό. Η υπερχρέωση στις ανεπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη αγγίζει το 277% του ΑΕΠ, κληρονομιά της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από τα χρόνια της κρίσης. Τι σημαίνει πρακτικά η συσσώρευση δημοσίου χρέους; Λιγότερη εμπιστοσύνη, μεγαλύτερο ρίσκο, υψηλότερα επιτόκια, άρα μειωμένη ή συγκρατημένη ρευστότητα και τραπεζικός δανεισμός για επενδύσεις τα επόμενα χρόνια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ελληνικό χρέος, ύψους 312 δισ. σήμερα, μεγαλώνει. Εχει όμως μια θετική ιδιαιτερότητα: μόνο το 7% ανήκει σε ξένους επενδυτές. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι χρωστάμε κυρίως σε κράτη και οργανισμούς (ΕΜΣ, ΔΝΤ, ΕΚΤ), αποφεύγουμε την έκθεση σε κερδοσκόπους, ενώ η κατάσταση θα βελτιωθεί (κάπως) με τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.  Ταυτόχρονα όμως, η ιδιότυπη αυτή προστασία ισοδυναμεί με ένα «χρηματοπιστωτικό Κωσταλέξι», όπως το έχει χαρακτηρίσει ο πρ. υπουργός Οικονομίας, Νίκος Χριστοδουλάκης. Οσο είμαστε υπερχρεωμένοι, είμαστε ταυτόχρονα και έκθετοι στην πολιτική βούληση της Ευρωζώνης και άλλων 18 κρατών-μελών της. Και στην περίπτωση που μπούμε στον πειρασμό του «δεν πληρώνω» και επιλέξουμε την οδό της δραχμής, εκτός του ότι το χρέος θα παραμείνει σε ευρώ, άρα θα είναι πολλαπλάσιο, η χώρα θα σέρνεται σε δικαστήρια, θα εκποιεί την περιουσία της, θα εκβιάζεται και θα ταπεινώνεται σε οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο από τους δανειστές της για δεκαετίες.

Η δομή του ελληνικού χρέους, συν η μακρά περίοδος αποπληρωμής του, δεν θεωρείται προβληματική. Η πρώτη πηγή ανησυχίας είναι ότι το χρεολύσιο του 2019, έτος όπου αναμένεται το ελληνικό Δημόσιο να εκδώσει ομόλογα και να δανειστεί στις αγορές, θα είναι 13,9%. Η δεύτερη πηγή ανησυχίας είναι τα επιτόκια.  Το πρόβλημα που έχουμε εμείς σε σχέση με την Ιταλία και την Πορτογαλία που έχουν επίσης υψηλό χρέος, είναι το μέγεθος του χρέους που βασίζεται σε κυμαινόμενο επιτόκιο, δηλαδή 68% για την Ελλάδα, έναντι 8% στην Ιταλία και 21% στην Πορτογαλία.  Αρα, λοιπόν, μια πιθανή άνοδος των επιτοκίων, η οποία αναμένεται την επόμενη δεκαετία, θα είχε ως αποτέλεσμα να επηρεάσει τις ανάγκες της εξυπηρέτησης του χρέους.

Το ακόμη όμως μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι όλες αυτές οι εκτιμήσεις γίνονται σε συνθήκες ομαλότητας και προεξοφλούν ότι όλα θα γίνουν «κατά γράμμα»: ότι δηλαδή η Ελλάδα θα διατηρεί 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα και 1,75% ρυθμό ανάπτυξης για μια δεκαετία, ώστε το 2027 το χρέος να μειωθεί στο 100% του ΑΕΠ. Όλ’ αυτά όμως, όταν η ανεργία δεν αναμένεται να αποκλιμακωθεί σημαντικά την ερχόμενη δεκαετία, η δημογραφική γήρανση καλπάζει και η εμπιστοσύνη στο ευρώ μειώνεται. Δεν πρόκειται λοιπόν μόνο για μια αδύνατη εξίσωση, αλλά και για μια τιμωρητικού χαρακτήρα δέσμευση των μελλοντικών ελληνικών κυβερνήσεων, χωρίς περιθώρια ελιγμών.

Δυστυχώς, ο μόνος που φαίνεται να μαθαίνει από τα λάθη του είναι το ΔΝΤ.  Το 2010 προέβλεπε πλεόνασμα 6% και το 2012 αναθεώρησε στο 4,5%. Και οι δυο εκτιμήσεις συνευθύνονται για τη βαθιά ύφεση μέχρι το 2014. Τώρα πια το Ταμείο αναγνωρίζει ότι τα πλεονάσματα από το 2018 και μετά πρέπει να αποκλιμακωθούν, ώστε η οικονομία να βρει χώρο να αναπτυχθεί, χωρίς το δημοσιονομικό βραχνά. Το ίδιο αναγνωρίζουν λίγο – πολύ ινστιτούτα σκέψης και οικονομολόγοι στην Ευρώπη, που επιμένουν ότι η καθυστέρηση απλά μεγαλώνει το λογαριασμό, άρα η συζήτηση πρέπει να μετατοπιστεί από τη ‘διατήρηση’ των πλεονασμάτων στην ανάπτυξη, ώστε το χρέος να εξυπηρετείται καλύτερα και πιο βιώσιμα. Πώς είναι αυτό εφικτό;

●     Πρώτον, μέσα από συμφωνία με τους θεσμούς, ώστε να αυξηθεί η μέση διάρκεια και ουσιαστικά η αναλογία του σταθερού επιτοκίου, δηλαδή οι  ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες να κυμανθούν στο 15% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα και 20% μακροπρόθεσμα. Προφανώς, αυτό το σενάριο σημαίνει ότι κάνουμε τους καλούς μαθητές και εφαρμόζουμε το πρόγραμμα.
●     Δεύτερον, χρειάζεται διαπραγμάτευση να χαμηλώσουν τα πλεονάσματα. Και για να εμπεδωθεί η εμπιστοσύνη στις αγορές για την Ελλάδα και τις υπερχρεωμένες χώρες, είναι αναγκαίο ο ΕΜΣ να αναλάβει εξολοκλήρου το δανεισμό των κρατών-μελών της ευρωζώνης (να γίνει δηλαδή το ΔΝΤ της Ευρώπης), σενάριο στο οποίο όμως αντιδρά η Γερμανία
●     Τρίτον, μέσα από συμφωνία των ελληνικών κυβερνήσεων με τους δανειστές, ότι ένα ικανό ποσοστό του πλεονάσματος θα δεσμευτεί για να αναδιανέμεται σε παραγωγικές επενδύσεις, «νεκρανασταίνοντας» το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και μοχλεύοντας χρήματα στα επιμέρους ταμεία που έχουν δημιουργηθεί.
●     Τέταρτον, η συμφωνία να περιλαμβάνει τη δέσμευση ενός μέρους του πλεονάσματος στην υπηρεσία ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινωνικών υπηρεσιών (συμπεριλαμβανομένου ενός καθολικού ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος) που να καταπολεμά τη φτώχεια, τον αποκλεισμό και τις διακρίσεις.
●     Πέμπτον, ο «δημοσιονομικός αέρας» θα αφήσει την αγορά να αναπνεύσει και να αποδώσουν κάποιες μεταρρυθμίσεις οικονομικού χαρακτήρα, που σήμερα δεν λειτουργούν εξαιτίας της ύφεσης.
●     Εκτον, με την οικονομία να παίρνει μπρος, θα είναι πιο εύκολες οι δομικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους, της δικαιοσύνης και της εκπαίδευσης, χωρίς σπασμωδικότητα και σε βάθος δεκαετίας.

Αρα για να το κάνουμε σαφές: χρέος, πλεόνασμα και ανάπτυξη είναι μεγέθη αλληλένδετα και συμπληρωματικά. Εφόσον σενάριο για κούρεμα του χρέους δεν υπάρχει στο τραπέζι, το παραπάνω σενάριο μπορεί να ανάψει ένα φως στο τέλος του τούνελ, να δώσει ελπίδα και να σταθεροποιήσει την πολιτική και οικονομική ζωή. Μετατοπίζει το κέντρο βάρους του προβλήματος από την ορθοδοξία των πλεονασμάτων στο αναγκαίο χώρο που χρειάζεται μια εκλεγμένη κυβέρνηση να κυβερνήσει και μια οικονομία σε ύφεση για να αναπτυχθεί, χωρίς ταυτόχρονα να διακινδυνεύει την παραμονή της χώρας στην Eυρωζώνη.


* Ο Παναγιώτης Βλάχος είναι επικεφαλής της πολιτικής κίνησης «Μπροστά» (Οι απόψεις που αναπτύσσονται στο άρθρο συζητήθηκαν και στην πρόσφατη εκδήλωση του «Δικτύου» για το δημόσιο χρέος, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ)

Πηγή: Το χρέος της… ανάπτυξης | Protagon.gr

Υπερ ενός ομοσπονδιακού προοδευτικού χώρου

Tο κρίσιμο στοιχείο στην ενιαία δομή που θα προκύψει μέσα από τις διεργασίες για τη δημιουργία του νέου προοδευτικού χώρου, είναι να έχει ομοσπονδιακό χαρακτήρα. Τουλάχιστον για την πρώτη περίοδο μέχρι οι συνθήκες να επιβάλλουν μεγαλύτερη ενοποίηση. Και εξηγούμαι:

Ο βασικός στόχος σε αυτή τη χρονική στιγμή είναι η συμμετοχή. Και ιδιαίτερα η συμμετοχή ανθρώπων (κάθε ηλικίας) που βρίσκονται στο πολιτικό περιθώριο και στις παρυφές του προοδευτικού χώρου.

Αυτή η συμμετοχή δεν πρόκειται να επιτευχθεί αν οι θέσεις που προορίζουμε για όσους προτίθενται να συμμετέχουν βρίσκονται στην κερκίδα.

Πιστέψτε με, κανένας δεν έχει τη διάθεση να βρεθεί σε ένα κλειστό γήπεδο στο ταρτάν του οποίου θα αγωνίζονται οι βαρώνοι της πρώτης σειράς καρεκλών.

Αυτό το setup δημιουργεί αλλεργίες και θλίβομαι πραγματικά για την αδυναμία κατανόησης αυτού του γεγονότος.

Η συμμετοχή, ιδιαίτερα των «outsiders», έχει μερικά προαπαιτούμενα: την αίσθηση ότι ακούγονται, ότι μπορούν να δουλεψουν χωρίς να πρέπει να καθοδηγούνται από ψηλά, ότι μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες και ότι μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις.

Γενικώς την αίσθηση ότι η δουλειά τους πιάνει τόπο και δεν χάνεται στη σούπα ενός ενιαίου (και ως εκ τούτου ενιαία ελεγχόμενου) χώρου που όπως έχουμε δει δημιουργεί μόνο την ψευδαίσθηση της συμμετοχής.

Ο μόνος τρόπος να συμβεί αυτό σε έναν χώρο που βρίσκεται στο στάδιο της ανασύστασης είναι η εξασφάλιση μίας δομικής αυτονομίας σε ομάδες και συλλογικότητες.

Πρέπει να κατανοήσουμε, ότι η όποια ασυμμετρία στο μέγεθος και το επίπεδο οργάνωσης των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν, δεν πρόκειται να αναιρεθεί δημιουργώντας κάτι οργανικά ενιαίο. Οι ομάδες, οι συσχετισμοί και οι μηχανισμοί είναι εκεί και θα βρούν τρόπο να λειτουργήσουν.

Αυτό που έχει σημασία (και για αυτό δεν το επιθυμούν πολλοί) είναι το να θεσμιστεί ένας ομοσπονδιακός χαρακτήρας που θα επιτρέπει και θα ευνοεί την οργανική αυτονομία ομάδων.

Ομάδες που θα χτιστούν από νέους στην πολιτική ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και κοινό τρόπο δουλειάς.

Που ξέρουν να χρησιμοποιούν κοινά εργαλεία.

Που μπορούν να συνεννοηθούν, να εκφραστούν και να δράσουν αυτόνομα και,γιατί όχι, να ανταγωνιστούν στα ίσια με τις ιδέες και τη δουλειά τους, τους παραδοσιακούς μηχανισμούς που *είναι ακόμα εκεί* και δεν θα πάψουν να υπάρχουν.

Για να συμμετέχεις σε ένα τόσο προσωποπαγή χώρο πρέπει να έχεις τα ελάχιστα εχέγγυα, ότι οι βαρώνοι και οι ισχυροί αυτού του χώρου δεν θα έχουν απεριόριστη δυνατότητα να εμποδίσουν αυτό που μπορείς να κάνεις σε συνεργασία με τους ανθρώπους που εμπιστεύεσαι.

Άλλωστε, όπως και η ιστορία έχει δείξει, το ομοσπονδιακό παράδειγμα λειτουργεί εξαιρετικά σε περιόδους μετάβασης.

Λειτουργεί τόσο καλά που σε μερικές περιπτώσεις διατηρείται και εσαεί.

Γιατί; Πολύ απλά γιατί, αν στηθεί σωστά, περιορίζει τις ασυμμετρίες ισχύος στον οργανισμό και παρέχει αυξημένες δυνατότητες παρέμβασης και επιρροής στους αδύναμους του χώρου και τους ανθρώπους της (κάθε) περιφέρειας.

Και επειδή οι άνθρωποι που πρέπει να επανέλθουν δεν έχουν καμία διάθεση να ξοδέψουν χρόνο σε μία αρένα βαρόνων και μηχανισμών ζόμπι, πρέπει να τους δοθούν τα απαραίτητα εργαλεία.

Να τους δοθεί η θεσμική δυνατότητα να οργανωθούν όπως επιθυμούν, με όποιους επιθυμούν και όπου επιθυμούν, αυτόνομα.

Και να νοιώσουν ασφαλείς ότι η επιρροή και η πολιτική παρέμβαση τους θα είναι αυτή ακριβώς που αξίζει στην ποιότητα της δουλειάς τους και όχι αυτή που εξαρτάται από τα απαραίτητα τηλέφωνα με τους «μεγάλους».

Δημοσιεύθηκε στο thecaller.gr

Η επόμενη μέρα

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να δελεάσουν ένα νέο να εγκατασταθεί στο Λονδίνο. Ευκαιρίες για δουλειά, μερικά από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο, εντυπωσιακά μέρη σε κάθε γειτονιά της πόλης και ευκαιρίες για διασκέδαση. Υπάρχει όμως ένας ιδιαίτερος λόγος που με τράβηξε εδώ: Στο Λονδίνο δεν ένιωσα ποτέ ξένος.

Ζώντας σε μια από τις πιό πολυπολιτισμικές πόλεις στον κόσμο, γίνεσαι αμέσως αναπόσπαστο κομμάτι ενός μωσαικού που τα έχει όλα: Διαφορετικές εθνικότητες, θρησκείες, κουλτούρες και ενδιαφέροντα.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρωπαίοι πολίτες έχουν κάνει το Λονδίνο την πόλη τους. Η ένταξη της Βρετανίας στην Ευρωπαική Ένωση ήταν καθοριστική στην ενίσχυση αυτού του κοσμοπολιτισμού που επεκτάθηκε και σε άλλα αστικά κέντρα στη χώρα.

Η υπόλοιπη χώρα είναι βέβαια διαφορετική. Πιο ομοιογενής, πιο συντηρητική αλλά με πολίτες που σέβονται ως βασικές ανθρώπινες αξίες την ανεκτικότητα, την αξιοκρατία και το σεβασμό του άλλου. Ζώντας και δουλεύοντας σε περιβάλλοντα που το αγγλικό στοιχείο κυριαρχούσε ποτέ δεν ένιωσα άβολα για την καταγωγή μου και πάντοτε κρινόμουν για τις ικανότητες και τις επιδόσεις μου.

Μετά είναι η πολιτική. Φεύγοντας από την Ελλάδα των αδιεξόδων για τη νέα γενιά, βρήκα την πρώτη μου δουλειά στην Βρετανική Βουλή. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς την αναζωογονητική αίσθηση του να βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον που γίνεται ουσιαστικός πολιτικός διαλόγος, τα επιχειρήματα βασίζονται σε δεδομένα και η εξουσία ελέγχεται αυστηρά.

Μέσα στη Βουλή και σαν σύμβουλος αργότερα γνώρισα πολλούς Άγγλους πολιτικούς. Η μεγάλη πλειοψηφία αποτελείται από εξαιρετικά ικανούς ανθρώπους, πραγματικούς υπερασπιστές της τοπικής κοινωνίας που εκπροσωπούν, με μία ιδιαίτερη αίσθηση καθήκοντος και υπηρεσίας.
Αυτή τη Βρετανία γνώρισα.

Τους τελευταίους μήνες όμως, ξεκίνησαν να βγαίνουν τα πιο σκοτεινά στοιχεία στην επιφάνεια.

Ένα δημοψήφισμα που ξεκίνησε σαν πυροτέχνημα από το Συντηρητικό κόμμα, για να το βοηθήσει να επικρατήσει στις εκλογές του 2015, έφτασε να είναι η κύρια προγραμματική δέσμευση της νεο-εκλεγμένης κυβέρνησης.

Το δημοψήφισμα έδωσε σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού την ευκαιρία να αντιδράσουν σε μία πορεία τριών δεκαετιών, που οδήγησε στην αποβιομηχάνιση στην Βόρεια Αγγλία, σε μεγάλες οικονομικές ανισότητες, συμπίεση των χαμηλότερων εισοδημάτων και τελικά στην τραπεζική κρίση του 2008 που πλήρωσαν οι φορολογούμενοι με πέντε χρόνια λιτότητας.

Ξαφνικά εμφανίστηκε η δυνατότητα για μια ψήφο αντίδρασης εναντίων των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Μία επανάσταση από τους ‘χαμένους’ της παγκοσμιοποίησης και των πολιτικών των τελευταίων 30 ετών: Τους φτωχούς, τους ανθρώπους με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, τους γηγενείς και τους ηλικιωμένους που έβλεπαν τη χώρα τους να αλλάζει.

Όπως και σε κάθε παρόμοια συγκυρία στο παρελθόν, ήρθαν στην επιφάνεια οι λαικιστές πολιτικοί. Με τη βοήθεια του ακροδεξιού τύπου κατάφεραν να στοχεύσουν σταδιακά όλη την υποβόσκουσα κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην Ευρωπαική Ένωση και τους Ευρωπαίους μετανάστες.
Η συνεργασία κρατών μέσα στους Ευρωπαικούς θεσμούς μεταφράστηκε ως το ‘αντι-δημοκρατικό υπερ-κράτος των γραφειοκρατών της ΕΕ’.

Οι Ευρωπαίοι μετανάστες που δουλεύουν και στηρίζουν την οικονομία με τους φόρους και τις δεξιότητές τους έγιναν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι για προβλήματα που πολλές φορές είναι άσχετα με τη μετανάστευση, όπως τις πιέσεις στο σύστημα υγείας και άνοδο των τιμών των κατοικιών, τα οποία οφείλονται σε χρόνια έλλειψης κρατικών επενδύσεων σε υποδομές.

Η εθνικιστική και ξενοφοβική ρητορική έφτασε σε επίπεδα αδύνατα να φανταστούν οι μετριοπαθέις Βρετανοί μερικά χρόνια πριν. Η ανεξέλεγκτη οργή οδήγησε στη δολοφονία ενός από τα πλέον αξιόλογα νέα στελέχη των Εργατικών, μία βουλευτή πρότυπο για τα προοδευτικά ιδεώδη.

Το τέρας του ρατσισμού και του σοβινισμού έχει αφηθεί ελεύθερο και θα είναι δύσκολο να επανέλθει στο περιθώριο που βρισκόταν για δεκαετίες.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος οδήγησε σε μία χώρα διχασμένη. Οι φτωχότεροι που στήριξαν την έξοδο θα είναι οι πρώτοι που θα πληρώσουν τον κατήφορο της οικονομίας. Οι νεότεροι θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της ψήφου των γηραιότερων και τμήματα της χώρας ζητούν ανεξαρτησία και παραμονή στην ΕΕ. Η χώρα θα περάσει μία έντονη περίοδο αλλεπάλληλων κρίσεων και η υπόλοιπη Ευρώπη πρέπει να δει τους νέους κινδύνους κατάματα.

Υπάρχει ακόμη ελπίδα; Οι νέοι μίλησαν ξεκάθαρα. Έδειξαν το δρόμο για ένα κόσμο χωρίς ψευδαισθήσεις για το αν είμαστε ισχυρότεροι ενωμένοι. Εάν αυτή η γενιά δεν μπορέσει να δώσει απαντήσεις στα αδιέξοδα που κάνουν την εμφάνισή τους σε όλο τον δυτικό κόσμο, τα λάθη του 20ού αιώνα δεν μπορεί παρά να επαναληφθούν.

“Διάλογος με το Progressive Zentrum για την Ευρώπη”

Τη Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015, πραγματοποιήθηκε η πρώτη διμερής Συνάντηση στην Αθήνα στα πλαίσια του προγράμματος “Διάλογος με την Κοινωνία των Πολιτών για την Ευρώπη“, μιας πρωτοβουλίας του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών και του Das Progressive Zentrum, το οποίο φιλοδοξεί να φέρει σε επαφή φορείς από την Κοινωνία των Πολιτών από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία με στόχο την ανταλλαγή ιδεών για την ευρωπαϊκή μεταρρύθμιση.

logo_progressives_zentrum

Ο Υφυπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνος Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, κ. Michael Roth, βουλευτής του SPD, άκουσε τις ερωτήσεις και τις θέσεις των 100 περίπου εκπροσώπων της Κοινωνίας των Πολιτών.

Το Μπροστά εκπροσώπησε ο πρόεδρος, Παναγιώτης Βλάχος, ο οποίος συμμετείχε στο working group για την κοινωνική συνοχή, καταθέτοντας προτάσεις για την καταπολέμηση της νεανικής ανεργίας καθώς και για μια δίκαιη για τη νέα γενιά μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα.

Διαβάστε περισσότερα

Φτώχεια, Κοινωνικός Αποκλεισμός & Ανισότητα πριν και μετά την κρίση

date Τρίτη 17 Μαρτίου 2015 time19:00μμ. έως 21:00μμ. 
text
ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
 
«Φτώχεια, Κοινωνικός Αποκλεισμός και Ανισότητα πριν και μετά την κρίση»
Η πολιτική κίνηση «Μπροστά» προσκαλεί μέλη και φίλους της σε συζήτηση σχετικά με τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανισότητα πριν και μετά την εκδήλωση της κρίσης την Τρίτη, 17.03.2015 στις 7μμστο χώρο ‘Orange Grove’ της πρεσβείας της Ολλανδίας στην Αθήνα (Λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου 5-7, 4ος όροφος, είσοδος από Orange Grove). Η συζήτηση θα βασιστεί στην παρουσίαση σχετικών ερευνών που εκπόνησε το «Παρατηρητήριο για την Κρίση» του Ελληνικού Ιδρύματος  Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ).
 
Τις έρευνες θα παρουσιάσουν οι κ.κ. Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος, (Αναπληρωτής Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ερευνητής ΕΛΙΑΜΕΠ) και Δημήτρης Κατσίκας, (Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Αθηνών Υπεύθυνος Παρατηρητηρίου για την Κρίση ΕΛΙΑΜΕΠ). Θα ακολουθήσει συζήτηση.
 
Δήλωση συμμετοχής γίνεται μόνο ηλεκτρονικά ΕΔΩ
 
Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
 
Επικοινωνία: fwdgreecetoday@gmail.com
 

 

“Νέα Μεταπολίτευση ή Ουτοπία της Ανανέωσης;” Εκδήλωση “Μπροστά” και “Π80” για τις εθνικές εκλογές

dateΠαρασκευή 6 Μαρτίου 2015

time7μμ, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων

text

Σε μια προσπάθεια να καταγραφεί η πολιτική, κοινωνική και οικονομική “κληρονομιά” της εξαετούς ύφεσης, η πολιτική κίνηση “Μπροστά” ξεκινά ένα κύκλο δημόσιων εκδηλώσεων. Μέσα από την παράθεση στοιχείων και ερμηνειών για ζητήματα όπως η εκλογική συμπεριφορά, οι διευρυμένες κοινωνικές ανισότητες, η ανεργία, η ‘ματαίωση’ της ανάπτυξης, το “Μπροστά” φιλοδοξεί να αναδείξει προοδευτικές λύσεις και ιδέες.  

Η αρχή γίνεται την ερχόμενη Παρασκευή, 6 Μαρτίου, στις 7μμ στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων. Μαζί με το “Δίκτυο Π80”, με το οποίο έχουν συνδιοργανώσει το “Προοδευτικό Φόρουμ”, καλούν εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας να αποτιμήσουν το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου αλλά και να ερμηνεύσουν και τις μετεκλογικές τάσεις στην κοινή γνώμη. 

 

Ακολουθεί η πρόσκληση: 

 

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

“Νέα Μεταπολίτευση ή Ουτοπία της Ανανέωσης; 

Συζητώντας για τις εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015″

 

Η πολιτική κίνηση “Μπροστά” και το “Δίκτυο Π80” σας προσκαλούν σε ανοιχτή δημόσια εκδήλωση την Παρασκευή, 6 Μαρτίου στις 7μμ στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50) με θέμα την αποτίμηση του αποτελέσματος των εθνικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015. 

Συμμετέχουν οι κ.κ. Βασιλική Γεωργιάδου (αν.Καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο), Γιάννης Κωνσταντινίδης (επ.Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), ενώ θα σχολιάσουν οι κ.κ. Δημήτρης Κατσαντώνης (Δ/νων Σύμβουλος Εταιρίας Ερευνών & Επικοινωνίας “To the Point”) και ο Παναγιώτης Βλάχος (πρόεδρος “Μπροστά”). 

Τη συζήτηση συντονίζει η κα Αγγελική Σπανού, δημοσιογράφος. 

 

Επικοινωνία: fwdgreecetoday@gmail.com

 

Το Μπροστά

Το “Μπροστά” είναι μια προοδευτική πολιτική κίνηση που ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 2012, στην καρδιά της ελληνικής κρίσης. Είναι ένα δίκτυο νέων και νεότερων εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ακαδημαϊκών, επιχειρηματιών, φοιτητών, καλλιτεχνών, δημοσιογράφων κ.α. Βασικός στόχος της Κίνησης είναι η προώθηση συνεργασιών για τη δημιουργία ενός νέου προοδευτικού πολιτικού φορέα, βασισμένου σε μια νέα γενιά ηγετών που αγωνίζονται για μια ανεκτική κοινωνία, εξωστρεφή και παραγωγική οικονομία, ουσιαστική δημοκρατία και δικαιοσύνη ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες και τις γενιές, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από το 2012 μέχρι σήμερα το Μπροστά παρεμβαίνει δημόσια με προτάσεις για δίκαιες μεταρρυθμίσεις στη διακυβέρνηση και στους θεσμούς, αντιπαρατίθεται με τον παρασιτισμό και τον πελατειασμό της παλαιάς πολιτικής, δίνει βήμα έκφρασης σε προοδευτικές φωνές και συνεργάζεται με συλλογικότητες, εντός και εκτός συνόρων για τον τερματισμό της λιτότητας.

Το Μπροστά έχει τη νομική μορφή σωματείου και υποστηρίζεται από ένα 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο, που έχει εκλεγεί για διετή θητεία (2015-2017), τη Γενική Συνέλευση των μελών, καθώς και ένα ευρύ δίκτυο φίλων και υποστηρικτών. Βασίζεται αποκλειστικά στις οικονομικές συνδρομές μελών και φίλων και διατηρεί την οικονομική του ανεξαρτησία. Είναι βασικό ιδρυτικό μέλος του “Προοδευτικού Φόρουμ” και συνεργάζεται με κινήσεις πολιτών, φόρα και κοινότητες Ελλήνων ακαδημαϊκών της διασποράς.

Έχουν θέση οι φοιτητικές παρατάξεις στο ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα; | Lifo 21.11.2014

Ναι στην πολιτική στα πανεπιστήμια, όχι στις παρατάξεις όπως είναι σήμερα.   
Σίγουρα οι φοιτητικές παρατάξεις δεν είναι το μοναδικό ή το κύριο πρόβλημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και δυστυχώς η συζήτηση για το λόγο ύπαρξής τους ή κατάργησής τους έρχεται στην επιφάνεια κάθε φορά για τους λάθος λόγους, όταν π.χ. έχουμε περιστατικά βίας ή καταλήψεων. Από τη μία οι παρατάξεις απαρτίζονται δήθεν από “θρασίμια”, από την άλλη ο νεοφιλελευθερισμός επιβάλλει δήθεν “πορτιέρηδες” στα πανεπιστήμια. Οι ακρότητες δεν βοηθούν σε λύσεις και υποθάλπουν τρίτες “ατζέντες”, που στοχεύουν στην εφήμερη δημοσιότητα.
Το φοιτητικό κίνημα είχε ουσιαστικό λόγο ύπαρξης όταν γεννήθηκε τη δεκαετία του 1960. Η ΕΦΕΕ ήταν μια πανελλήνια οργάνωση με σχετική ενότητα και κοινή ατζέντα, κατά τα γαλλικά πρότυπα. Δεν είναι τυχαίο ότι παρήκμασε στη μεταπολίτευση όταν άρχισαν να κυριαρχούν τα κόμματα στα πανεπιστήμια. Άλλωστε η διείσδυση των κομμάτων σε όλους σχεδόν τομείς της κοινωνικής και επαγγελματικής δραστηριότητας, γνωστή ως κομματοκρατία, ήταν ο μεταπολιτευτικός κανόνας. Τα πανεπιστήμια μετατράπηκαν σε “θερμοκοιτίδες”, όχι καινοτομίας, αλλά ανάδειξης κομματικών στελεχών που πέρασαν από το αμφιθέατρο σε κλαδικά και κομματικά ψηφοδέλτια. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Το δικαίωμα συνδιοίκησης που κατοχυρώθηκε το 1982 εκφυλίστηκε σε αλισβερίσι μεταξύ κομμάτων-φοιτητών-καθηγητών, ενώ από την άλλη το ακαδημαϊκό άσυλο χρησιμοποιήθηκε ως ομπρέλα για να υποθάλπει άσχετες έως παράνομες δραστηριοτητες. Το παράδειγμα της κατάληψης της φοιτητικής εστίας του Παντείου που για 15 χρόνια λειτουργούσε ως… πολυχώρος πορνείας, διακίνησης ναρκωτικών και λοιπών “αλληλέγγυων” δραστηριοτήτων είναι χαρακτηριστικό της υποκριτικής αδιαφορίας ή συνενοχής πρυτανικών αρχών και φοιτητικών παρατάξεων να προστατέψουν το χώρο, τις υποδομές, αλλά και τα δικαιώματα των φοιτητών, κυρίως των οικονομικά ασθενέστερων που εχουν ανάγκη από ένα ποιοτικό δημοσιο πανεπιστήμιο.
Όμως είναι παρελκυστικό να ταυτίζεται το θεμα της πανεπιστημιακής ασφάλειας αποκλειστικά με την λειτουργία των φοιτητικών παρατάξεων. Αυτό μπορεί να λυθεί, όταν υπάρχει βούληση, συνεργασία και εμπιστοσύνη τόσο από την Πολιτεία, όσο και από τις πρυτανικές αρχές και τους φοιτητές. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν οι μορφές συλλογικής οργάνωσης μέσα στο πανεπιστήμιο, οι οποίες είναι απαραιτητες σε μια εκπαιδευτική κοινότητα, μπορουν να λειτουργούν ανεξάρτητες από τα κόμματα. Σε μια περίοδο όπου η ανάγκη για καλύτερες υπηρεσίες, συγκράτηση του κόστους φοίτησης, στέγασης και εργασίας αφορούν όλους τους φοιτητές, δεν είναι ούτε απολίτικο ούτε συμβιβασμός να μετατεθεί το κέντρο βάρους στην καθημερινότητα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Μια τέτοια “στροφή” δεν είναι καθόλου απολίτικη, ούτε αποκλείει τον πολιτικό διάλογο για κεντρικού ενδιαφέροντος ζητήματα, ούτε καν τη διατήρηση ή το σχηματισμό μορφωμάτων με αμιγώς πολιτικά χαρακτηριστικά, αλλά με τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
Πρώτον, το ίδιο το φοιτητικό κίνημα μπορεί να ξαναδώσει δύναμη στην ΕΦΕΕ, ουσιαστικά “νεκρή” από το 1995 και να αναζητήσει σημεία συνεννόησης. Μια διακήρυξη αρχών που θα βάζει πάνω απ’ ολα την προστασία της ελευθερίας των ιδεών, των πανεπιστημιακών χώρων και της διδασκαλίας είναι η βάση για να αναγεννηθεί το φοιτητικό κίνημα υπερβαίνοντας τις επιμέρους πολιτικές του διαφορές.
Δεύτερον, τα μεγάλα κόμματα να πάρουν τη γενναία απόφαση να διαλύσουν τις κομματικές τους νεολαίες ή να τις αποσύρουν απο τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Υπάρχουν κομματικά όργανα για να ενσωματώσουν και να εκκολάψουν νέα στελέχη. Άλλο πολιτική στο πανεπιστήμιο, άλλο κομματικοί στρατοί που δεν συμφωνούν μεταξύ τους ούτε στα αποτελέσματα των εκλογών.
Τρίτον, συμφωνία για ανοιχτές ψηφοφορίες με ηλεκτρονικά μέσα, ώστε να εκφράζεται η βούληση του φοιτητικού σώματος. Πιλοτικές ψηφοφορίες για αξιολόγηση των καθηγητών, των μαθημάτων, ανάδειξη νέων ζητημάτων από τη βάση και όχι με τον τσαμπουκά. Και εδώ χρειάζεται ένας ενιαίος φορέας ή κάποια από τις παρατάξεις μπορεί να πάρει την πρωτοβουλία για τα μέλη της. Οι άλλες θα ακολουθήσουν.
Τέταρτον, πρυτανικές αρχές, Πολιτεία και φοιτητικές παρατάξεις συμφωνούν για την πανεπιστημιακή ασφάλεια, χωρίς καμία έκπτωση. Η εφαρμογή του νόμου απέναντι σε κάθε εγκληματική δραστηριότητα είναι υπερ των φοιτητών, αρκεί να συμμετέχουν και οι τελευταίοι στην προστασία των χώρων και των υποδομών του πανεπιστημίου.
Πέμπτον, τα παραπάνω τέσσερα είναι ικανά να διαλύσουν τις φοιτητικές παρατάξεις και να δώσουν τη θέση τους σε νέες μορφές συλλογικής οργάνωσης, πολιτικές και απολίτικες.
Είναι απαραίτητο σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον οι πολιτικές ιδέες να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, αρκεί όμως να υπάρχει συμφωνία στο πλαίσιο και κανόνες. Δεν το αναφέρει κανείς, αλλά ακόμη και σε πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ, υπάρχει φοιτητικός σύλλογος Δημοκρατικών ή Ρεπουμπλικάνων που οργανώνουν εκδηλώσεις, ομάδες εθελοντών για εκλογές ή συγκεντρώνουν χρήματα για να βοηθήσουν τους υποψηφίους της Πολιτείας τους. Κανείς τους όμως δεν διανοείται να διακινδυνεύσει τη ροή της διδασκαλίας ή να βανδαλίσει τους χώρους που απολαμβάνουν όλοι οι φοιτητές. Μπορείς να πεις ή να οργανώσεις ό,τι θέλεις, εφόσον δεν βάζεις σε κίνδυνο την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου.
Συμπερασματικά, υπάρχουν δύο δρόμοι για να εξαλειφθεί η κομματοκρατία από τα πανεπιστήμια. Ο ένας είναι η άνωθεν κατάργηση των παρατάξεων, που ενδεχομένως θα φέρει περισσότερη αναστάτωση από αυτή που το μέτρο επιδιώκει να αποτρέψει. Ο άλλος απαιτεί χρόνο και ψυχραιμία: η Πολιτεία, τα κόμματα και οι πρυτανικές αρχές να δώσουν τα μέσα και τα κίνητρα στους φοιτητές να αλλάξουν από κάτω προς τα πάνω την εκπροσώπησή τους, ιεραρχώντας μόνοι τους τις διεκδικήσεις τους. Είναι βέβαιο ότι όταν οι φοιτητές πάψουν να κρύβονται πίσω από την “ηττημένη σιωπηλή πλειοψηφία” και επιδιώξουν καθημερινή επαφή με τους πρυτάνεις και τους κοσμήτορές τους αρχίσουν να διεκδικούν πολιτισμένα, να αξιολογούν, να ψηφίζουν, να οργανώνονται, είναι σχεδόν βέβαια ότι θα ανοίξει ένας ενάρετος κύκλος για το πανεπιστήμιο. Τώρα που τα αμφιθέατρα γεμίζουν και η γενιά της κρίσης επιζητά καλύτερα κοινωνικά αγαθά, είναι η κατάλληλη στιγμή για το φοιτητικό κίνημα να οργανωθεί σε νέα βάση.

Εκδήλωση του Μπροστά στο “Ρομαντσο-Bios”

dateΤρίτη 6 Μαΐου time10μμ στο Ρομάντσο-Bios, Αναξαγόρα 3-5
text

EuroElections

Αγαπητά μέλη και φίλοι του Μπροστά, 

Μπορεί να μη συμμετέχουμε ως φορέας σε κάποιο εκλογικό σχήμα, όμως είναι αρκετά τα μέλη και οι φίλοι μας που θέτουν υποψηφιότητα στις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές στις 18 Μαΐου, καθώς και στις ευρωεκλογές στις 25  Μαΐου.  

Όλοι οι υποψήφιοι που συνδέονται με το “Μπροστά” μοιράζονται κοινές αξίες και ιδέες για τη συμμετοχή στην πολιτική. Πιστεύουμε ότι η ελάχιστη συνεισφορά μας στη δύσκολη εκλογική μάχη που δίνει η καθεμία και ο καθένας τους, είναι να σας ενημερώσουμε για τη συμμετοχή τους στις εκλογές και να σας καλέσουμε σε μία συνάντηση, στην οποία θα γνωριστούμε καλύτερα, με σκοπό την ενίσχυση της μεταξύ μας δικτύωσης και την αλληλοϋποστήριξη. 

Έχουμε, λοιπόν, τη χαρά να  σας προσκαλέσουμε για ποτό και πολιτική συζήτηση την Τρίτη 6 Μαΐου στις 10μμ στο Ρομάντσο-Bios, Αναξαγόρα 3-5

Θα χαρούμε ιδιαίτερα να σας δούμε από κοντά, να γνωριστούμε καλύτερα, να συζητήσουμε και να διερευνήσουμε τους τρόπους με τους οποίους ο καθένας και καθεμιά από εμάς μπορεί να υποστηρίξει τους υποψηφίους, μέλη και φίλους του “Μπροστά” στις επερχόμενες εκλογές. 

Πιο συγκεκριμένα, υποψήφιοι σε αυτές τις εκλογές με αλφαβητική σειρά θα είναι: 

Αλέξης Βασιλείου Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Ζωγράφου με το συνδυασμό “Πολίτες σε Δράση” του Κωσταντίνου Καλλίρη 

Κωνσταντίνος Βαφειάδης, Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Βριλήσσιων  με το συνδυασμό “Βριλήσσια – Δήμος Δημιουργίας” του Ξένου Μανιατογιάννη.

 Βασίλης Καραμητσάνης, Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων

με το συνδυασμό “Δικαίωμα στην πόλη” του Δημάρχου Γιώργου Καμίνη.

 

Χρόνης Καραχάλιος, Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Πεντέλης Αττικής  με το συνδυασμό “Πεντέλη ΕνΔράσει” του Αντώνη Φειδοπιάστη .

 

Νίκος Κασκαβέλης, Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Νότιου Τομέα Αθηνών με το συνδυασμό “Αττική – Γιάννης Σγουρός – Μόνο με έργο” του Περιφερειάρχη Γιάννη Σγουρού.

 

Χριστίνα Κόκοτα, Υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος Κεντρικού Τομέα Αθηνών  με το συνδυασμό “Αττική – Γιάννης Σγουρός – Μόνο με έργο” του Περιφερειάρχη Γιάννη Σγουρού.

 

Γιώργος Κρικρής, εκ νέου Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Νέας Σμύρνης Αττικής με το συνδυασμό “Νέα Σμύρνη – Πόλη Πρότυπο” του δημάρχου Σταύρου Τζουλάκη.

 

Γιούλη Μενουδάκου, Υποψήφια Ευρωβουλευτής με το “Ποτάμι”.

 

Βαγγέλης Ντηνιακός, Υποψήφιος Δήμαρχος Χαϊδαρίου με το συνδυασμό “Χαϊδάρι Ξανά”.

 

Κώστας Π​απαδόπουλος, Υποψήφιος δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Ηλιούπολης με το συνδυασμό “Πρώτα η Ηλιούπολη” του Βασίλη Βαλασόπουλου.

 

Χριστίνα Παραμερίτη, Υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος Νότιου Τομέα Αθηνών με το συνδυασμό “Παρέμβαση για την Αττική” της Μαρίας Γιαννακάκη

 

Κώστας Πλατίτσας, Υποψήφιος δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο 

Πετρούπολης Με το συνδυασμό “Πετρούπολη Μαζί ” του Θοδωρή Λάππα.

 

Παυλίνα Σπανδώνη, Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος Χαλανδρίου

με το συνδυασμό “Μια Πόλη για να ζεις – Χαλάνδρι η Πόλη μας” του Γιώργου Θωμά.

Όλοι οι υποψήφιοι έχουν προσωπικές σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις οποίες μπορείτε εύκολα να αναζητήσετε. 

Ευχόμαστε σε όλους καλή δύναμη, επιτυχία και σας περιμένουμε στην εκδήλωσή μας στις 6 Μαϊου. 

Φιλικά,

Μπροστά | Forward Greece 
Πολιτική Κοινότητα Παρέμβασης

Γρήγορη άνοδος και αργή πτώση; Συζητώντας για την θεσμική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής

date Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013 time19:00μμ. έως 21:30μμ. (UTC+02)
text
Στις 4 Δεκεμβρίου, οργανώνουμε ανοιχτή συζήτηση με θέμα “Γρήγορη άνοδος και αργή πτώση; Συζητώντας για την θεσμική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής” με εισηγήτρια την αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου, Βασιλική Γεωργιάδου.  Η συζήτηση θα διεξαχθεί στις 7μμ στο βιβλιοπωλείο και οίκο ανοχής σκεψης “Free Thinking Zone”, Σκουφά 64 & Γριβαίων στο κέντρο της Αθήνας. 
Για δηλώσεις συμμετοχής κάντε κλικ στο σύνδεσμο https://www.eventbrite.com/e/9440794671